Economie

Één van de eerste vakken waar ik me momenteel op probeer te focussen voor de examens, is economie. Al weken ben ik aan het broeden hoe ik daar zelf wat lesmateriaal bij kan maken, omdat een deel van het aangekochte materiaal vooral bedoeld is om te gebruiken in een klassituatie. Probeer bijvoorbeeld maar eens een zakgeldenquête uit te voeren met kinderen die geen zakgeld nodig hebben in een gezin dat samenwerkt en deelt... Gelukkig heb ik daar wat extra's rond gevonden online en zijn we uiteindelijk redelijk vlot door die lessen geraakt. We hebben er ook uitgebreid over gepraat. Kinderen leren veel door gesprekken met hun ouders. Het meeste van wat mijn kinderen ooit leerden, hebben ze niet van boeken of werkbladen, maar gewoon door lange diepgaande gesprekken met mij!

Verder heb ik in Ontwaakt! een aantal artikelen bijeen gezocht over het onderwerp en daar hoop ik nu een aantal werkbladen bij te kunnen maken. Het eerste is al af en liet ik mijn 16-jarige dochter alvast uittesten. :)

Onze kinderen zijn nochtans op economisch vlak al zeer bekwaam. Onze 3 oudste dochters (inclusief mijn getrouwde dochter) regelen samen de aankopen voor ons huishouden. Zij zijn dit gaan doen sinds afgelopen januari, omdat mijn man toen zijn enkel had gebroken. Onze kinderen namen zijn taken zodanig goed over, dat we er zelfs wekelijks geld mee bespaarden! Je let gewoon veel beter op geld als het niet je eigen geld is dat je uitgeeft. Dus bleven ze bepaalde taken behartigen, ook nadat hun vader terug mobiel werd. Zij doen nu wekelijks de huishoudelijke aankopen/boodschappen. DAT is het echte leven. Niet zo'n zakgeldenquête! Onze kinderen leren nu zelf verantwoord omgaan met een zeer beperkt budget. Ze plannen niet enkel de boodschappen, maar ook de dagelijkse maaltijden, wat ze daar voor nodig hebben, zoeken recepten op en maken afspraken over wie wanneer kookt. En zijn ook altijd bereid om in te vallen als een toebedeelde taak niet kan uitgevoerd worden door 1 van hen. Mijn dochters koken al vele jaren mee, maar nu regelen zij dus zelfs ook de aankopen van wat zij of hun vader gaan koken. De was & kuis doen ze ook al jaren, maar nu zijn ze zich veel bewuster van de producten die ze hier voor aankopen, de prijs, kwaliteit en ook de impact op het milieu. Ze houden eveneens bonnen, acties en aanbiedingen in het oog.

Zij zijn zich zeer bewust van onze geldnood, die er niet op gebeterd is sinds hun papa begin dit jaar 2 maanden niet kon gaan werken door zijn enkelbreuk. Als zelfstandige doe je dan alleen maar verlies. We hebben geld moeten lenen om onze doorlopende onkosten te kunnen dekken en er zijn verder enkel schulden bijgekomen. Redenen genoeg dus voor onze kinderen om hun hoofden bij elkaar te steken en uit te zoeken waarop ze kunnen besparen tijdens het boodschappen doen en het runnen van het huishouden. Ook onze jongste kinderen werken daar aan mee.

Hun relatie/vriendschap onderling is er nog sterker van geworden!

Verder komen ze via hun vaders zelfstandige zaak en mijn kaarsenatelier ook in aanraking met zakelijke aspecten zoals inkoop, verkoop, productieproces, diensten, winst (en vooral verlies hihi) enz.

Natuurlijk weet ik wel dat het vak economie meer omvat dan enkel huishoudbeleid en budgetteren. En natuurlijk weten ze ook meer over economie dan enkel dat. Maar in het dagelijkse leven zijn deze specifieke vaardigheden wel precies wat een gezin nodig heeft!

Alleszins, voor mij zijn ze meer dan geslaagd voor het vak economie. Maar zet dit alles nu maar eens om naar correcte antwoorden op de theoretische vragen van zo'n examen.

