Frustraties, maar ook hoop

Bij het herlezen van enkele van mijn oudere blogs, moest ik toch eventjes slikken. Degenen die enthousiast mijn vooruitgang hebben gevolgd in het werken met nieuwe lesmethodes en het loslaten van de oude, zullen zeker en vast mee teleurgesteld zijn in enkele dingen die ik nu te vertellen heb.

Want doordat die examens opeens verplicht gemaakt werden, werd ik gedwongen volledig terug te grijpen naar de werkbladen en leerboeken, de schoolmethode dus, waarover die examens gaan, en is er op dit moment zo goed als geen plaats meer voor onze andere (betere) lesmethodes. GRR. Zo frustrerend. Nu moeten ze alsnog zoveel onnuttige rommel er inpompen, tijd die we aan nuttigere en interessantere dingen hadden kunnen besteden! ZEER frustrerend dat iemand die niets met je gezin te maken heeft, zomaar de macht in handen heeft om te beslissen voor jou als ouder welke onzin je je kind MOET leren, en vooral: daar een tijdslimiet opzet! (Ik begrijp hen ook wel: ze moeten ergens een lijn trekken. Niet elke huisonderwijzer geeft onderwijs in het belang van zijn of haar kind - een mate van controle en richtlijnen zijn nu eenmaal nodig.)

Maar langs de andere kant: het alternatief is al helemaal geen optie: naar school gaan. Als ik moet kiezen tussen die examens en school, dan is de keuze snel gemaakt natuurlijk!

En daarbij, op school zouden ze die stress en miserie ook meerdere keren per jaar doormoeten, en leef je als ouder evengoed mee! Dan krijgen ze telkens tijdens de examenperiode alle vakken achter elkaar. En dit elk jaar opnieuw, tot 3 keer toe. Voor de examencommissie zijn het eigenlijk enkel de examens einde 1e graad die je dan kunt spreiden over 3 jaar tijd, indien gewenst. Ook heb je als ouder geen garantie dat je kind slaagt via een school. Zeker niet meer dan als je zelf de lessen verzorgt. Vele kinderen in het schoolsysteem dubbelen. Ik ben zelf meermaals gedubbeld, ondanks mijn hoogbegaafdheid. Factoren zoals schoolmoeheid en een totaal gebrek aan interesse voor sommige onderdelen van de "gekozen" richting of lesmethodes van sommige leerkrachten, wegen ook mee door in de slaagkansen.

Ik vind het nu pure zaligheid om een onderwerp te bestuderen en volledig uit te pluizen. Ik heb zelf nu veel meer plezier in leren dan vroeger op school!

Ja, ik had 3 jaar geleden andere plannen. Maar de regering besliste anders. Ben daar nog altijd niet over te spreken. Ook niet over het feit dat ze slechts 1 herkansing krijgen. Dit is niet eerlijk ten opzichte van kinderen die meer moeite hebben met leren, of met handicaps en leerstoornissen te maken hebben, enz.

Gelukkig is voor ons alles over een paar jaar voorbij. Daarna toch nog enkele jaren dat we (terug) van onze vrijheid kunnen genieten, hoop ik. En gelukkig hebben we vóór die verplichting ook al flink wat plezier gehad met ons huisonderwijs. Alhoewel ik natuurlijk pas enkele jaren geleden echt zover was om daadwerkelijk veranderingen aan te brengen en ons te verlossen van dat beperkende schoolsysteem, en we er nu uiteindelijk alsnog niet vanaf zijn door die nieuwe regeling.

Momenteel ben ik bezig met naar alternatieve lesmaterialen zoeken voor de vakken waarover ze examens krijgen. Maar blijkt dat moeilijk zeg! Voor het basisonderwijs heb ik die zoektocht ook verricht en is er online een berg aan alternatieven te vinden. Maar voor SO is dat al een stuk moeilijker. In het Engels is er wel meer te vinden, maar dat komt natuurlijk niet allemaal overeen met de eindtermen hier. Dat moet ik dan ook eerst nog uitzoeken, wat er wel aan de orde is en wat niet. Het voelt alsof ik zoek naar een naald in een hooiberg... of naar een bepaalde naald in een berg met naalden?

Ik heb al wel enkele eigen ideeën, maar natuurlijk gaat daar ook weer tijd insteken om dat uit te werken. Dat heb ik niet in 1, 2, 3 klaar en ondertussen moet het lesgeven ook kunnen doorgaan hè.

3 jaar heb ik. 3 jaar om Ashanti door al die examens te loodsen. Liefst zou ik het sneller afwerken indien mogelijk. Hoe sneller van die beperkingen vanaf, hoe beter. Daarna zijn we weer vrij om nuttigere en uitgebreidere lesoorden te verkennen.

En weer kwamen mijn werkstukken in het gedrang. En weer mijn lessen Latijn. En weer mijn talenuitbreidingen. En weer mijn lapbookplannen. Frustratie ten top!

(Trouwens, de lapbooks die we al samen maakten, heb ik meegegeven als onderdeel van dat gevraagde portfolio voor muzische vorming. En die maakten gelukkig indruk, oef. :) )

En nee, ik krijg het er niet allemaal samen bij ingeperst. Mijn fysieke gezondheid, maar ook door omstandigheden van buitenaf waar wij geen controle over hebben: het zorgt er allemaal mede voor dat onze mogelijkheden beperkt zijn. Dus voorlopig moet ik het houden bij ongewilde prioriteiten: de voorbereidingen van die examens ASO.

