Economie

Één van de eerste vakken waar ik me momenteel op probeer te focussen voor de examens, is economie. Al weken ben ik aan het broeden hoe ik daar zelf wat lesmateriaal bij kan maken, omdat een deel van het aangekochte materiaal vooral bedoeld is om te gebruiken in een klassituatie. Probeer bijvoorbeeld maar eens een zakgeldenquête uit te voeren met kinderen die geen zakgeld nodig hebben in een gezin dat samenwerkt en deelt... Gelukkig heb ik daar wat extra's rond gevonden online en zijn we uiteindelijk redelijk vlot door die lessen geraakt. We hebben er ook uitgebreid over gepraat. Kinderen leren veel door gesprekken met hun ouders. Het meeste van wat mijn kinderen ooit leerden, hebben ze niet van boeken of werkbladen, maar gewoon door lange diepgaande gesprekken met mij!

Verder heb ik in Ontwaakt! een aantal artikelen bijeen gezocht over het onderwerp en daar hoop ik nu een aantal werkbladen bij te kunnen maken. Het eerste is al af en liet ik mijn 16-jarige dochter alvast uittesten. :)

Onze kinderen zijn nochtans op economisch vlak al zeer bekwaam. Onze 3 oudste dochters (inclusief mijn getrouwde dochter) regelen samen de aankopen voor ons huishouden. Zij zijn dit gaan doen sinds afgelopen januari, omdat mijn man toen zijn enkel had gebroken. Onze kinderen namen zijn taken zodanig goed over, dat we er zelfs wekelijks geld mee bespaarden! Je let gewoon veel beter op geld als het niet je eigen geld is dat je uitgeeft. Dus bleven ze bepaalde taken behartigen, ook nadat hun vader terug mobiel werd. Zij doen nu wekelijks de huishoudelijke aankopen/boodschappen. DAT is het echte leven. Niet zo'n zakgeldenquête! Onze kinderen leren nu zelf verantwoord omgaan met een zeer beperkt budget. Ze plannen niet enkel de boodschappen, maar ook de dagelijkse maaltijden, wat ze daar voor nodig hebben, zoeken recepten op en maken afspraken over wie wanneer kookt. En zijn ook altijd bereid om in te vallen als een toebedeelde taak niet kan uitgevoerd worden door 1 van hen. Mijn dochters koken al vele jaren mee, maar nu regelen zij dus zelfs ook de aankopen van wat zij of hun vader gaan koken. De was & kuis doen ze ook al jaren, maar nu zijn ze zich veel bewuster van de producten die ze hier voor aankopen, de prijs, kwaliteit en ook de impact op het milieu. Ze houden eveneens bonnen, acties en aanbiedingen in het oog.

Zij zijn zich zeer bewust van onze geldnood, die er niet op gebeterd is sinds hun papa begin dit jaar 2 maanden niet kon gaan werken door zijn enkelbreuk. Als zelfstandige doe je dan alleen maar verlies. We hebben geld moeten lenen om onze doorlopende onkosten te kunnen dekken en er zijn verder enkel schulden bijgekomen. Redenen genoeg dus voor onze kinderen om hun hoofden bij elkaar te steken en uit te zoeken waarop ze kunnen besparen tijdens het boodschappen doen en het runnen van het huishouden. Ook onze jongste kinderen werken daar aan mee.

Hun relatie/vriendschap onderling is er nog sterker van geworden!

Verder komen ze via hun vaders zelfstandige zaak en mijn kaarsenatelier ook in aanraking met zakelijke aspecten zoals inkoop, verkoop, productieproces, diensten, winst (en vooral verlies hihi) enz.

Natuurlijk weet ik wel dat het vak economie meer omvat dan enkel huishoudbeleid en budgetteren. En natuurlijk weten ze ook meer over economie dan enkel dat. Maar in het dagelijkse leven zijn deze specifieke vaardigheden wel precies wat een gezin nodig heeft!

Alleszins, voor mij zijn ze meer dan geslaagd voor het vak economie. Maar zet dit alles nu maar eens om naar correcte antwoorden op de theoretische vragen van zo'n examen.

Frustraties, maar ook hoop

Bij het herlezen van enkele van mijn oudere blogs, moest ik toch eventjes slikken. Degenen die enthousiast mijn vooruitgang hebben gevolgd in het werken met nieuwe lesmethodes en het loslaten van de oude, zullen zeker en vast mee teleurgesteld zijn in enkele dingen die ik nu te vertellen heb.

Want doordat die examens opeens verplicht gemaakt werden, werd ik gedwongen volledig terug te grijpen naar de werkbladen en leerboeken, de schoolmethode dus, waarover die examens gaan, en is er op dit moment zo goed als geen plaats meer voor onze andere (betere) lesmethodes. GRR. Zo frustrerend. Nu moeten ze alsnog zoveel onnuttige rommel er inpompen, tijd die we aan nuttigere en interessantere dingen hadden kunnen besteden! ZEER frustrerend dat iemand die niets met je gezin te maken heeft, zomaar de macht in handen heeft om te beslissen voor jou als ouder welke onzin je je kind MOET leren, en vooral: daar een tijdslimiet opzet! (Ik begrijp hen ook wel: ze moeten ergens een lijn trekken. Niet elke huisonderwijzer geeft onderwijs in het belang van zijn of haar kind - een mate van controle en richtlijnen zijn nu eenmaal nodig.)

Maar langs de andere kant: het alternatief is al helemaal geen optie: naar school gaan. Als ik moet kiezen tussen die examens en school, dan is de keuze snel gemaakt natuurlijk!

En daarbij, op school zouden ze die stress en miserie ook meerdere keren per jaar doormoeten, en leef je als ouder evengoed mee! Dan krijgen ze telkens tijdens de examenperiode alle vakken achter elkaar. En dit elk jaar opnieuw, tot 3 keer toe. Voor de examencommissie zijn het eigenlijk enkel de examens einde 1e graad die je dan kunt spreiden over 3 jaar tijd, indien gewenst. Ook heb je als ouder geen garantie dat je kind slaagt via een school. Zeker niet meer dan als je zelf de lessen verzorgt. Vele kinderen in het schoolsysteem dubbelen. Ik ben zelf meermaals gedubbeld, ondanks mijn hoogbegaafdheid. Factoren zoals schoolmoeheid en een totaal gebrek aan interesse voor sommige onderdelen van de "gekozen" richting of lesmethodes van sommige leerkrachten, wegen ook mee door in de slaagkansen.

Ik vind het nu pure zaligheid om een onderwerp te bestuderen en volledig uit te pluizen. Ik heb zelf nu veel meer plezier in leren dan vroeger op school!

Ja, ik had 3 jaar geleden andere plannen. Maar de regering besliste anders. Ben daar nog altijd niet over te spreken. Ook niet over het feit dat ze slechts 1 herkansing krijgen. Dit is niet eerlijk ten opzichte van kinderen die meer moeite hebben met leren, of met handicaps en leerstoornissen te maken hebben, enz.