Ons huisonderwijs: update 2013-2015

2013.

Het jaar nadat ik mijn laatste blog schreef (2012), kregen we het vooral druk met de voorbereiding van het huwelijk van mijn eerste dochter. Op dat moment wisten we (gelukkig) nog niet wat voor een onheil er de 2,5 jaar die daar op volgden, allemaal boven ons hoofd hing... .

Al dat onheil ga ik hier nu niet vertellen, dit vooral omdat een groot deel ervan, los staat van ons huisonderwijs, en ook omdat dit verder niet van belang is. Maar een ander deel onheil had wel rechtstreeks te maken met ons onderwijs: verplichte examens!

Omdat we het druk hadden met die voorbereidingen, had ik al snel besloten mijn zoon dat jaar nog geen examens te laten doen, maar net zoals bij zijn oudere zus, een jaar later. Dit zou in meerdere opzichten dus beter uitkomen, voor ons allemaal.

Maar... in de week voor de trouwdag (7 september 2013) kreeg ik brieven aan van het ministerie van onderwijs. Dat examens vanaf dan verplicht waren voor alle kinderen nog tot 15 jaar. Op dat moment kwamen mijn 3 jongste kinderen hier allen voor in aanmerking...! Daar ging onze vrijheid. Ashanti (onze jongste) moest in 2015 verplicht ingeschreven worden voor de examens basisonderwijs en de andere 2 moesten hun attest van de examens 1e graad ASO halen in het schooljaar dat ze 15 jaar werden. (Voor Ilani had ik dus op dat moment slechts 1 schooljaar tijd!) Daarop besefte ik dus dat we voor Tobi geen tijd meer zouden hebben om hem ook nog examens basisonderwijs te laten doen in 2014. We zouden alle tijd nodig hebben om door die van ASO te geraken. Hij had nog heel wat af te werken voor het basisonderwijs, dus dat was de rest van het jaar zeker nog aan de orde.

Ilani moest onmiddellijk in gang schieten, want zij moest op een jaar tijd alles halen! 12 examens!  Ik schreef haar in, wat overigens niet gratis was zoals de inschrijving voor de examens basisonderwijs, kocht een berg nieuw kostelijk lesmateriaal aan om te voldoen aan de nieuwste richtlijnen en we gingen van start.

2014 - Examens?

Ilani's eerste examen had ze op 18 februari 2014, voor het vak Engels. Ze haalde hier 85 % voor. Tot daar alles goed. 

Maar... we ontdekten al snel dat het heel moeilijk was binnen te geraken bij die examens! Door de nieuwe regeling waren er te weinig examens voor te veel kandidaten. En ze moest natuurlijk ook nog voldoende voorbereid zijn voor de geplande examens enz. We geraakten pas in juni binnen voor een tweede (Frans)! Gelukkig hadden we aan het begin van het jaar een brief aangekregen dat alle 15-jarigen een jaar extra kregen. Dat was duidelijk ook nodig!!! Maar dan nog zag het er ONMOGELIJK uit om voor 12 examens tijdig binnen te geraken, op minder dan 2 jaar tijd! Aangezien we het eerste jaar maar bij 2 examens ingeschreven raakten... Hoe gingen we dan het jaar erop die andere 10 kunnen afwerken? Daarbovenop heeft ze dat 2e examen uiteindelijk nooit gehaald. Er was toen een ongeval gebeurd ergens onderweg op de autosnelweg, waardoor mijn man en dochter uren in de file vastzaten en het niet meer mogelijk was nog op tijd te geraken. Nu hadden we die week net weer een brief aangekregen waarin ons het goede nieuws werd medegedeeld dat vanaf dan enkel de kinderen geboren vanaf 2002 nog verplicht waren examens te doen. Maar omdat mijn dochter haar Frans examen nog wel had voorbereid, vertrokken ze die week dus toch maar naar dat examen, om daar uiteindelijk nooit aan te komen. Verdere pogingen hebben we dan maar opgegeven. Ilani wou eigenlijk graag pionieren en door die examens ging dat niet. Nu terug wel. :) (Ondertussen heeft ze samen met Yana al een jaar in de vaste hulppioniersdienst kunnen staan en heeft ze tijd om te studeren op haar eigen tempo.)