13 examens in 3 jaar tijd. Dat wil zeggen: bv. 4, 4 en 5 per jaar. Of op 2 jaar tijd bv. 6 en 7 per jaar. Dat wil eveneens zeggen dat we steeds een aantal maanden tijd hebben om aan de kleine vakken te werken en daarnaast voortdurend aan de grote vakken moeten werken. Enkel voor Nederlands en wiskunde zijn geen buizen toegestaan. Bij de andere vakken is een beperkt aantal buispunten toegestaan, onder bepaalde regels.

Jehovah heeft ons nu al zover gebracht... Met zijn hulp moet dit volgende doel ook haalbaar zijn. :)

Ik vind het nog steeds heerlijk om mijn kinderen les te geven, hen zelf alles te leren. Dat is puur genieten en voor mij het ultieme moederschap. En dat kan geen enkele regeling of wet mij ontnemen!

Ons huisonderwijs: update 2013-2015

2013.

Het jaar nadat ik mijn laatste blog schreef (2012), kregen we het vooral druk met de voorbereiding van het huwelijk van mijn eerste dochter. Op dat moment wisten we (gelukkig) nog niet wat voor een onheil er de 2,5 jaar die daar op volgden, allemaal boven ons hoofd hing... .

Al dat onheil ga ik hier nu niet vertellen, dit vooral omdat een groot deel ervan, los staat van ons huisonderwijs, en ook omdat dit verder niet van belang is. Maar een ander deel onheil had wel rechtstreeks te maken met ons onderwijs: verplichte examens!

Omdat we het druk hadden met die voorbereidingen, had ik al snel besloten mijn zoon dat jaar nog geen examens te laten doen, maar net zoals bij zijn oudere zus, een jaar later. Dit zou in meerdere opzichten dus beter uitkomen, voor ons allemaal.

Maar... in de week voor de trouwdag (7 september 2013) kreeg ik brieven aan van het ministerie van onderwijs. Dat examens vanaf dan verplicht waren voor alle kinderen nog tot 15 jaar. Op dat moment kwamen mijn 3 jongste kinderen hier allen voor in aanmerking...! Daar ging onze vrijheid. Ashanti (onze jongste) moest in 2015 verplicht ingeschreven worden voor de examens basisonderwijs en de andere 2 moesten hun attest van de examens 1e graad ASO halen in het schooljaar dat ze 15 jaar werden. (Voor Ilani had ik dus op dat moment slechts 1 schooljaar tijd!) Daarop besefte ik dus dat we voor Tobi geen tijd meer zouden hebben om hem ook nog examens basisonderwijs te laten doen in 2014. We zouden alle tijd nodig hebben om door die van ASO te geraken. Hij had nog heel wat af te werken voor het basisonderwijs, dus dat was de rest van het jaar zeker nog aan de orde.

Ilani moest onmiddellijk in gang schieten, want zij moest op een jaar tijd alles halen! 12 examens!  Ik schreef haar in, wat overigens niet gratis was zoals de inschrijving voor de examens basisonderwijs, kocht een berg nieuw kostelijk lesmateriaal aan om te voldoen aan de nieuwste richtlijnen en we gingen van start.

2014 - Examens?

Ilani's eerste examen had ze op 18 februari 2014, voor het vak Engels. Ze haalde hier 85 % voor. Tot daar alles goed. 

Maar... we ontdekten al snel dat het heel moeilijk was binnen te geraken bij die examens! Door de nieuwe regeling waren er te weinig examens voor te veel kandidaten. En ze moest natuurlijk ook nog voldoende voorbereid zijn voor de geplande examens enz. We geraakten pas in juni binnen voor een tweede (Frans)! Gelukkig hadden we aan het begin van het jaar een brief aangekregen dat alle 15-jarigen een jaar extra kregen. Dat was duidelijk ook nodig!!! Maar dan nog zag het er ONMOGELIJK uit om voor 12 examens tijdig binnen te geraken, op minder dan 2 jaar tijd! Aangezien we het eerste jaar maar bij 2 examens ingeschreven raakten... Hoe gingen we dan het jaar erop die andere 10 kunnen afwerken? Daarbovenop heeft ze dat 2e examen uiteindelijk nooit gehaald. Er was toen een ongeval gebeurd ergens onderweg op de autosnelweg, waardoor mijn man en dochter uren in de file vastzaten en het niet meer mogelijk was nog op tijd te geraken. Nu hadden we die week net weer een brief aangekregen waarin ons het goede nieuws werd medegedeeld dat vanaf dan enkel de kinderen geboren vanaf 2002 nog verplicht waren examens te doen. Maar omdat mijn dochter haar Frans examen nog wel had voorbereid, vertrokken ze die week dus toch maar naar dat examen, om daar uiteindelijk nooit aan te komen. Verdere pogingen hebben we dan maar opgegeven. Ilani wou eigenlijk graag pionieren en door die examens ging dat niet. Nu terug wel. :) (Ondertussen heeft ze samen met Yana al een jaar in de vaste hulppioniersdienst kunnen staan en heeft ze tijd om te studeren op haar eigen tempo.)

 Ik was ook erg opgelucht dat mijn zoon die examens niet meer verplicht moest doen! Want hij had echt een hekel aan leren op die schoolse manier en deed amper moeite. Hij is superslim en komt niets tekort, leert op zijn eigen manier. Dus de gedachte dat ik hem de komende jaren veel stress en ergernis ging moeten bezorgen, wat onze relatie en zijn zelfbeeld zeker niet ten goede zou komen, heeft me meer dan een half jaar lang vele nachten doen huilen en doen smeken aan Jehovah om hulp. Ik vond het zo vreselijk dat ik Tobi dat moest gaan aandoen! Dus toen die bewuste brief kwam... Wat een verlossing!