Gelukkig is voor ons alles over een paar jaar voorbij. Daarna toch nog enkele jaren dat we (terug) van onze vrijheid kunnen genieten, hoop ik. En gelukkig hebben we vóór die verplichting ook al flink wat plezier gehad met ons huisonderwijs. Alhoewel ik natuurlijk pas enkele jaren geleden echt zover was om daadwerkelijk veranderingen aan te brengen en ons te verlossen van dat beperkende schoolsysteem, en we er nu uiteindelijk alsnog niet vanaf zijn door die nieuwe regeling.

Momenteel ben ik bezig met naar alternatieve lesmaterialen zoeken voor de vakken waarover ze examens krijgen. Maar blijkt dat moeilijk zeg! Voor het basisonderwijs heb ik die zoektocht ook verricht en is er online een berg aan alternatieven te vinden. Maar voor SO is dat al een stuk moeilijker. In het Engels is er wel meer te vinden, maar dat komt natuurlijk niet allemaal overeen met de eindtermen hier. Dat moet ik dan ook eerst nog uitzoeken, wat er wel aan de orde is en wat niet. Het voelt alsof ik zoek naar een naald in een hooiberg... of naar een bepaalde naald in een berg met naalden?

Ik heb al wel enkele eigen ideeën, maar natuurlijk gaat daar ook weer tijd insteken om dat uit te werken. Dat heb ik niet in 1, 2, 3 klaar en ondertussen moet het lesgeven ook kunnen doorgaan hè.

3 jaar heb ik. 3 jaar om Ashanti door al die examens te loodsen. Liefst zou ik het sneller afwerken indien mogelijk. Hoe sneller van die beperkingen vanaf, hoe beter. Daarna zijn we weer vrij om nuttigere en uitgebreidere lesoorden te verkennen.

En weer kwamen mijn werkstukken in het gedrang. En weer mijn lessen Latijn. En weer mijn talenuitbreidingen. En weer mijn lapbookplannen. Frustratie ten top!

(Trouwens, de lapbooks die we al samen maakten, heb ik meegegeven als onderdeel van dat gevraagde portfolio voor muzische vorming. En die maakten gelukkig indruk, oef. :) )

En nee, ik krijg het er niet allemaal samen bij ingeperst. Mijn fysieke gezondheid, maar ook door omstandigheden van buitenaf waar wij geen controle over hebben: het zorgt er allemaal mede voor dat onze mogelijkheden beperkt zijn. Dus voorlopig moet ik het houden bij ongewilde prioriteiten: de voorbereidingen van die examens ASO.

13 examens in 3 jaar tijd. Dat wil zeggen: bv. 4, 4 en 5 per jaar. Of op 2 jaar tijd bv. 6 en 7 per jaar. Dat wil eveneens zeggen dat we steeds een aantal maanden tijd hebben om aan de kleine vakken te werken en daarnaast voortdurend aan de grote vakken moeten werken. Enkel voor Nederlands en wiskunde zijn geen buizen toegestaan. Bij de andere vakken is een beperkt aantal buispunten toegestaan, onder bepaalde regels.

Jehovah heeft ons nu al zover gebracht... Met zijn hulp moet dit volgende doel ook haalbaar zijn. :)

Ik vind het nog steeds heerlijk om mijn kinderen les te geven, hen zelf alles te leren. Dat is puur genieten en voor mij het ultieme moederschap. En dat kan geen enkele regeling of wet mij ontnemen!

Positieve resultaten met onze nieuwe lesmethode

In één van mijn vorige blogs vertelde ik over nieuwe werkbladen die ik speciaal bij het onderdeel "Voor Gezinsbespreking" uit Ontwaakt! maakte. 2 weken geleden gebruikten we zo'n blad voor het eerst bij de gezinsaanbidding, bij het tijdschrift van januari. Dat ging echt super! Weer een geslaagde uitbreiding! :-) Er zat een onderdeeltje bij met een opdracht over "iemand helpen". Wel, elk van de kids heeft dat ingevuld en daar zijn enkele heel mooie voornemens uit voortgekomen. Één voorbeeld daarvan is dat de kinderen de afgelopen 2 weken de auto gekuist hebben! Mijn ventje deed dat altijd en het is eigenlijk nooit ter sprake gekomen om dat door de kids eens te laten doen. Gewoon niet aan gedacht. Maar nu kwamen ze spontaan zelf met dat idee en deden het dus ook. Echt een supertof resultaat! Ook hebben ze nu vaker samen het eten gemaakt, wat nog zo'n voornemen was.  Nu ben ik dus eens zo enthousiast en content dat ik die werkbladen maakte, en dat we nu eindelijk dat prachtige materiaal dat het Genootschap ons verschafte, ook daadwerkelijk kunnen gebruiken in ons gezin. Soms moet je gewoon even zoeken hè, (of enkele jaren in dit geval hihi) en dingen aanpassen aan hoe dit het beste werkt voor je eigen gezin. :-)

Ik heb voorlopig dan maar besloten om ze op bestelling beschikbaar te maken, voor in het geval er nog gezinnen zijn die zo'n extra duwtje kunnen gebruiken om met die artikelen te starten.

En ik wacht nu in het vervolg vol ongeduld op de nieuwe Ontwaakt! om daar weer mee aan de slag te gaan, ook in verband met de andere werkbladen die ik erbij maak. Want die werkpakketten bij dit tijdschrift zijn eveneens echt nog steeds een succes bij mijn 3 oudsten. En ik krijg nog steeds nieuwe ideeën bij. Zo maakte ik bij juli een pakket met opdrachten bij 7 artikelen (eerst bij 6, maar kreeg later nog een idee meer). Nadien werkte ik terug wat verder aan het pakket bij april en nu zit ik al aan opdrachten bij 8 artikelen en 2 puzzels op 2 verschillende niveaus die haast het volledige tijdschrift van die maand overlopen (kernwoorden). In totaal bij april 12 bladzijden op dit moment, bij juli 7 bladzijden. (Download hier)

Mijn zoon kon daardoor ook een blad meer maken. Hij krijgt steeds het werkblad bij "Toeval of ontwerp?", het werkblad bij de "Bijbelkaart" en nu dan ook een puzzel waarbij hij woorden moet zoeken uit meerdere artikelen, waardoor hij toch ook enkele interessante en leerzame stukjes moet lezen waarvan ik graag zou hebben dat hij die zeker leest. :-)

Ik voel mij nu veel beter bij het lesmateriaal van mijn kinderen. Bij dit lesmateriaal moeten zowel zij als ik geen schrik meer hebben dat ze iets tegenkomen wat niet geschikt is. Het materiaal is steeds betrouwbaar, en altijd respectvol tegenover en over onze Schepper. Iets waar wij als gezin nu eenmaal veel belang aan hechten!