 Ik was ook erg opgelucht dat mijn zoon die examens niet meer verplicht moest doen! Want hij had echt een hekel aan leren op die schoolse manier en deed amper moeite. Hij is superslim en komt niets tekort, leert op zijn eigen manier. Dus de gedachte dat ik hem de komende jaren veel stress en ergernis ging moeten bezorgen, wat onze relatie en zijn zelfbeeld zeker niet ten goede zou komen, heeft me meer dan een half jaar lang vele nachten doen huilen en doen smeken aan Jehovah om hulp. Ik vond het zo vreselijk dat ik Tobi dat moest gaan aandoen! Dus toen die bewuste brief kwam... Wat een verlossing!

Spijtig genoeg kwam mijn jongste dochter, geboren in 2003, er dus niet onderuit. Maar zij heeft gelukkig veel minder problemen met te moeten studeren uit leerboeken en werkbladen, is daar erg gedisciplineerd in. Ik vind het alsnog erg dat ik haar dit moet aandoen, maar ze beseft ook dat dit niet mijn keuze is, maar van een aantal mensen die de macht in handen hebben en duidelijk in een andere realiteit leven, pff. Ergens hoop ik nog steeds dat dit alles uiteindelijk niet gaat moeten. Maar zolang we niets horen van het ministerie, moet ik er vanuit gaan dat die examens nog steeds door moeten gaan hè. Die mensen daar in Brussel staan er niet echt bij stil wat het is om 13 keer (er is ondertussen een examen bijgekomen) helemaal over en weer naar Anderlecht te rijden in dat vreselijke verkeer en daar op tijd te geraken. En ze moeten ook niet over treinen/bussen enz. beginnen. Ten eerste: onbetaalbaar, en ten tweede: daar blijkt van hieruit nog veel meer tijd in te steken dan wanneer je met je auto in een file vastraakt. Konden die examens ook maar in nabijgelegen scholen georganiseerd worden, zoals de examens voor basisonderwijs. Antwerpen bv. zou voor ons veel meer haalbaar zijn!

We kregen dat nieuws over die verplichting voor kinderen geboren vanaf 2002, in juni pas, dus ook weer te laat om mijn zoon alsnog in te schrijven voor de examens basisonderwijs 2014.

Daarom besloot ik het jaar erop (afgelopen juni 2015) om onze 2 jongsten samen te laten gaan. Ashanti was dan toch verplicht en zo kon Tobi ook zijn basisonderwijs afwerken en achter zich laten. Hij had de afgelopen jaren amper nog moeite gedaan, dus er was nog genoeg te doen ter voorbereiding. Hij stond nu niet meer zo onder druk, want de examens waren voor hem niet meer verplicht.

Uiteindelijk was dit dus 2 jaar later dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar aangezien onze 4 andere kinderen dan ook allemaal die examens afgelegd zouden hebben, vond ik het passend hem dit ook te laten doen.

Voordat onze oudste trouwde, hielp zij al meerdere jaren mee met lesgeven aan Tobi en Ashanti. Ze verdeelde o.a. de werkbladen per week en deed ook het verbeterwerk, en gaf hier en daar de nodige uitleg.

Na de trouwdag heb ik geprobeerd dat terug volledig over te nemen, maar door allerlei omstandigheden (o.a. het andere onheil dat ik aan het begin van dit blog vermeldde) werkte dat langs geen kanten. Dus hoe dichterbij die verplichte examens kwamen, hoe meer ik in paniek raakte. Gelukkig besloot mijn oudste dochter daarom vorig jaar om terug te komen helpen met lesgeven. <3 En daardoor zijn hier dus zeker en vast enkele tijdrecords gebroken, hihi. Ashanti had eveneens een achterstand opgelopen. Ze heeft mede dankzij Natascha's inspanningen, op een jaar tijd 2 schooljaren afgewerkt: het 5e waar ze aan het begin van het jaar nog aan bezig  was + het volledige 6e! Tobi was natuurlijk al langer klaar met het meeste, dat aangezien zijn leeftijd, vooral allemaal supergemakkelijk was. Dus voor hem was het vooral herhalen, hier en daar nog wat afwerken en bezig houden tot aan de voorbereidingen.