Spijtig genoeg kwam mijn jongste dochter, geboren in 2003, er dus niet onderuit. Maar zij heeft gelukkig veel minder problemen met te moeten studeren uit leerboeken en werkbladen, is daar erg gedisciplineerd in. Ik vind het alsnog erg dat ik haar dit moet aandoen, maar ze beseft ook dat dit niet mijn keuze is, maar van een aantal mensen die de macht in handen hebben en duidelijk in een andere realiteit leven, pff. Ergens hoop ik nog steeds dat dit alles uiteindelijk niet gaat moeten. Maar zolang we niets horen van het ministerie, moet ik er vanuit gaan dat die examens nog steeds door moeten gaan hè. Die mensen daar in Brussel staan er niet echt bij stil wat het is om 13 keer (er is ondertussen een examen bijgekomen) helemaal over en weer naar Anderlecht te rijden in dat vreselijke verkeer en daar op tijd te geraken. En ze moeten ook niet over treinen/bussen enz. beginnen. Ten eerste: onbetaalbaar, en ten tweede: daar blijkt van hieruit nog veel meer tijd in te steken dan wanneer je met je auto in een file vastraakt. Konden die examens ook maar in nabijgelegen scholen georganiseerd worden, zoals de examens voor basisonderwijs. Antwerpen bv. zou voor ons veel meer haalbaar zijn!

We kregen dat nieuws over die verplichting voor kinderen geboren vanaf 2002, in juni pas, dus ook weer te laat om mijn zoon alsnog in te schrijven voor de examens basisonderwijs 2014.

Daarom besloot ik het jaar erop (afgelopen juni 2015) om onze 2 jongsten samen te laten gaan. Ashanti was dan toch verplicht en zo kon Tobi ook zijn basisonderwijs afwerken en achter zich laten. Hij had de afgelopen jaren amper nog moeite gedaan, dus er was nog genoeg te doen ter voorbereiding. Hij stond nu niet meer zo onder druk, want de examens waren voor hem niet meer verplicht.

Uiteindelijk was dit dus 2 jaar later dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar aangezien onze 4 andere kinderen dan ook allemaal die examens afgelegd zouden hebben, vond ik het passend hem dit ook te laten doen.

Voordat onze oudste trouwde, hielp zij al meerdere jaren mee met lesgeven aan Tobi en Ashanti. Ze verdeelde o.a. de werkbladen per week en deed ook het verbeterwerk, en gaf hier en daar de nodige uitleg.

Na de trouwdag heb ik geprobeerd dat terug volledig over te nemen, maar door allerlei omstandigheden (o.a. het andere onheil dat ik aan het begin van dit blog vermeldde) werkte dat langs geen kanten. Dus hoe dichterbij die verplichte examens kwamen, hoe meer ik in paniek raakte. Gelukkig besloot mijn oudste dochter daarom vorig jaar om terug te komen helpen met lesgeven. <3 En daardoor zijn hier dus zeker en vast enkele tijdrecords gebroken, hihi. Ashanti had eveneens een achterstand opgelopen. Ze heeft mede dankzij Natascha's inspanningen, op een jaar tijd 2 schooljaren afgewerkt: het 5e waar ze aan het begin van het jaar nog aan bezig  was + het volledige 6e! Tobi was natuurlijk al langer klaar met het meeste, dat aangezien zijn leeftijd, vooral allemaal supergemakkelijk was. Dus voor hem was het vooral herhalen, hier en daar nog wat afwerken en bezig houden tot aan de voorbereidingen.

2015 - Examens!

Omdat ik mij nog herinnerde dat we al wel eens tijd te kort kwamen met de voorbereidingen van de examens bij mijn vorige "slachtoffers", hoopte ik dit keer op tijd te kunnen beginnen, zeker nu ik 2 kandidaten tegelijk moest voorbereiden. Maar uiteindelijk geraakten we pas van start 3 weken voor de examens! Ashanti was dan pas klaar met het 6e leerjaar.

Dat was dus weer heel spannend. :) Ze hadden best nog wat te leren! Heel wat zaken hadden ze nog niet onder de knie. Bij Tobi, omdat hij veel maar half ingevuld had en de leerstof amper bekeken had de afgelopen jaren, en bij Ashanti omdat zij veel nieuwe dingen in sneltempo nog had moeten leren en die zaken aldus niet voldoende had kunnen inoefenen. Dus ja, er moest weer een wonder geschieden in die 3 weken...

Mijn andere dochters hielpen met het verbeteren van de oefenbladen waarvoor het mij aan tijd ontbrak, en ook overhoorden ze de Franse woordenlijsten. Mijn ventje ging enkele keren met hen de zwemdoelen oefenen in een publiek zwembad, ter voorbereiding van hun zwemexamen. Ikzelf behartigde de leerstof die ze moesten kennen en oefende met hen al wat nog niet of niet voldoende gekend was.

3 dagen voor de examens werd Ashanti geveld door griep. Met alles erop en eraan: overgeven, diarree en koorts! Dus daardoor werden de voorbereidingen ook nog eens ingekort. Ze was pas terug beter de eerste dag van de examens! Ze heeft dus, tussen het slapen en ziek zijn door, met haar ziek hoofdje ook nog flink moeten studeren ocharme. Ik kon haar niet eens rustig laten uitzieken. Daar was geen tijd voor. Ze zag er echt vreselijk slecht uit. Maar ze beet door, zonder klagen! Ben zo trots op mijn schatjes.

Tobi kreeg dezelfde symptomen de dag na de examens. Iets beter getimed hihi, maar geen leuk begin van zijn welverdiende week verlof natuurlijk. Wij zijn die zondagavond naar de bioscoop gegaan, als viering dat het achter de rug was en om ons gezin te belonen voor hun harde werk. Tobi inclusief koorts dus. :)

Tijdens de eerste dag van de examens kwamen we dan ook nog eens te weten dat ik een opdracht bij de omschrijving van de vereisten voor het vak muzische vorming niet juist begrepen had. Dat was veranderd tegenover de vorige keren, maar had ik dus niet bewust opgemerkt. Ze moesten kennelijk zelf een portfolio meebrengen voor MV. Dus daar hebben we die avond ook nog aan moeten werken! Dansje oefenen, schilderij maken, oudere werkjes uitzoeken om mee te geven enz. ('s Avonds laat nog aan 't schilderen, 's nachts nog aan 't dansen...) 