Verder gaf ik ook weer zo'n losse opdacht, zoals ik gepland had: ditmaal moeten ze een onderdeel van chemie onderzoeken (zoals ze ook al eens moesten voor fysica en geschiedenis) en mijn derde dochter (13,5 jaar) voerde die opdracht al uit. Weer wist ze mij te vertellen dat, hoewel ze in eerste instantie er tegenop zag (chemie was nog nieuw en onbekend voor haar), ze al snel interessante dingen tegenkwam tijdens haar speurtocht en haar werkstuk was dan ook vlot afgewerkt! :-)

Ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om te veranderen van lesmethode. Ik heb alleen maar spijt dat ik de moed niet eerder had en er zo lang over deed. Maar alles heeft nu eenmaal tijd nodig, en de omstandigheden moeten er ook naar zijn. Ben al blij dat ik dit alles nog ontdek en leer terwijl mijn kinderen er nog vruchten van kunnen plukken. :-)

Proefperiode

Ik heb de knoop doorgehakt.

Iets wat ik al vele jaren wil, is dat een groot deel van de schoolwerkbladen volledig afgeschaft worden ten huize Lambregts. :-)

Tot nu toe heb ik alle nieuwe plannen steeds proberen te combineren MET die werkbladen en schoolboeken. Maar dan ondervinden we telkens opnieuw dat de werkbladen er voor zorgen dat de andere (betere) methoden op de achtergrond raken, of dat er gewoon geen energie, moed en tijd voor over is.

Wat hield mij tegen om het schoolmateriaal los te laten?

Wel, in de eerste plaats vooral de onwetendheid over de manier waarop ik dat materiaal moest vervangen. Dit geldt vooral voor de vakken die niets met talen te maken hebben.

Verder zat ik ook met wiskunde... (Maar ook voor dat vak heb ik ondertussen de knoop doorgehakt.)

En dan de vraag hoe ik hen voldoende Frans en andere talen leer zonder die schoolboeken...

Plus dat ik wel al heel veel geld in al dat materiaal stak hè... Ik vond het moeilijk om dat dan niet meer te gebruiken... Al dat geld heb ik dan voor niets uitgegeven!

Hier nu het plan.

Ik heb mijn drie oudsten al hun materiaal behalve de taalvakken laten afgeven aan mij. (Enkel de kleine overschot van het vak muziek heb ik in de kaft laten zitten bij Ilani, die dit vak nog moest afwerken, omdat dit geen zwaar vak is en het niet zoveel en niet zo moeilijk is.)

Dus de taalvakken houden ze, maar al de rest heb ik opzij gelegd. Bijbelstudie blijft natuurlijk ook gewoon. Maar met de werkbladen die ik zelf maak, hebben ze nooit problemen gehad, buiten dan dat de ene natuurlijk al wat liever puzzels oplost dan de andere. Ik begrijp nu ook waarom mijn bijbelse werkbladen wel altijd zo effectief waren en de schoolwerkbladen niet. Ik ontwerp die altijd zodanig dat ze meestal moeten gaan opzoeken om antwoorden te vinden, wat net die onderzoeksdrang wel stimuleert! Hetzelfde effect hebben de opdrachtbladen die ik ontwerp bij Ontwaakt!.

We gaan nu een proefperiode houden met de nieuwe lesplannen (unschooling, notebooking en lapbooking).

Als het werkt, hou ik het zo. Eerst moeten ze wennen aan deze manier van werken. Als ze het eenmaal goed onder de knie hebben en er is tijd over, kunnen ze eventueel nog de resterende werkbladen afwerken die ik nu opzij gelegd heb. (Enkele kaften vol!) Maar als dit er niet meer van komt, ook goed. PRIORITEIT is nu dat hun natuurlijke leerdrang terug hersteld wordt en ze terug bewuster plezier krijgen in exploreren en leren. Ze leren allen heel graag, maar de schoolwerkbladen ontmoedigde dit en werkte hun onderzoeksdrang tegen.

Bij de twee jongsten hadden we de afgelopen maanden al wat afgebouwd. Zij krijgen momenteel nog slechts 2 keer in de week de schoolwerkbladen, de andere dagen werken ze met Piccolo en de tijdschriftjes van Averbode. En ook probeer ik nu regelmatiger een leerzaam spel met hen te doen. Mijn doel met hen is om uiteindelijk nog meer veranderingen aan te brengen (zoals eveneens notebooking en lapbooking als regelmatiger onderdeel toevoegen), maar eerst moet ik nu het middelbaar onderwijs onder handen nemen. Ik laat mijn twee jongsten al een tijdje wat vrijer en ik merk dat de onderzoeksdrang al heel wat toegenomen is. Ze leren letterlijk een pak MEER met MINDER schoolwerkbladen. :-)

En verder besefte ik nog iets belangrijk deze week!

Ik heb tot het vierde ASO materiaal voor het vak Engels aangeschaft. Normaal zou ik dan daarna dat van het vijfde en zesde nog kopen. Want mijn plan was eerst om voor Frans en Engels verder nog wel schoolmateriaal te kopen. MAAAAAAR... Ik heb zelf maar Engels gehad tot 4 ASO, want daarna ben ik overgestapt naar het deeltijds onderwijs omdat ik school echt intens beu was. Toch kan ik zeer goed Engels. Die taal is voor mij een tweede natuur. Ik heb Natascha vorig jaar al eens een werkstuk laten maken in het Engels, en dat was echt fantastisch goed. De enkele fouten die ze had, daarover heb ik haar direct uitleg kunnen geven en daardoor leerde ze onmiddellijk bij wat ze precies nodig had, en niet nog een heleboel uitleg over onnuttige extra's die ze al kon. (Zoals in de werkboeken.)

De Engelse lessen op school waren voor mij echt vooral tijdopvulling. Ik had daar niet veel aan, net zoals het vak Nederlands. Met basisonderwijs had ik die vakken al echt onder de knie, meer had ik niet nodig. Ook zijn er verschillende onderdelen die ik door de onderwijsmethode op school na al die jaren nog steeds niet begreep voor meerdere vakken, en pas later toen ik die zaken moest uitpluizen voor mijn kids, eindelijk begreep. Puur door zelfonderzoek! Dus ook daar faalde het schoolsysteem.

Vandaar dat ik eveneens besloten heb te stoppen met schoolmateriaal te kopen voor het vak Engels (zoals ik ook eerder al besloot aangaande het vak Nederlands). Ik kan dat nog altijd doen als dat ooit nodig zou zijn voor mijn andere kids. Maar ook bij hen ben ik daar vrij gerust in, want ik bemerk bij hen allen dezelfde talenten als bij mijn oudste op die respectievelijke leeftijden.

Ik ga mijn oudste dochter nu zeker meer werkstukken in het Engels laten maken, en ook de sprong wagen om dit eveneens in de Franse taal te proberen. Frans is voor mij moeilijker dan Engels, dus daar ontbrak het me wat aan moed. Maar ik moet het minstens eens proberen. Lukt het mij niet om het werkstuk te verbeteren, kan ik nog altijd hulp vragen. Het zal wel meevallen, want ik had ook geen problemen met haar Franse toespraakje te verbeteren (waar ik trouwens niet veel aan moest verbeteren). Is ze er nog niet klaar voor, dan stel ik de volgende poging nog wat uit. (Maar ik vermoed dat het wel mee gaat vallen...)