2015 - Examens!

Omdat ik mij nog herinnerde dat we al wel eens tijd te kort kwamen met de voorbereidingen van de examens bij mijn vorige "slachtoffers", hoopte ik dit keer op tijd te kunnen beginnen, zeker nu ik 2 kandidaten tegelijk moest voorbereiden. Maar uiteindelijk geraakten we pas van start 3 weken voor de examens! Ashanti was dan pas klaar met het 6e leerjaar.

Dat was dus weer heel spannend. :) Ze hadden best nog wat te leren! Heel wat zaken hadden ze nog niet onder de knie. Bij Tobi, omdat hij veel maar half ingevuld had en de leerstof amper bekeken had de afgelopen jaren, en bij Ashanti omdat zij veel nieuwe dingen in sneltempo nog had moeten leren en die zaken aldus niet voldoende had kunnen inoefenen. Dus ja, er moest weer een wonder geschieden in die 3 weken...

Mijn andere dochters hielpen met het verbeteren van de oefenbladen waarvoor het mij aan tijd ontbrak, en ook overhoorden ze de Franse woordenlijsten. Mijn ventje ging enkele keren met hen de zwemdoelen oefenen in een publiek zwembad, ter voorbereiding van hun zwemexamen. Ikzelf behartigde de leerstof die ze moesten kennen en oefende met hen al wat nog niet of niet voldoende gekend was.

3 dagen voor de examens werd Ashanti geveld door griep. Met alles erop en eraan: overgeven, diarree en koorts! Dus daardoor werden de voorbereidingen ook nog eens ingekort. Ze was pas terug beter de eerste dag van de examens! Ze heeft dus, tussen het slapen en ziek zijn door, met haar ziek hoofdje ook nog flink moeten studeren ocharme. Ik kon haar niet eens rustig laten uitzieken. Daar was geen tijd voor. Ze zag er echt vreselijk slecht uit. Maar ze beet door, zonder klagen! Ben zo trots op mijn schatjes.

Tobi kreeg dezelfde symptomen de dag na de examens. Iets beter getimed hihi, maar geen leuk begin van zijn welverdiende week verlof natuurlijk. Wij zijn die zondagavond naar de bioscoop gegaan, als viering dat het achter de rug was en om ons gezin te belonen voor hun harde werk. Tobi inclusief koorts dus. :)

Tijdens de eerste dag van de examens kwamen we dan ook nog eens te weten dat ik een opdracht bij de omschrijving van de vereisten voor het vak muzische vorming niet juist begrepen had. Dat was veranderd tegenover de vorige keren, maar had ik dus niet bewust opgemerkt. Ze moesten kennelijk zelf een portfolio meebrengen voor MV. Dus daar hebben we die avond ook nog aan moeten werken! Dansje oefenen, schilderij maken, oudere werkjes uitzoeken om mee te geven enz. ('s Avonds laat nog aan 't schilderen, 's nachts nog aan 't dansen...) 

   

Dat terwijl ik die tijd eigenlijk gepland had voor de laatste voorbereidingen op het examen van de volgende dag: wiskunde! Juist de grootste uitdaging voor ons en voorbereiding die ze daarom echt wel nodig hadden. Dus dat was een zware dag EN nacht. In 't midden van de nacht zat ik nog aan hun bed met hen hun wiskundeleerboek te overlopen, tot er echt niets meer inging en ze compleet uitgeput moesten gaan slapen ocharme. 's Morgens vroeg, slechts enkele uurtjes later, tijdens de autorit naar Antwerpen, ging ik dan verder met het overlopen van de rest van het boek...