   

Dat terwijl ik die tijd eigenlijk gepland had voor de laatste voorbereidingen op het examen van de volgende dag: wiskunde! Juist de grootste uitdaging voor ons en voorbereiding die ze daarom echt wel nodig hadden. Dus dat was een zware dag EN nacht. In 't midden van de nacht zat ik nog aan hun bed met hen hun wiskundeleerboek te overlopen, tot er echt niets meer inging en ze compleet uitgeput moesten gaan slapen ocharme. 's Morgens vroeg, slechts enkele uurtjes later, tijdens de autorit naar Antwerpen, ging ik dan verder met het overlopen van de rest van het boek...

De kinderen hadden elke nacht maar enkele uurtjes kunnen slapen, zowel door de slopende voorbereidingen, de spanning & opwinding, als het niet gewend zijn vroeger te gaan slapen (waar we ook gewoonweg geen tijd voor hadden trouwens). Dus tegen de derde dag waren ze uitgeteld en konden ze niet meer helder denken. Hoe ze nog zo schitterend door die 3e examendag geraakt zijn, is voor ons allen een wonder hihi. (Dank u Jehovah!)

Natuurlijk had ik ruim van te voren alles al grondig besproken en gevraagd in gebed! En hoe korter die tijd werd, hoe meer ik panikeerde en hoe meer ik dus afhankelijk was van Jehovah's hulp.

Wel, en of dat hij weer geholpen heeft! Beste resultaten tot nu toe, voor beide kinderen! :)

Wonder weer geschied. :)

Even vooruitblikken naar onze nabije toekomst.

Nu staan we dus voor de examens van het ASO. Ik heb voorlopig besloten Tobi die toch ook mee te laten doen, alhoewel hij dus niet meer verplicht is. Maar het geeft hem een doel om aan zijn lessen te werken. Hij leerde tijdens de voorbereidingen het plezier en de waarde van studeren terug kennen. Hij raakte terug gemotiveerd. En zoals ik al bemerkte bij elk kind tijdens examenvoorbereidingen, onze relatie ging er steeds serieus op vooruit. We groeiden dichter naar elkaar toe. We hielden er steeds mooie herinneringen aan over. We hebben gehuild, maar veel meer gelachen. We leerden elkaar beter kennen. We genoten van het samen zijn, het samen werken aan een doel.

Ook werkte het samenwerken met 2 kinderen, stimulerend ten opzichte van elkaar. Ze konden elkaar helpen met studeren en overhoren. Ook kon Tobi Ashanti zaken uitleggen waarin ik niet zo goed ben. Zijn inzicht in wiskundige en technische vakken is een fantastische hulp voor ons. Dus ik hoop nu dat dit superteamwork kan herhaald worden om Ashanti te helpen slagen voor haar examens ASO.

Maar de afgelopen weken ondervond ik al dat het een hele uitdaging blijkt te zijn ons met 3 samen aan het werk te krijgen. Dus hoe dat verder moet, daar ben ik nog volop over aan 't brainstormen.

Dus hoewel ik er 2 jaar geleden compleet over in paniek was en er enkel eindeloos over kon huilen, zie ik het nu al veel beter zitten. Met Jehovah's hulp is alles mogelijk!

Proefperiode

Ik heb de knoop doorgehakt.

Iets wat ik al vele jaren wil, is dat een groot deel van de schoolwerkbladen volledig afgeschaft worden ten huize Lambregts. :-)

Tot nu toe heb ik alle nieuwe plannen steeds proberen te combineren MET die werkbladen en schoolboeken. Maar dan ondervinden we telkens opnieuw dat de werkbladen er voor zorgen dat de andere (betere) methoden op de achtergrond raken, of dat er gewoon geen energie, moed en tijd voor over is.

Wat hield mij tegen om het schoolmateriaal los te laten?

Wel, in de eerste plaats vooral de onwetendheid over de manier waarop ik dat materiaal moest vervangen. Dit geldt vooral voor de vakken die niets met talen te maken hebben.

Verder zat ik ook met wiskunde... (Maar ook voor dat vak heb ik ondertussen de knoop doorgehakt.)

En dan de vraag hoe ik hen voldoende Frans en andere talen leer zonder die schoolboeken...

Plus dat ik wel al heel veel geld in al dat materiaal stak hè... Ik vond het moeilijk om dat dan niet meer te gebruiken... Al dat geld heb ik dan voor niets uitgegeven!

Hier nu het plan.

Ik heb mijn drie oudsten al hun materiaal behalve de taalvakken laten afgeven aan mij. (Enkel de kleine overschot van het vak muziek heb ik in de kaft laten zitten bij Ilani, die dit vak nog moest afwerken, omdat dit geen zwaar vak is en het niet zoveel en niet zo moeilijk is.)

Dus de taalvakken houden ze, maar al de rest heb ik opzij gelegd. Bijbelstudie blijft natuurlijk ook gewoon. Maar met de werkbladen die ik zelf maak, hebben ze nooit problemen gehad, buiten dan dat de ene natuurlijk al wat liever puzzels oplost dan de andere. Ik begrijp nu ook waarom mijn bijbelse werkbladen wel altijd zo effectief waren en de schoolwerkbladen niet. Ik ontwerp die altijd zodanig dat ze meestal moeten gaan opzoeken om antwoorden te vinden, wat net die onderzoeksdrang wel stimuleert! Hetzelfde effect hebben de opdrachtbladen die ik ontwerp bij Ontwaakt!.