Een toespraakje maken in het Frans is veel makkelijker voor mij, omdat ik dan veel uit de publicaties kan halen en dit maar aan te passen heb, en ook de Nederlandse vertaling voor mijn neus heb via de WT Library. Een werkstuk is andere kost hè. Maar net zoals dat Engelse werkstuk, zou het mij wel een goed idee kunnen geven van waaraan er nog gewerkt moet worden. Op die manier gaat het onderwijs veel doeltreffender zijn en moet ze niet eindeloos maar werkbladen blijven invullen. (En moet ik daar ook niet steeds voor blijven bijkopen...)

Ik weet meestal snel of iets goed is of niet, heb altijd goede instincten gehad. Maar moed... Da's minder. Ik heb vaak totaal geen zelfvertrouwen hè. Ik weet soms al jaren dat iets goed of slecht is, anders moet enz. Maar de moed vinden en voldoende zelfvertrouwen om er ook echt iets aan te doen, om veranderingen door te voeren... Een ramp!

En als ik dan eindelijk moed vind en zie hoeveel beter het daarna is, dan vraag ik mij steeds af waarom ik die stap niet eerder had kunnen zetten en dan vind ik mezelf zo zwak hè.

Maar in mijn goede dagen denk ik dan: beter dat ik nu nog de stap heb durven zetten dan nooit!

En ik vertrouw ook op Jehovah. Hij laat vaak bepaalde dingen een tijd toe om er uit te leren en sterker van te worden en hij zorgt ALTIJD tijdig voor een oplossing of uitweg. Elk proces heeft steeds tijd nodig. En zelfs al wil je het liefst morgen alles al goed kunnen wanneer je iets nieuws leert, de meeste groeiprocessen in het leven hebben wel degelijk veel tijd nodig, soms zelfs jaren.

We starten nu rustig onze proefperiode. De kinderen reageren met gemengde gevoelens. Langs de ene kant zijn ze blij en opgelucht dat ze die berg werkbladen hebben zien slinken. Maar langs de andere kant lopen ze nu een beetje verloren omdat ze niet goed weten wat er komen gaat en is er nog de angst of ze wel gaan kunnen wat ik van hen vraag enz. Maar ze reageren toch wel opgewonden ook. :-) Want de test met het fysicathema ging veel beter dan ze zelf hadden verwacht!

Ik weet dat het wel in orde komt. Jehovah bracht ons al tot hier, ik weet dat hij ons ook zal leiden de rest van onze weg!

Samenvatting van ons huidige huisonderwijs

Een samenvatting (tot nu toe) van het "eclectische" huisonderwijsplan ten huize Lambregts:

- unschooling (natuurlijk leren - zonder een schools systeem)

- notebooking

- lapbooking

- een deel Moore

- een deel Montessori

- een deel Mason

- VEEL Margitt :-)

- voor Tobi: VEEL Karel :-)

- en hopelijk ook VEEL MEER Natascha, Yana, Ilani, Tobi en Ashanti binnenkort :-)

- veel bijbels onderwijs (bijbel en bijbehorende publicaties, zelfontworpen materiaal, vergaderingen, prediking)

- op dit moment nog steeds te veel curriculair onderwijs, maar ik blijf werken aan het verminderen hiervan!

Buiten dat curriculair gedoe, zijn het allemaal methoden die een natuurlijke manier van leren ondersteunen en aanmoedigen.

Ik heb weinig bewust deze verschillende methoden kunnen toepassen tot voor kort, omdat ik er pas zo laat over leerde. Maar tijdens deze ontdekkingen herkende ik (gelukkig) wel veel van onze eigen onderwijsmanieren in deze verschillende methoden. Dus onbewust en instinctief paste ik wel al heel wat dingen toe. Het grote verschil nu is, dat ik vanaf nu bewust KIES om met deze methoden verder te blijven werken en daarin uit te breiden en het curriculair onderwijs (liefst sterk) te verminderen. Al die jaren dat mijn instincten voortduren mij erop wezen dat al dat schoolboekengedoe niet goed was voor mijn kids, heb ik wel steeds geprobeerd daar toch voorrang aan te geven. Gewoonweg omdat ik niet wist wat ik anders moest, eveneens deels uit angst voor de onderwijsinspectie en ook door een serieus gebrek aan moed. Ik voelde en merkte dat het verkeerd was; alleen al door mijn kinderen te observeren! Maar ik had het gevoel dat ik niet anders kon op dat moment. Ik ben wel altijd aan Jehovah blijven vragen om ons onderwijs te blijven verbeteren en steeds te laten groeien in de juiste richting. Daarom weet ik nu ook zeker dat mijn gevoel juist was en ik meer moet toepassen wat ik allemaal te weten ben gekomen tijdens mijn speurtocht naar betere en natuurlijkere onderwijsmethoden.

Eclectische onderwijsstijl

Deze week had ik nog eens de gelegenheid om een zuster te helpen. Ze heeft haar dochter tijdelijk van school gehaald wegens problemen en had wat informatie nodig over hoe ze haar nu voor een periode thuis kon lesgeven.

Door enkele zaken voor haar op te zoeken op het internet, kwam ik weer dingen tegen die mijn persoonlijke interesse opwekte. Na haar vertrek zette ik mijn speurtocht verder en opnieuw kwam ik (voor mij) nieuwe info tegen over leermethodes. En WEER werd ik geconfronteerd met het feit dat ik al die jaren lesgaf op een veel te schoolse manier naar mijn zin. Iets dat best tegenvalt als je weet dat ik absoluut tegen het schoolsysteem ben. (-> Persoonlijke weldoordachte keuze en dat recht heb ik.) Dus na al die jaren huisonderwijs ontdekken dat ik eigenlijk alsnog dat schoolsysteem gevolgd heb in mijn manier van lesgeven, is redelijk storend voor mij! :-(

Niettemin kan ik mijn teleurstelling hierover wel relativeren, want wat je niet weet, kun je ook niet toepassen of veranderen hè. En Jehovah heeft ons huisonderwijs altijd gezegend. Ik moest "roeien met de riemen die beschikbaar waren", zeg maar. En dat deed ik dus.

Maar nu ik meer en meer nieuwe info ontdek, verandert dit natuurlijk wel wat!

Ik heb wel al die jaren geweten, dat wat ik deed, niet ideaal was. Door de druk van buitenstaanders, onderwijsinspectie, examenvooruitzichten en mijn gezondheidsproblemen, ben ik die berg (veel te dure) schoolboeken als leiddraad gaan gebruiken. En omdat ik toen nog niet kon komen aan informatie over andere onderwijsmethodes, hield ik mij noodgedwongen aan datgene dat ik al kende vanuit mijn eigen jeugd: schoolboeken. Het werkte, maar het had zeker anders en veel beter gekund (ook veel minder stressvol en stukken goedkoper!).

Waar ik wel al meerdere jaren over wist en een boek over gekocht had (moeten bestellen, want daar vond je hier toen ook nog niet veel over en ik had op dat moment nog geen internet/computer), was de Montessorimethode. En daar probeerde ik ook wel een aantal zaken van in gedachte te houden en toe te passen waar mogelijk.