De kinderen hadden elke nacht maar enkele uurtjes kunnen slapen, zowel door de slopende voorbereidingen, de spanning & opwinding, als het niet gewend zijn vroeger te gaan slapen (waar we ook gewoonweg geen tijd voor hadden trouwens). Dus tegen de derde dag waren ze uitgeteld en konden ze niet meer helder denken. Hoe ze nog zo schitterend door die 3e examendag geraakt zijn, is voor ons allen een wonder hihi. (Dank u Jehovah!)

Natuurlijk had ik ruim van te voren alles al grondig besproken en gevraagd in gebed! En hoe korter die tijd werd, hoe meer ik panikeerde en hoe meer ik dus afhankelijk was van Jehovah's hulp.

Wel, en of dat hij weer geholpen heeft! Beste resultaten tot nu toe, voor beide kinderen! :)

Wonder weer geschied. :)

Even vooruitblikken naar onze nabije toekomst.

Nu staan we dus voor de examens van het ASO. Ik heb voorlopig besloten Tobi die toch ook mee te laten doen, alhoewel hij dus niet meer verplicht is. Maar het geeft hem een doel om aan zijn lessen te werken. Hij leerde tijdens de voorbereidingen het plezier en de waarde van studeren terug kennen. Hij raakte terug gemotiveerd. En zoals ik al bemerkte bij elk kind tijdens examenvoorbereidingen, onze relatie ging er steeds serieus op vooruit. We groeiden dichter naar elkaar toe. We hielden er steeds mooie herinneringen aan over. We hebben gehuild, maar veel meer gelachen. We leerden elkaar beter kennen. We genoten van het samen zijn, het samen werken aan een doel.

Ook werkte het samenwerken met 2 kinderen, stimulerend ten opzichte van elkaar. Ze konden elkaar helpen met studeren en overhoren. Ook kon Tobi Ashanti zaken uitleggen waarin ik niet zo goed ben. Zijn inzicht in wiskundige en technische vakken is een fantastische hulp voor ons. Dus ik hoop nu dat dit superteamwork kan herhaald worden om Ashanti te helpen slagen voor haar examens ASO.

Maar de afgelopen weken ondervond ik al dat het een hele uitdaging blijkt te zijn ons met 3 samen aan het werk te krijgen. Dus hoe dat verder moet, daar ben ik nog volop over aan 't brainstormen.

Dus hoewel ik er 2 jaar geleden compleet over in paniek was en er enkel eindeloos over kon huilen, zie ik het nu al veel beter zitten. Met Jehovah's hulp is alles mogelijk!

De eerste resultaten

Het was een zeer interessante en fantastische week.

Ik kwam zoooooveel te weten deze week. Ik kon en kan erover blijven bloggen! :-)

Onze lesweek begon op dinsdag, want maandag had mijn ventje een vrije dag en dan krijgen onze kids gewoonlijk ook vrij. (De oudsten hechten minder belang aan zo'n vrije dag en werken dan soms alsnog aan hun lessen zodat ze op een andere dag in de week meer tijd vrij hebben om in de velddienst te gaan.)

Dus dinsdag was de dag dat ik mijn drie oudste dochters mijn nieuwe plannen uitlegde. Zij zouden moeten beginnen met het thema fysica.

Al snel ontwikkelde zich dit in enkele interessante individuele projecten, wat mij de opdracht 's avonds al deed herzien. Maar dat behoort nu precies tot mijn nieuw onderwijsplan: dat er meer plaats is voor input van de kids en er punten behandeld worden die zij zelf hebben gevonden tijdens hun speurtochten. Dus ik spoorde hen nadien aan om vanuit het aangeboden thema te starten, maar ze mochten daarbij gerust bij iets specifieker uitkomen dat hen interesseerde en ze graag dieper wilden onderzoeken.

Diezelfde dag was er één dappere dochter (Yana, 15 jaar) die al begon aan haar onderzoek over fysica. (Toen de nog onaangepaste opdracht.) Zij ging aan de slag met een persoon die ik als voorbeeld genoemd had. Vervolgens groeide uit dat onderzoek 3 thema's die ze verwerkte in haar werkstuk: Marie Curie, radioactiviteit en kanker. Ze kwam mij die eerste namiddag al enthousiast vertellen wat voor interessante dingen ze al allemaal gevonden had. Ik stond versteld van haar enthousiasme en de diepgang van wat ze onderzocht had en hoe snel mijn nieuwe plan succes had! Wat mij trouwens de opdracht deed aanpassen en de focus van fysica naar een onderdeel (-delen) van fysica deed verschuiven. En zo hou ik zelfs de mogelijkheid over om fysica nog vaker als thema te kunnen gebruiken.