We gaan nu een proefperiode houden met de nieuwe lesplannen (unschooling, notebooking en lapbooking).

Als het werkt, hou ik het zo. Eerst moeten ze wennen aan deze manier van werken. Als ze het eenmaal goed onder de knie hebben en er is tijd over, kunnen ze eventueel nog de resterende werkbladen afwerken die ik nu opzij gelegd heb. (Enkele kaften vol!) Maar als dit er niet meer van komt, ook goed. PRIORITEIT is nu dat hun natuurlijke leerdrang terug hersteld wordt en ze terug bewuster plezier krijgen in exploreren en leren. Ze leren allen heel graag, maar de schoolwerkbladen ontmoedigde dit en werkte hun onderzoeksdrang tegen.

Bij de twee jongsten hadden we de afgelopen maanden al wat afgebouwd. Zij krijgen momenteel nog slechts 2 keer in de week de schoolwerkbladen, de andere dagen werken ze met Piccolo en de tijdschriftjes van Averbode. En ook probeer ik nu regelmatiger een leerzaam spel met hen te doen. Mijn doel met hen is om uiteindelijk nog meer veranderingen aan te brengen (zoals eveneens notebooking en lapbooking als regelmatiger onderdeel toevoegen), maar eerst moet ik nu het middelbaar onderwijs onder handen nemen. Ik laat mijn twee jongsten al een tijdje wat vrijer en ik merk dat de onderzoeksdrang al heel wat toegenomen is. Ze leren letterlijk een pak MEER met MINDER schoolwerkbladen. :-)

En verder besefte ik nog iets belangrijk deze week!

Ik heb tot het vierde ASO materiaal voor het vak Engels aangeschaft. Normaal zou ik dan daarna dat van het vijfde en zesde nog kopen. Want mijn plan was eerst om voor Frans en Engels verder nog wel schoolmateriaal te kopen. MAAAAAAR... Ik heb zelf maar Engels gehad tot 4 ASO, want daarna ben ik overgestapt naar het deeltijds onderwijs omdat ik school echt intens beu was. Toch kan ik zeer goed Engels. Die taal is voor mij een tweede natuur. Ik heb Natascha vorig jaar al eens een werkstuk laten maken in het Engels, en dat was echt fantastisch goed. De enkele fouten die ze had, daarover heb ik haar direct uitleg kunnen geven en daardoor leerde ze onmiddellijk bij wat ze precies nodig had, en niet nog een heleboel uitleg over onnuttige extra's die ze al kon. (Zoals in de werkboeken.)

De Engelse lessen op school waren voor mij echt vooral tijdopvulling. Ik had daar niet veel aan, net zoals het vak Nederlands. Met basisonderwijs had ik die vakken al echt onder de knie, meer had ik niet nodig. Ook zijn er verschillende onderdelen die ik door de onderwijsmethode op school na al die jaren nog steeds niet begreep voor meerdere vakken, en pas later toen ik die zaken moest uitpluizen voor mijn kids, eindelijk begreep. Puur door zelfonderzoek! Dus ook daar faalde het schoolsysteem.

Vandaar dat ik eveneens besloten heb te stoppen met schoolmateriaal te kopen voor het vak Engels (zoals ik ook eerder al besloot aangaande het vak Nederlands). Ik kan dat nog altijd doen als dat ooit nodig zou zijn voor mijn andere kids. Maar ook bij hen ben ik daar vrij gerust in, want ik bemerk bij hen allen dezelfde talenten als bij mijn oudste op die respectievelijke leeftijden.

Ik ga mijn oudste dochter nu zeker meer werkstukken in het Engels laten maken, en ook de sprong wagen om dit eveneens in de Franse taal te proberen. Frans is voor mij moeilijker dan Engels, dus daar ontbrak het me wat aan moed. Maar ik moet het minstens eens proberen. Lukt het mij niet om het werkstuk te verbeteren, kan ik nog altijd hulp vragen. Het zal wel meevallen, want ik had ook geen problemen met haar Franse toespraakje te verbeteren (waar ik trouwens niet veel aan moest verbeteren). Is ze er nog niet klaar voor, dan stel ik de volgende poging nog wat uit. (Maar ik vermoed dat het wel mee gaat vallen...)

Een toespraakje maken in het Frans is veel makkelijker voor mij, omdat ik dan veel uit de publicaties kan halen en dit maar aan te passen heb, en ook de Nederlandse vertaling voor mijn neus heb via de WT Library. Een werkstuk is andere kost hè. Maar net zoals dat Engelse werkstuk, zou het mij wel een goed idee kunnen geven van waaraan er nog gewerkt moet worden. Op die manier gaat het onderwijs veel doeltreffender zijn en moet ze niet eindeloos maar werkbladen blijven invullen. (En moet ik daar ook niet steeds voor blijven bijkopen...)

Ik weet meestal snel of iets goed is of niet, heb altijd goede instincten gehad. Maar moed... Da's minder. Ik heb vaak totaal geen zelfvertrouwen hè. Ik weet soms al jaren dat iets goed of slecht is, anders moet enz. Maar de moed vinden en voldoende zelfvertrouwen om er ook echt iets aan te doen, om veranderingen door te voeren... Een ramp!

En als ik dan eindelijk moed vind en zie hoeveel beter het daarna is, dan vraag ik mij steeds af waarom ik die stap niet eerder had kunnen zetten en dan vind ik mezelf zo zwak hè.

Maar in mijn goede dagen denk ik dan: beter dat ik nu nog de stap heb durven zetten dan nooit!