Een groot deel van mijn persoonlijke ervaring en overtuiging is terug te vinden op deze pagina: De Moore Formule. Een methode waar ik spijtig genoeg tot voor deze week nog nooit van gehoord had...

We spreken hier over een beproefde (Amerikaanse) huisonderwijsmethode, die al vele jaren tot succes leidt. Ik ben het niet volledig met elk detail eens (bv. ik vind en heb ervaren dat een kind - zeker als bijbelstudent - een veel rijkere en zelfstandige leerperiode tegemoet gaat tijdens zijn/haar jeugd als het op een jonge leeftijd leert lezen), maar het meeste van die methode ervaar ik toch hetzelfde.

Ik vind het telkens zeer bevrijdend zulke dingen te ontdekken. De wetenschap dat mijn toekomstige kleinkinderen nu een veel grotere kans hebben om echt van dat (verschrikkelijk en onnatuurlijk) schoolsysteem af te raken, is een zeer aanmoedigend vooruitzicht voor mij!

Het ironische is, dat ik ooit goed begonnen was, al die jaren terug, met mijn eerste kind. Ik maakte toen nog veel zelf en deed allerlei activiteiten met haar zonder schoolmateriaal. Dat had ik dus gewoon op die manier moeten blijven doen. Huisonderwijs stond toen eigenlijk nog in de kinderschoenen hier in België. En ik vermoed dat daardoor het schoolsysteem bij veel huisonderwijzers nog steeds doorweegt. De beproefde methoden uit ervaren huisonderwijslanden beginnen nu pas door te sijpelen bij ons...

Begrijp me niet verkeerd, ik hang niet één specifieke methode aan (tenzij die van mezelf... hihi). Huisonderwijs pas je aan elk kind individueel aan. Het onderzoeken van meerdere methodes en daar onderdelen van uitproberen, kan helpen om huisonderwijs op maat te ontwikkelen, wat een kind/gezin het beste ligt en wat aldus het beste resultaat oplevert. Dat noemt men een eclectische onderwijsstijl. (Eclecticus: iemand die uit alle stelsels of stijlen overneemt wat hem het beste voorkomt.)

Uiteindelijk valt ons huisonderwijs daar ook wel onder, maar ik was me dus niet bewust van het feit dat het schoolsysteem (curriculair onderwijs*) bij ons toch veel heeft doorgewogen door de jaren heen. Iets waar ik nu toch veel bewuster verandering in probeer te brengen sinds vorige zomer.

*Met curriculair onderwijs wordt huisonderwijs bedoeld waar de kinderen gebruik maken van schoolboeken.

Sommige vakken zijn moeilijk aan te leren zonder hulpmiddelen, zoals bijvoorbeeld een vreemde taal. Tenzij je in de gelegenheid bent om je kind veelvuldig in contact te laten komen met anderstaligen (zoals wanneer partner of familie anderstalig is, of bij regelmatig verblijf in een andere taalomgeving - buitenland, Wallonië, anderstalige christelijke gemeente, enz.).

Maar dan nog hoeft dit niet per se met echte schoolboeken. Tegenwoordig zijn er ook in de boekhandel en supermarkt heel wat hulpmiddelen te verkrijgen om vreemde talen aan te leren (en stukken goedkoper dan schoolmateriaal). En op het internet vind je eveneens veel terug, vaak gratis.

Het zal nog wel even duren voor ik een voor ons aanvaardbaar evenwicht gevonden heb. Het kost ook vooral een flinke lading moed om te veranderen. Het is moeilijk iets los te laten waar je mee vertrouwd bent om dan in iets totaal nieuws en onbekend te springen. Dat ondervonden velen van ons ook wanneer we de waarheid omtrent Jehovah en de bijbel leerde kennen.

Speurtocht in onderwijsmethoden

Ik moet toegeven: aan dit blog had ik jaren geleden al moeten beginnen. Ik geniet er zelf van, zowel van het schrijven (kan ik eindelijk mijn passie eens uiten zonder commentaar te krijgen hihi), als van het herlezen van elk blog. Telkens wanneer ik één van mijn blogs herlees, word ik daar vanzelf vrolijk van. Ik kan alleen maar hopen dat het bij (minstens enkele) andere medestrijders ook een lach op het gezicht brengt. Maar in elk geval weet ik nu al dat mijn kinderen er later ook veel plezier en zelfs nut van zullen hebben.

Momenteel ben ik druk bezig met het voorbereiden van ons eerste lapbook. Ik vertelde vorig jaar al over de veranderingen die ik wil en probeer door te voeren (o.a. notebooking -> meer met werkstukken werken, minder met schoolwerkbladen). Hoe verder ik zoek en hoe dieper ik graaf, hoe meer ik er van overtuigd raak dat het anders kan en moet. (Altijd al geweten, maar de gelegenheid en kennis was er nog niet.)

Spijtig genoeg heb ik tijdens deze ontdekkingstocht ook iets minder leuk ontdekt over mezelf en mijn huisonderwijs...

Ik ben mijn hele leven al tegen het schoolsysteem geweest. En wou dan ook mijn eigen kinderen ver weg houden van alles wat daar mee te maken heeft. Toch heb ik onbewust mijn eigen kinderen al die jaren eveneens opgezadeld met datzelfde schoolsysteem! Dat stelt me echt teleur. Dat wou ik nu net NIET!

Gewoonweg door hen steeds hetzelfde lesmateriaal als op school te geven. (En vaak zelfs wel dubbel en nog meer...) Werkbladen, werkbladen en nog eens werkbladen... Tja, het systeem heeft al die jaren wel gewerkt voor ons... maar enkel omdat ik er maar niet in slaagde een degelijk alternatief te vinden dat bij ons gezin past. En nu ik dat dan eindelijk begin te vinden (en vooral ook eindelijk de moed vind om die alternatieven daadwerkelijk te gebruiken), zijn we zoveel jaar verder. Mijn oudste wordt binnenkort al 17!

Hoe spijtig ik dit ook vind en hoe hard dit mij ook teleurstelt, ik ben wel blij DAT ik er alsnog achter gekomen ben. Dit voorkomt dat mijn kinderen later in dezelfde val terecht komen als ik.

Deels komt dit alles ook door de taboesfeer rond huisonderwijs in België, de weinige informatie die erover bekend is hier, en de pogingen van omstanders en inspectie om het huisonderwijs te ontmoedigen.

Het hoeft van mij niet per se volledig zonder werkbladen, maar toch heel wat minder van dat schoolmateriaal en meer natuurlijkere en leukere middelen!

Ik had lang geen computer en internet. Om les te geven is dit handig maar geen noodzaak. Wist ik altijd en beweer ik nu nog steeds. Maaaaaar... wat ik niet wist, is dat ik via het internet een hele nieuwe wereld zou ontdekken, de "homeschooling"-gewoonten van andere landen! EN WAUW, wat een openbaring! Keer op keer kwam ik mensen tegen met dezelfde ideeën als ik, met dezelfde strijd, met dezelfde doelen, met dezelfde "avonturen", met dezelfde idealen en noem maar op.