Mijn derde dochter (Ilani, 13 jaar) was degene die het meest tegen de opdracht opzag. Het vak fysica zat nog niet in haar lespakket en dit was dus nog onbekend terrein voor haar. (Alhoewel ze natuurlijk al wel in het basisonderwijs natuurkundige lessen te verwerken kreeg, maar het verband niet direct besefte.)

Door het aanpassen van de opdracht en het enthousiasme van haar grotere zus, begon ze woensdag dan toch ook maar aan haar eigen speurtocht. Al gauw vond ze iets dat haar interesse opwekte en in no time had zij als eerste haar werkstuk klaar. Op donderdag nam ik het door om mij te kunnen voorbereiden op de geplande lapbookles voor de volgende dag, en viel ik haast achterover van verbazing!

Ze had zeer doeltreffend haar onderwerp - geluid - weergegeven in een sterke en duidelijke samenvatting, zodat het de inhoud zich makkelijk leende om in een lapbook te verwerken!

Ik stond echt versteld van haar kunnen. De training met de K-reeks (de opdrachtbladen die ik maak bij Ontwaakt!) werpt nu echt haar vruchten af!

Ik ben zo blij dat ik eindelijk mijn plan heb durven doorzetten!

Diezelfde avond stelde ik een schema op voor Ilani's eerste lapbook.

Ik vind het steeds heerlijk om de werkstukken van mijn kids te lezen. Vaak leer ik er ook nog van bij. En ik moedig hen altijd aan elkaars werkstukken eveneens te lezen, zodat ze bovendien van elkaar ook nog leren. Elk heeft z'n eigen kijk op een onderwerp en een verschillend opmerkingsvermogen en interesse. Daardoor voegt elk kind weer andere details toe.

Ook mijn oudste dochter (Natascha, wordt over twee maanden 17 jaar) deed me versteld staan door haar werkstuk helemaal anders aan te pakken dan verwacht. Zij had haar eigen ingenieus plan bedacht en nam de eindtermen voor het vak fysica erbij en werkte die stap voor stap door, zodat haar werkstuk de meeste eindtermen bedekte.

Zij heeft daardoor een zeer uitgebreid werkstuk en dit bleek achteraf niet echt te passen bij ons lapbookplan. Dus besloot ze om alsnog op zoek te gaan naar een onderdeel wat ze verder wou uitdiepen en dit komt dan in een tweede werkstuk dat meer geschikt zal zijn om een lapbook mee te maken.

Op vrijdag werkte Yana haar werkstuk af. Natascha had het hare pas 's avonds af en begon dan ook nog aan dat tweede, dat de komende week nog verder afgewerkt zal worden.

Ik maakte vervolgens ook een planning voor het lapbook van Yana en in de namiddag begonnen Ilani en ik aan haar eerste lapbook. 's Avonds was dit af, maar energie voor een tweede had ik echter niet meer, dus dat zal voor de komende week zijn. Yana schreef al wel een toepasselijke bijbeltekst op een kaartje voor in haar lapbook, dus het begin is al gemaakt. :-)

Mijn oudste vroeg zich af of ze wel voldoende materiaal in het werkstuk had gestoken enz. Maar ik heb haar gezegd dat het mij niet uitmaakt wat ze erin heeft staan en ook niet dat ze niet alles erin heeft kunnen verwerken wat ze tegenkwam. Het gaat niet om de inhoud van dat werkstuk, maar wel over wat ze geleerd heeft tijdens haar speurtocht! Ze heeft nu veel meer geleerd over fysica op twee dagen tijd dan in de periode toen ze de schoolwerkbladen voor dat vak moest doorploeteren!