En ik vertrouw ook op Jehovah. Hij laat vaak bepaalde dingen een tijd toe om er uit te leren en sterker van te worden en hij zorgt ALTIJD tijdig voor een oplossing of uitweg. Elk proces heeft steeds tijd nodig. En zelfs al wil je het liefst morgen alles al goed kunnen wanneer je iets nieuws leert, de meeste groeiprocessen in het leven hebben wel degelijk veel tijd nodig, soms zelfs jaren.

We starten nu rustig onze proefperiode. De kinderen reageren met gemengde gevoelens. Langs de ene kant zijn ze blij en opgelucht dat ze die berg werkbladen hebben zien slinken. Maar langs de andere kant lopen ze nu een beetje verloren omdat ze niet goed weten wat er komen gaat en is er nog de angst of ze wel gaan kunnen wat ik van hen vraag enz. Maar ze reageren toch wel opgewonden ook. :-) Want de test met het fysicathema ging veel beter dan ze zelf hadden verwacht!

Ik weet dat het wel in orde komt. Jehovah bracht ons al tot hier, ik weet dat hij ons ook zal leiden de rest van onze weg!

Nieuw lesplan krijgt vorm

Deze week had ik een project gepland voor mijn 3 oudsten. Mijn opdracht voor hen bestond ditmaal maar uit één woord: fysica. Het was de bedoeling dat ze dit zelf verder inkleden en er een werkstuk rond maken. En dat ze het geleerde op het einde van de week zouden omzetten in een lapbook.

Het doel was dat ze leren wat fysica precies inhoudt. Fysica is iets dat je in grote lijnen moet kennen voor in het dagelijks leven, maar al die extra's die erbij komen in de schoolboeken, zoals de vele proeven en formules, da's meer voor de individu die daar echt een interesse voor heeft en er zijn hobby van wil maken, vind ik persoonlijk. Of voor hen die dat later in hun beroep nodig hebben. Als ik dat opzoek in een encyclopedie of op het internet, dan moet ik geen dikke boeken doorlezen om te weten te komen wat fysica inhoudt en wat de toepassingen er van zijn. Media zoals Wikipedia en de Watchtower Library (Ontwaakt!) vind ik daar zeer geschikt voor. De onderdelen waar je dan meer over wil weten, daar kan je gewoon op klikken en zo steeds verder. En zo verken je datgene wat je interesseert en wordt het niet saai of irritant. En de dingen die je interesseren, blijven gewoonlijk ook hangen. Op een werkblad bij een schoolboek wordt datgene aangeboden wat anderen vinden dat je zou moeten interesseren... Niet echt stimulerend om verder te zoeken. En zelfs als het je interesseert, ben je niet echt geneigd om nadien nog verder uit te diepen wat je in de klas "leert". Geef nu toe, wie van ons ging vroeger 's avonds na schooltijd nog de behandelde lessen van die dag in de klas, verder uitdiepen? (En ja, zulke personen zijn er wel, maar de meeste onder ons hadden na een hele dag er toe gedwongen te worden op school, echt wel genoeg van leren en wilden alleen nog maar aan ontspanning denken!)

Het schoolsysteem vernietigt de natuurlijke leergierigheid en onderzoeksdrang van een kind. Alles wordt hen steeds aangeboden en opgedragen. Op school is het nu eenmaal steeds "moeten". En bij nalatigheid of faling volgt er een bestraffing door middel van minder punten... Nog maar gezwegen over de constante competitie en het vergelijken onderling. Wat een leerkracht zelfs met de beste bedoelingen niet kan voorkomen.

Dus, zoals verteld, ik gaf de opdracht "fysica". Na de eerste dag was ik er al achter dat deze opdracht enigszins anders ging uitlopen dan verwacht. Mijn dochters stonden er nogal kritisch tegenover. "Wat moet ik daar nu mee?"

Mijn oudste is al voldoende volwassen om er aan te beginnen zodra ze tijd heeft en er altijd iets goeds van te maken, ook als zij daar in eerste instantie tegenop ziet. Dus als zij bedenkelijk kijkt wanneer ik weer eens een "vreemde" opdracht geef, dan maak ik mij geen zorgen hihi.

Er was een iets uitgebreider gesprek nodig met mijn tweede dochter over wat ik allemaal bedoelde. Zij was de moedigste en begon er die eerste dag dan toch maar aan. Ik had haar enkele voorbeelden gegeven en met één van die voorbeelden ging ze aan de slag... (enkel een naam van een persoon die ik genoemd had.) Wat diezelfde dag nog resulteerde in een hele uitleg van haar aan mij over al de interessante dingen ze gevonden had! (Ik dolblij en opgelucht... hihi!)

Mijn derde had wat meer tijd nodig om moed te vinden, zag van de drie de opdracht het minst zitten. (Begrijpelijk, want heeft ook nog geen fysica in haar lespakket gehad, dus onbekend terrein.) Ik had haar eveneens gezegd dat ze eens moest kijken of er iets specifiek tussen zat wat haar interesseerde. En zo vond ze de volgende dag dus iets en begon er ook aan. En de dag nadien kreeg ik ook van haar te horen dat ze het nu wel interessant vond en wel zag zitten. :-)

Het onderwerp wat mijn tweede vond en verder wil uitwerken, heeft eigenlijk niet meer zoveel te maken met fysica. Vandaar dat ik zei dat deze opdracht anders ging uitlopen dan verwacht. Maar wel in een positieve zin! Ik heb veel gelezen over notebooking, lapbooking en unschooling enz. En zonder dat ik het verwacht had, heb ik datgene bereikt waar ik al zo vaak over las! Dat een kind dus een onderwerp kiest (of krijgt aangeboden om op gang te helpen) dat hem/haar interesseert en dat dan verder uitpluist, zodanig dat het een echte leerzame les wordt.