"Unschooling": nog nooit van gehoord voordien. ("Natural Learning".)

Notebooking en Lapbooking waren eveneens totaal onbekende termen voor mij...

Vandaag las ik het verhaal van een zuster, met exact dezelfde ideeën, doelen en overtuigingen als ik... En zo zijn er nog velen. IK BEN NIET ALLEEN! Keer op keer bemerkte ik dit de afgelopen jaren. Zo aanmoedigend!

Hoewel ik nu ons eerste lapbook-avontuur aan het voorbereiden ben, heb ik er geen idee van hoe ik daar moet inspringen. Ik lees niets dan positiefs erover en geloof er ook echt in, ben er helemaal van overtuigd dat notebooking en lapbooking DE manieren zijn om te leren en tevens ook perfect in het concept "Natural Learning" passen. Met notebooking heb ik al heel wat ervaring, omdat dit eigenlijk hetzelfde is als de werkstukken die wij maken. Maar lapbooking vind ik een grotere uitdaging, omdat hier toch wat meer planning bij komt kijken, en ook het uitvoeren is een stuk uitgebreider. Maar als ik rondneus op het internet, geniet ik van elk lapbook dat ik tegenkom, echt waar. Helemaal mijn ding en echt iets waarvan ik wil dat mijn kinderen het plezier en nut ervan leren kennen. En zo spijtig vind ik het dan, dat ik geen kleutertjes meer heb rondlopen! (Ik zal geduldig moeten wachten op mijn kleinkinderen zeker hè... hihi!)

Een ander nadeel is mijn gezondheid. Ook daardoor ben ik zo afhankelijk geworden van die werkbladen. Want daar kunnen de kinderen grotendeels zelfstandig mee werken, wat noodzakelijk is in ons gezin, omdat ik maar heel weinig nog echt actief les kan geven. Wel een goed getuigenis natuurlijk voor mensen die denken dat huisonderwijs door hun ziekte niet kan (ziektes zoals depressies, fibromyalgie en CVS bijvoorbeeld), want er is dus veel meer mogelijk dan je denkt. (En onderwijs geven aan je kids, betekent echt niet altijd de hele dag met hen bezig moeten zijn! - al komt dat natuurlijk ook wel eens voor.) Maar ik ken er ook met die ziektes, die dus niet met dat "schools" systeem werken, en echt dus volgens de "unschooling"-methode werken. Dus ik weet dat het mogelijk is. Het is een kwestie van wat men zijn kinderen aanleert hè. Ik heb hen geleerd die werkbladen zelfstandig te maken, dingen op te zoeken, zelf na te kijken enz. En dat loopt dus meestal als een trein. Maar ik had, als ik dat toen al geweten had, hen dus evengoed in de plaats kunnen leren notebooken en lapbooken van kleinsaf. Ik merk dat dit nu veel moeilijker is om op over te stappen. Ik moet daar in het begin natuurlijk serieuze inspanningen voor doen om hen dat aan te leren. Dat had ik dus beter gedaan toen ik fysiek nog meer aankon. Nu is die uitdaging veel groter en gaat het niet zo vlot als ik zou willen. Ik heb veel meer slechte dagen dan goede, dus op al die dagen wordt er meestal verder gewerkt met de werkbladen. Dit gaat momenteel nog niet anders. Helemaal er vanaf zal waarschijnlijk niet lukken en voor sommige vakken zijn werkbladen wel handig, zoals om in andere talen juist te leren schrijven enz. (... kan natuurlijk evengoed via notebooking.) De rest zal voor de volgende generatie zijn. Al de ervaring die ik nu nog op doe, daar hebben zij dan weer voordeel van. :-)

Voor ons eerste lapbook heb ik alle stappen tot nu toe al gevolgd. Eerst een thema gekozen, een planning gemaakt, de basis voor het lapbook gemaakt, de accessoires die aan de binnenkant komen, in elkaar gestoken... Het enige wat er nog rest is er aan beginnen. Daar moet ik dus echt wel een goede dag voor hebben. En mijn kinderen eveneens natuurlijk.

Naar het schijnt zou het allemaal makkelijker worden na je eerste keer... Hihi. Ik HOOP dat zo! Ik ben uren bezig geweest met research en knippen vandaag. En ook met steeds opnieuw alle informatie te lezen, om maar moed te vinden hihi.

Gewoonlijk als ik aan een nieuw avontuur begin, gaat dit meestal wel goed. Maar 't is de stap er naartoe hè...

Drempelvrees noemen ze dat zeker... :-)

Ik heb er speciaal voor gebeden tot Jehovah, en hem kennende, komt dat dus zeker wel in orde!

Ook leuk was toen ik vorige week ontdekte dat er zelfs een boek (of misschien zelfs boeken?) bestaat over het nut van gezelschapsspellen bij het onderwijs (sample). En zelfs dat gezelschapsspellen volledig het lesmateriaal kunnen vervangen, dat een kind alles wat het nodig heeft, kan leren met een verscheidenheid van spellen en met hier en daar wat aanpassingen! (Zoals ik de bijbelse spellen, die ik ontwerp, ook aanpas om ze niet enkel leuk te maken, maar ook altijd leerzaam.) Maar daar was ik ook altijd al van overtuigd. Toch leuk dat ook op een ander eens tegen te komen! (Natuurlijk weer in de Verenigde Staten...)

Gezelschapsspellen, het dagelijkse leven, notebooking, lapbooking, een vleugje van Montessori's leermethode, spelen, computerprogramma's , eigen ontworpen werkbladen en leermethodes, ... Zoveel mogelijkheden om je kind op een superleuke en natuurlijke manier te laten leren ZONDER al die werkboeken en lesboeken van school...

De zuster die ik aanhaalde, had het ook over de natuurlijke leerdrang van een kind. Tussen hun 0 en 5 jaar leren ze bergen verzetten (kruipen, lopen, eten, drinken, spreken, nadenken, redeneren, tellen, letters/woordjes herkennen, enz.), en dit allemaal ZONDER schoolwerkboeken en lesboeken! Een kind heeft de natuurlijke drang om voortdurend dingen te willen onderzoeken en te leren en doet dit meestal al spelende, niet via blaadjes invullen. Het enige wat wij moeten doen is die drang begeleiden en in goede banen leiden. En hoe leuker we dit aanpakken, hoe liever het kind zal blijven leren en hoe beter het kind zal slagen!

Ik verheug me wel enorm op dat lapbooken... Hopelijk kan ik er snel een blog over schrijven! :-)

Onkosten besparen

Met huisonderwijs doe je sowieso altijd verlies, want je moet alles zelf bekostigen en je haalt die onkosten er nooit terug uit natuurlijk. Maar dan nog vind ik het een investering MEER DAN WAARD!

Wat een hulp kan zijn, is als jij je materiaal kan delen met anderen. Dan kun je samen de kosten dragen en dat scheelt natuurlijk een flink pak. Ook ik heb dat al gedaan.