Ik vond het echt een schitterend idee hoe ze het heeft aangepakt. Zeer volwassen. Ze maakte dus eigenlijk bij toeval een eindwerk fysica, volledig op eigen initiatief.

Een werkwijze die ook toepasbaar gaat zijn op de eindtermen van een aantal van de andere vakken! (Hihi, nu heeft ze zichzelf en de anderen wat aangedaan hè... ;-))

Toen ik met Ilani aan haar lapbook begon, zat ze er in het begin wat hulpeloos bij en ik vond het eerst echt moeilijk haar erbij te betrekken. Ik moest nog veel zelf plannen en uitzoeken, zoals waar bepaalde teksten het beste op zouden passen enz., dus dan moest zij telkens wachten. (Ik had dan ook nog maar ervaring met één lapbook hè.) Maar na verloop van tijd kwamen we toch goed op gang en lukte het me beter om ook haar een aandeel te laten hebben in het ontwerp en begon ze het zelfs heel leuk te vinden! Ik liet haar teksten schrijven, prentjes uitknippen en dingen opplakken. Ik laat de kids trouwens altijd de prentjes die ze vonden tijdens het opzoekwerk voor hun onderwerp(en), ineens in een map plaatsen (op de computer). Wat nu dus ook handig is om die dan nadien te kunnen gebruiken voor het lapbook. Toen de resultaten zich wat meer lieten zien, werd Ilani heel enthousiast en verheugde zij zich echt op het eindproduct!

We zijn dan ook zeer tevreden over het resultaat. :-) (Foto's.)

Het zal nog wel een tijd duren voordat elk van de kids in staat zal zijn zelf vlot een lapbook te produceren. Het ging deze keer al vlotter dan de vorige keer bij mij. Ik had, voordat ik begon aan mijn eerste, al veel onderzoek naar lapbooking gedaan en toen ik mijn eerste thema bedacht (herfst), had ik al vrij snel een bepaald beeld in mijn hoofd van hoe mijn lapbook eruit ging zien. Dat had ik nu ook weer, toen ik de werkstukken doornam. Dus ik ga er van uit dat de kids dat mettertijd ook steeds meer gaan ervaren. De bedoeling is uiteindelijk dat ze tijdens de start van hun onderzoek tegelijkertijd in hun hoofd ook al beginnen aan de planning van het bijbehorende lapbook.

Dit betekent dat, wanneer ze een bepaald stukje informatie lezen, ze in hun hoofd al een idee vormen van hoe ze die informatie in hun lapbook gaan verwerken, welk prentje er eventueel bijkan enz.

Er steekt dus nog best veel tijd in zo'n lapbook, dus het zal waarschijnlijk niet elke week lukken, en dat hoeft van mij ook niet. De nadruk ligt hoofdzakelijk op het onderzoeken en leren. Is er gelegenheid om dit in een werkstuk en/of lapbook te verwerken, dan is die mogelijkheid er.

Maar ik heb wel al een plan ontwikkeld om hen vlotter ervarener te maken in minder tijd en met minder werk.

Aangezien het samenwerken aan Ilani's lapbook het wat sneller liet gaan dan de vorige keer en een voordeel was voor ons beiden i.v.m. ervaring opdoen, wil ik nu dat ze het volgende thema samen omzetten in een lapbook. (En joepie, daardoor is ineens nog eens de samenwerkingsfactor toegevoegd!)

We vonden zelfs al een volgend thema, doordat één van de meisjes weer eens een vraag stelde hihi. Mijn gewoonlijke antwoord "Zoek het op" veranderde in "dat is een goed thema voor jullie volgende werkstuk en lapbook"! :-)

De volgende opdracht zal zijn voor het vak geschiedenis, meer bepaald "België", vanaf "Horum omnium fortissimi sunt Belgae", tot nu. Elk van hen krijgt een deel toegewezen en op het einde zullen we deze onderzoeken samenvoegen in één lapbook.