Dus al tijdens de tweede dag paste ik de opdracht aan. Het thema bleef fysica van waaruit ze hun reis moeten starten, maar ze mogen zelf inkleden welke richting dat ze van daaruit dan verder gaan. Als ze beginnen met het onderwerp fysica, lezen en leren ze daar toch al direct iets over, terwijl ze verder speuren naar puntjes die hen wat meer interesseren.

En daaruit ontstond mijn nieuw lesplan! Wat ik nu wil proberen is ze elke keer (voorlopig geen vast schema, maar wanneer het lukt) een ander thema aan te bieden (tenzij ze zelf al iets gevonden hebben dat ze willen onderzoeken) en hen dan diezelfde werkwijze laten volgen. Ik ga hierbij zeker gebruik maken van de vakken die gebruikelijk zijn in het secundair onderwijs, als thema zoals ik nu dus deed. Dit wil zeggen dat ik het thema fysica dus nog meerdere keren zal aanbieden, en zo ook de andere vakken. Hier gaan ze veel meer mee leren dan door altijd maar die werkbladen in te vullen. Voor de taalvakken werken we gewoon verder met het materiaal dat we hebben.

Thema's kunnen bijvoorbeeld zijn: geografie, geschiedenis, bijbelse geschiedenis, literatuur, kunst, cultuur, geneeskunde, chemie, biologie, economie, muziekgeschiedenis, klassieke talen, technologie, fysica, taalwetenschap, psychologie, wiskunde (de leuke kanten ervan hihi) enz. Heel wat van deze thema's komen trouwens ook in het tijdschrift Ontwaakt! regelmatig aan bod.

Ook de twee jongsten heb ik (bij toeval) aangemoedigd tot exploreren. Mijn zoon houdt enorm van onderzoeken en vooral van experimenteren. (En betrekt maar al te graag zijn zussen in zijn ontdekkingstochten.) We hebben een microscoop en die haalde hij net deze dagen nog eens te voorschijn. Dus spoorde ik hem aan om de volgende dag daar wat proeven mee te doen en dingen te onderzoeken. En dat deed hij. :-) Hij kwam regelmatig vertellen wat hij ontdekt had en soms kwam hij ons allemaal roepen om te komen kijken. (Of hij komt met microscoop en al tot in mijn bed hihi.) Verder heb ik ook enkele keren mee gezocht naar dingen die we onder de microscoop konden bekijken. We vonden het echt leerzaam en vooral leuk! :-)

Mijn kids hebben mij ooit al meerdere malen verteld dat die werkbladen zo ontmoedigend en vaak saai zijn... Die ontnemen hen echt de zin om te leren en te exploreren.

Mijn derde dochter, die vorig jaar examens voor het basisonderwijs aflegde, vertelde me dat ze nadien de smaak van studeren terug te pakken had en de eerste periode na de examens haar lessen graag deed. Maar na een tijdje sloeg de sleur toch terug toe en nu doet ze het weer niet meer zo graag. Dus nogal een geluk dat ik in diezelfde periode ben begonnen met ernstig te speuren naar een nieuw lesplan.

Ben benieuwd naar het einde van de week, want dan is het de bedoeling om de oudsten hun eerste lapbooks te laten maken. Spannend! :-) (Of eventueel volgende week, als het deze week niet moest lukken. Ik probeer steeds tot een bepaalde mate flexibel te blijven.) Ik heb al heel wat mini-boekjes voorgeknipt en ineen geknutseld, om het hen zo makkelijk mogelijk te maken de eerste keer. En ik ga hun natuurlijk helpen indien gewenst. Want ook tegenover lapbooking staan ze wat kritisch. Maar mijn ervaring leert me dat, zodra ze datgene waar ze kritisch tegenover staan, geprobeerd hebben, ze het meestal wel leuk vinden. Dus ik moet hen gewoon even doen doorbijten. Handje vasthouden, over de streep trekken, enz. Hihi.

Mijn doel is wel om die natuurlijke drang naar leren en kennis opdoen, terug volledig te ontplooien in mijn kids. De eerste resultaten zijn al zeer beloftevol. :-)

En wat er zich hier allemaal afspeelde de afgelopen week in het huisonderwijs ten huize Lambregts, is alweer veel dichter bij het beeld dat ik had, toen ik nog geen kind had en nadacht over hoe ik later mijn kinderen huisonderwijs zou willen geven!

Gewetensbezwaar

Om verder te gaan waar ik eindigde in mijn vorige blog: aangaande het vak Nederlands. Ook daar komt hoofdzakelijk rommel in voor bij de lessen van het secundair. Ik ben na het vierde gestopt met schoolmateriaal hiervoor te kopen. Ik heb nu een werkboek aangeschaft dat niet specifiek voor scholen is ontworpen, bij Deltas. Daar staat alles in wat ik vind dat ze over de Nederlandse spelling moeten weten. Zonder al die overbodige extra's met rommel in. Had ik jaren geleden al moeten weten en doen. Maar ja, al doende leert men vaak pas hè. En wist ik veel dat er zoveel rommel in die schoolboeken zou staan!

De reden dat ik uiteindelijk toch vier jaar middelbaar lesmateriaal voor Nederlands gekocht heb, was omdat ik niet wist hoe ik het anders moest aanpakken. Maar later besefte ik dat ze dat eigenlijk allemaal niet nodig hebben. En waarom hen verder confronteren met dingen die zij niet willen lezen (gewetensbezwaar)?