Het goedkoopste is natuurlijk je materiaal zelf maken. Iets wat ik nu meer zou doen, moest ik een aantal jaren terug kunnen gaan in de tijd. Toen ik startte met huisonderwijs, moest ik mijn materiaal al snel zelf maken, omdat ik in de handel niet vond wat ik zocht. Ik ontwierp zo mijn eigen leesmethode. Want al het materiaal in de handel is vooral bedoeld voor 6-jarigen, die tegelijk ook al leren schrijven. Maar aangezien ik met mijn kinderen al enkele jaren eerder startte met leren lezen, was dat materiaal dus helemaal niet geschikt. En zo deed ik dat later dan ook met ons bijbels onderwijs. Weer vond ik nergens wat ik precies wou en na een heleboel andere dingen geprobeerd te hebben, ben ik dan ook maar alles zelf gaan maken.

Waar nu trouwens broeders en zusters van over de hele wereld mee voordeel van hebben. :-)

Maar… toen ik met dit avontuur begon, had ik nog geen computer. Dus dat was veeeeeeel werk. Daar kroop veel tijd en energie in. Knippen, plakken, tekenen, schrijven, … Op den duur kocht ik dan een kopieermachine, zodat ik niet alles voor elk kind helemaal opnieuw moest maken.

Maar met mijn toenemende ziekte was het niet makkelijk om al dat tijd- en energierovende werk te blijven volhouden. Dus ben op den duur toch afhankelijk geworden van aangekocht materiaal. (Behalve bijbels, dat ben ik blijven maken.)

Nu kan ik alles met de computer. Nu zou ik veel van dat lesmateriaal zelf kunnen maken. Maar ja, ik had alles al gekocht hè. En zo alles samen door de jaren heen is dat voor enorm veel geld. Om dat dan niet meer te gebruiken, vond ik lang toch een beetje te gek… Maar zoals je in mijn vorige blogs al kon merken, ben toch aan ’t proberen van een deel van dat materiaal los te geraken. :-)

Dus als je handig bent met een computer en geen energierovende ziektes hebt, is het echt een aanrader om je materiaal zelf te maken. Of anders toch een deel. Je bespaart er veel mee en je weet tenminste wat je kind krijgt, kunt het op maat maken en aanpassen enz.

Verder is er heel wat op het internet te vinden. Velen die materiaal zelf maken, zijn bereid dit te delen en als meerderen dit doen voor verschillende vakken, hebben ook meerderen daar voordeel van natuurlijk. De ene is handig met Excel, de andere met Word, weer iemand anders met PowerPoint enz.

Ik heb zelf zo al heel wat gemaakt. En zal dit steeds meer doen. Op die manier kan ik mijn kinderen veel doelgerichter lesgeven en verspillen we veel minder tijd aan zaken die overbodig zijn in al dat aangekocht lesmateriaal. Ook kan ik het materiaal zo aanpassen aan onze manier van onderwijs.

Ik doe ook heel wat ideetjes op van Engelstalige sites. In Groot-Brittannië, Australië en vooral de Verenigde Staten zijn er veel meer huisonderwijzers en velen van hen delen hun ervaringen en /of materiaal op het internet.

Het nut van “oplossingen”

Ik kocht ook niet voor alles de handleiding erbij, omdat die vaak erg duur zijn. En aangezien de oplossingen (soms ook correctiesleutel of sleutel genoemd) zelden apart te koop zijn, ben ik dus genoodzaakt geweest bij verschillende methodes zelf de oplossingen te maken. Zodat mijn kinderen hun werk zelf kunnen nakijken (waar ze vaak meer van leren dan wanneer ik de fouten aanduid op hun werkbladen). Maar ook voor mezelf, om snel iets te kunnen nakijken zonder dat ik eerst ook nog de oefening zelf helemaal moet ontleden en bij elk kind opnieuw zelf alles moet narekenen of opnieuw moet uitzoeken hoe het moet, enz.

Een lerares voor de klas doet elk jaar opnieuw hetzelfde. Zelfde vakken, zelfde niveau, enz. Dan weet je het wel op den duur. Of in het middelbaar behartigt één leerkracht meestal één vak of enkele vakken, ook telkens opnieuw. Maar ik heb voortdurend minimum 5 verschillende klassen onder mijn leiding, en te allen tijde ALLE vakken! En dan ook nog eens basis en secundair naast elkaar… Dus even snel in een oplossing kunnen kijken, is pure noodzaak. En delegeren naar de kinderen toe, dus ook. Anders blijf je dag en nacht bezig en geraak je gewoonweg nooit bij!

Nog een voordeel: de oudere kinderen kunnen dan ook makkelijk de jongere helpen. Met de oplossingen in de buurt, is iedereen in een handomdraai een geschikte leerkracht of assistent-leerkracht. Zelfs kleinere kinderen kunnen op die manier bijvoorbeeld een dictee geven aan oudere en het nog verbeteren ook!

Dus oplossingen bij materiaal heeft bij mij door de jaren heen steeds meer prioriteit gekregen. Ik ben nu wel meer genoodzaakt om dure handleidingen hiervoor aan te schaffen, zeker voor het secundair onderwijs, omdat het me aan energie en tijd ontbreekt zelf die dingen te blijven maken. Maar wat ik ooit al zelf kon maken, heb ik dan toch kunnen besparen. :-)

Grote schoonmaak

Ben grote schoonmaak aan het houden in mijn lesmateriaal. Wat heb ik veel verzameld door de jaren heen! (En wat een fortuin heb ik daar ingestoken…) En dan moet ik mij nog inhouden, want elk jaar komen er weer betere en leukere dingen op de markt. Het is vooral financieel dat ik niet anders kan dan me in te houden... ;-)

Niettemin, ik heb dus veel verzameld en een deel ervan wil ik toch graag terug kwijt. Het is gewoonweg teveel om allemaal bij te houden. Ik hou wel nog een groot deel in mijn bezit om vrienden te kunnen helpen en ook voor mijn toekomstige kleinkinderen. Maar ik besef ook dat er daartegen weer andere nieuwe, betere en leukere dingen beschikbaar zijn. Dus wil niet alles meer bijhouden. Wel voldoende zodat mijn kinderen later altijd verder kunnen zonder direct een fortuin te moeten uitgeven. :-)

Maar… Zelfs al wil ik een deel verkopen, dan moet ik nog wel kopers tegenkomen natuurlijk hihi.

Ach, we zien wel. Ik zet het op mijn website en wie weet… 
Het materiaal krijgt alleszins een eigen pagina! :-) Koopjespagina

Verder ben ik mij jaar per jaar door het materiaal dat ik op de computer zette, aan het werken. Ook grote schoonmaak. Alles ordenen, nog een deel omzetten naar pdf’s enz. Ik heb al leerjaar 4, 5 en 6 af en op cd’s gezet. Hier en daar zal ik nog wel eens wat tegenkomen dat nog bij op de PC moet en dan ook nog bij op die cd’s, maar da’s dan snel toegevoegd. Blij dat ik die beslissing ooit nam. Geen plaats voor al die kaften en werkboeken in mijn kasten! Wanneer er hier nieuw materiaal bijkomt, alles zo snel mogelijk de computer in en het materiaal zelf de zolder op.