Ik ben echt zeer trots op mijn meisjes! Want ondanks hun vooroordelen en de onzekerheid over wat nu precies allemaal de bedoeling was deze week, deden ze allen hun uiterste best om mee te werken. Na de eerste tegenzin bij de aanvang van dit project, zijn hun bereidwilligheid en enthousiasme al snel de bovenhand gaan voeren, wat tot fantastische resultaten leidde! Elk van hen trad bevredigd het weekend tegemoet, en ik nog het meest! :-)

Wauw, de afgelopen week was echt fantastisch gezegend! Ik ben Jehovah zooooo dankbaar!

Werkstukken/projecten

Absoluut de meest doeltreffende manier van leren vind ik persoonlijk werkstukken of projecten maken!

Ongeveer een jaar geleden (eind 2010) begon ik met de 3 oudste kinderen specifieke opdrachten te geven met als bron steeds een artikel uit de Ontwaakt!, waar ze dan op konden uitbreiden zoveel ze wilden. Dit ging heel goed en ze leerden veel op die manier. Ook hoe ze een goed werkstuk moesten maken. Vroeger gaf ik hen wel eens een opdracht, maar ze wisten nooit niet precies wat ze dan moesten noteren in dat werkstuk, tenzij ik hen hielp. Door nu die opdrachtbladen te maken bij specifieke onderwerpen uit Ontwaakt!, hadden ze steeds een leidraad en ging het veel vlotter, en volledig zonder mijn hulp.

Er steekt voor mij wel wat tijd in wanneer ik zo’n opdrachtblad maak. Ik moet zelf ook eerst dat artikel lezen, dan opzoekwerk doen over alles wat ik nog als bijvragen kan stellen enz.

Dus ’t zou voor mij ook weer makkelijker zijn als ik ze gewoon een onderwerp zelf kon laten kiezen of aanbieden en ze er dan een werkstuk zouden rond maken, volledig zonder mijn hulp. Wel, door al die opdrachten van het afgelopen jaar, weten ze nu echt wel hoe een goed werkstuk te maken en kon ik hen dus nu gewoon een thema laten kiezen! Ik bedacht me laatst dat ze eigenlijk zelden echt samenwerken aan een lesproject, dus verdeelde ik hen voor het eerst eens in groepjes en moesten ze samen een werkstuk maken over een onderwerp dat ze dan als partners samen moesten kiezen. En wauw, dat ging fantastisch zeg! En ze hadden er nog plezier in ook! Ik had mijn 2^e en 3^e dochter samengevoegd en de oudste met de 2 jongsten. De oudste is dan het werkstuk op de PC gaan maken en ik heb de 2 jongsten allebei zover gekregen om een blad te schrijven met info over een bepaald dier dat ze hadden uitgekozen (hun thema was “knaagdieren”, van de ‘andere’ groep was het thema “frieten”, zie foto's). Mijn 2e dochter had zelfs frieten gebakken om er een foto van te kunnen trekken voor bij hun werkstuk! Waar wij dus allen van konden meegenieten... :-)

Mijn zoon heeft slechts een klein beetje ervaring met werkstukken en mijn jongste geen, dus zij hadden ditmaal nog wel wat hulp nodig. Maar ik dacht, hoe meer ik ze nu help, hoe sneller ze het leren en binnenkort ook zelfstandig kunnen.

Dit avontuur is alleszins voor herhaling vatbaar! Liefst terug wat regelmatiger, want mijn doel op gebied van werkstukken, is toch nog steeds het aantal opvoeren. Tot voor de zomer lukte het meestal wel wekelijks sinds we er mee begonnen, waar ik zeer tevreden over was, maar het pionieren van mijn oudste twee dochters heeft daar verandering ingebracht, plus dat het voor mij ook niet meer haalbaar was om elke week zoveel tijd in de nodige research ervoor, te steken. Ik weet niet of wekelijks ooit nog opnieuw haalbaar gaat zijn, maar meer dan om de paar maanden zou toch wel terug moeten kunnen. Maar als ik er niet meer elke keer zoveel research voor moet doen, omdat ze nu zelfstandiger aan de slag kunnen, dan zal het er toch wel eens vaker terug van kunnen komen ... misschien? Ik blijf hopen! :-)