Om een voorbeeld te noemen: natuurlijk moet we onze kinderen op tijd inlichten over seks en de gevaren van vreemden die je aanspreken enz. Maar moet je ze daarvoor een verkrachting laten zien of een beschrijving daarvan laten lezen? Ik ben nu 37 en ik wil nog steeds een film met verkrachtingscènes erin, absoluut NIET ZIEN. Maar moest ik mijn toen nog 14-jarige oudste dochter dan wel dwingen die les door te nemen, waar dat in details in beschreven stond? Geschokt was ik toen ze me dat liet zien in haar lesboek! Ze was er zelf echt niet goed van. Ik heb dat blad eruit gescheurd. Ik kan dat wat ze gelezen heeft niet meer ongedaan maken hè, maar ik kan tenminste wel mijn andere 4 kinderen hier nog tegen beschermen op zo'n jonge leeftijd.

En stel je voor dat één van de leerlingen in de klas ooit misbruikt of verkracht is en die les dan aan bod komt... En enkele onnozele medeleerlingen daar dan mee zitten te lachen...

Ik herinner mij zeer goed dat er in elk van de klassen waar ik ooit in gezeten heb, er steeds enkele vervelende spotters bij zaten... Dus je kon je trauma's maar beter voor jezelf houden...

Als je kind dus op school zit, dan wordt die les gewoon behandeld in de klas, of ze nu willen of niet! BAH. Net zoals ik op die leeftijd op school eens een les bij zedenleer over masturbatie moest ondergaan. Ik wou dat helemaal niet! Ik vond dat privé. Ik zal dat nooit vergeten, heb me toen het hele lesuur zitten ergeren. Over zulke persoonlijke dingen praat je met je ouders of enkele vertrouwenspersonen, niet met een hele klas vol pubers, waarvan het grootste deel er dan ook vaak nog mee zit te spotten... Ik begrijp dat sommige jongeren daar wel willen over les krijgen of praten, maar men zou elk kind minstens de keuze moeten geven om er aan deel te nemen of niet.

Toen ik 13 was, kregen we eens bij de les zedenleer de film "The Exorcist" te zien. Maakt me niet uit wat anderen daar van vinden, maar ik vind dat GEEN film voor 13-jarigen! Mijn kinderen zouden die film niet eens WILLEN zien! Ook niet nu ze al ouder zijn. Maar toen kregen wij eveneens geen keuze. En werd je zelfs uitgelachen door je medeleerlingen als je uitte dat je dat niet wou zien...

Zo kreeg mijn oudste in het eerste middelbaar bij biologie lessen over het menselijk lichaam en over voortplanting en seks in haar pakket. Zij voelde zich nog niet klaar op haar 12 om dat allemaal door te nemen en vroeg me of ze dat echt moest. Ik ga mijn kind niet dwingen volwassen thema's te bestuderen als ze dat niet wil. Ik heb hen van kleinsaf daar niet onwetend over gelaten. Seks is iets natuurlijks en hoort bij het leven. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik hen dan al uitgebreid dit moet laten lezen of zien hè!

Dus zij mocht die werkbladen van mij opzij leggen tot ze er zich wel klaar voor voelde. Mijn tweede had er minder problemen mee. Zij heeft het meeste doorgelezen en alleen dat ingevuld wat ze wilde invullen. Mijn derde heeft die lessen nu in haar pakket en ook zij kwam vragen of dat echt moest... Dus zelfde antwoord van mij natuurlijk!

Ik ben er absoluut tegen om een kind zijn/haar geweten te forceren. En op school gebeurt dat veel. Ook via de media. Zelfs al gewoon door naar het nieuws te kijken! Het is waar, je hebt niet over alles controle en je kind kan nu eenmaal erge dingen meemaken. Daarom, de zaken waar ik wel controle over heb, die ga ik dan ook zeker niet forceren en hun opleggen of hen daar in dwingen!

Het nut van “oplossingen”

Ik kocht ook niet voor alles de handleiding erbij, omdat die vaak erg duur zijn. En aangezien de oplossingen (soms ook correctiesleutel of sleutel genoemd) zelden apart te koop zijn, ben ik dus genoodzaakt geweest bij verschillende methodes zelf de oplossingen te maken. Zodat mijn kinderen hun werk zelf kunnen nakijken (waar ze vaak meer van leren dan wanneer ik de fouten aanduid op hun werkbladen). Maar ook voor mezelf, om snel iets te kunnen nakijken zonder dat ik eerst ook nog de oefening zelf helemaal moet ontleden en bij elk kind opnieuw zelf alles moet narekenen of opnieuw moet uitzoeken hoe het moet, enz.

Een lerares voor de klas doet elk jaar opnieuw hetzelfde. Zelfde vakken, zelfde niveau, enz. Dan weet je het wel op den duur. Of in het middelbaar behartigt één leerkracht meestal één vak of enkele vakken, ook telkens opnieuw. Maar ik heb voortdurend minimum 5 verschillende klassen onder mijn leiding, en te allen tijde ALLE vakken! En dan ook nog eens basis en secundair naast elkaar… Dus even snel in een oplossing kunnen kijken, is pure noodzaak. En delegeren naar de kinderen toe, dus ook. Anders blijf je dag en nacht bezig en geraak je gewoonweg nooit bij!

Nog een voordeel: de oudere kinderen kunnen dan ook makkelijk de jongere helpen. Met de oplossingen in de buurt, is iedereen in een handomdraai een geschikte leerkracht of assistent-leerkracht. Zelfs kleinere kinderen kunnen op die manier bijvoorbeeld een dictee geven aan oudere en het nog verbeteren ook!

Dus oplossingen bij materiaal heeft bij mij door de jaren heen steeds meer prioriteit gekregen. Ik ben nu wel meer genoodzaakt om dure handleidingen hiervoor aan te schaffen, zeker voor het secundair onderwijs, omdat het me aan energie en tijd ontbreekt zelf die dingen te blijven maken. Maar wat ik ooit al zelf kon maken, heb ik dan toch kunnen besparen. :-)