Ik heb ook besloten dat ik een aantal zaken niet meer ga afdrukken voor mijn 2 jongste leerlingen. Ik heb van de 3 oudsten telkens zoveel overschot, en zonder die hopen overschot zijn ze ook door die examens geraakt! Conclusie: sommige dingen zijn ECHT overbodig en wil ik niet meer afdrukken voor de volgende 2 kids. Het meeste daarvan is wiskunde. Ook vond ik ondertussen nog wat nieuw, leuker en beter materiaal voor dit vak. Wat ik nu dan in de plaats ga gebruiken. En misschien wat van die overschotten.

Toen ik zwanger werd van mijn zesde, was ik net aan het afdrukken voor bepaalde vakken. Soms werk ik vooruit en toen heb ik een aantal materialen ineens ook al voor dat zesde kind mee afgedrukt. Alleen had ik enkele dagen later al een miskraam… En dan nog eens, en waarschijnlijk nog eens… Dus ja, ook dat materiaal belandde bij in de kaften met overschot.

Ik vind het nu vooral zonde van al dat papier. Als niemand daar iets mee kan doen, dan moet ik dat weggooien natuurlijk.

Ik ben ondertussen wel voorzichtiger geworden met vooruit te werken. En dan nog hebben we telkens overschot. Alhoewel, bij de jongste 2 nu toch veel minder gelukkig.

Ik ben er nog bij geen enkel kind in geslaagd om het 6^e leerjaar wiskunde volledig af te drukken, tenminste, van de hoofdmethode die ik gebruik. We hebben telkens zelfs veel overschot van het 5^e. Dus ga ik nu voor Tobi (die naar het 5^e gaat binnenkort) de werkbladen van het 5^e van die methode, niet meer afdrukken. Alleen het laatste deel met herhalingsoefeningen als controle en voorbereiding op de examens (en dus ook het laatste deel van het 6^e – welke ik al elke keer gebruikte ter voorbereiding). En misschien geef ik hem wel de overschot van de anderen. Het probleem met die overschot is, dat we dan moeten gaan zoeken van welk deel elk blad is enz. Want die zijn ondertussen flink door elkaar geraakt. Dus dat is nog een heel werk om dat te ordenen en uit te zoeken, als ik die zou willen gebruiken, pff.

Sommige materialen zijn in de kaften blijven zitten omdat ze teveel begeleiding nodig hebben en ik daar de energie en/of tijd niet (meer) voor heb, of wat gewoon niet bij onze manier van onderwijzen past. Tja, al doende leert men hè. Dat weet je niet van te voren. Als ik nu materiaal koop, dan let ik daar op en meestal kan ik dat nu wel beter inschatten. Maar die ervaring doe je pas na jaren op en dus heb ik ooit ook heel wat materiaal gekregen en gekocht wat dus eigenlijk niet zo geschikt was voor onze manier van onderwijs. Plus dat behoeften door de jaren heen ook veranderen.

Veel huisonderwijzers zijn wel in de gelegenheid om vaker persoonlijk met hun kind te werken en daar is dat materiaal dus perfect geschikt voor.

Nieuw lesplan: Notebooking

In al die jaren dat ik al huisonderwijs geef, is het al vaker voorgekomen dat we aan een punt van grote veranderingen kwamen. Vaak is het zo dat iemand die huisonderwijs geeft, haast voortdurend op zoek is naar "betere methodes". Het wil vooral zeggen dat je meegroeit met je kind(eren). Een methode die op een bepaald moment goed werkt, kan een tijd later wel eens niet meer werken. Een kind groeit voortdurend, ontwikkelt nieuwe capaciteiten en interesses en nieuwe behoeften volgen dan automatisch. Nog een voordeel van huisonderwijs: je kan je voortdurend aanpassen aan je kind, waardoor het echt onderwijs op maat krijgt!

Zo zijn de werkpakketjes bijvoorbeeld in de loop der jaren geëvolueerd van het dagelijks door mij persoonlijk verdelen toen de kinderen nog jonger waren, naar het hen zelf laten bepalen wat ze precies doen dagelijks, nu ze groter zijn. De twee jongsten krijgen op dit moment nog steeds vooraf samengestelde pakketjes. (Met dank aan mijn oudste dochter die zich daar nu over ontfermt!)

Maar de tijd ging voorbij, de kinderen groeiden en opnieuw veranderden de behoeften van ons gezin.

Daarom ging ik weer maar eens op zoek naar nieuwe methodes.

Wat ik vond, is eigenlijk iets dat we al jaren af en aan deden tussendoor: "notebooking". Alleen was ik mij er niet van bewust dat dit een naam heeft en als degelijke beproefde leermethode bestaat!

Ik voegde door de jaren heen allerlei aspecten van andere methodes toe. 

Eén methode waar ik al lang zeker positief tegenover sta bijvoorbeeld, is de Montessori-methode. Ik voegde dan ook een aantal elementen daarvan toe aan ons huisonderwijs, voor zover dit mogelijk was.

Ook "lapbooking" is iets dat mij zeer zeker aanspreekt. Maar iets moeilijker uit te voeren in onze situatie.

Ik was dan ook zeer verheugd toen ik onlangs "notebooking" ontdekte! Een eenvoudigere versie van "lapbooking", en zeer zeker uitvoerbaar in onze situatie! Het heeft aspecten van zowel de Montessori-methode als lapbooking. En zoals eerder gezegd, iets dat we, zonder het te beseffen, al lang af en toe toepasten!

Ik heb al wat ideeën uitgewerkt en plannen opgesteld. Ik  maakte al een heleboel sjablonen en drukte er ook al heel wat af. Sommige opdrachten gaf ik al door aan de drie oudste kinderen.

Maar er is nog wel wat werk aan de winkel voor de veranderingen zichtbaar gaan zijn!

Ik heb gelezen dat we, om dit echt goed te laten werken, de oude methode helemaal moet loslaten. Iets wat voor mij moeilijker is, omdat ik daar zo afhankelijk van ben geworden door de jaren heen. Met de oude methode bedoel ik het dagelijks verwerken van werkbladen. Ook de kinderen zijn daar al heel lang aan gewoon natuurlijk. Dus het aanpassingsproces zal nog even duren.

Ook komen de examens er weer aan en ditmaal is het de beurt aan mijn derde dochter. Eigenlijk moest ze vorig jaar al, maar door de verhuizing waar we toen net voor stonden en al volop voor aan het inpakken waren, zag ik dat echt helemaal niet zitten!

Maar dit keer wil ik het niet langer uitstellen, want ondertussen is ze al 12 en wil ik graag verder kunnen gaan met het secundair onderwijs. Iets wat ik tot nu toe nog steeds niet echt kon doordrijven, aangezien ze nog steeds eerst met de basismethodes moet bezig zijn ter voorbereiding van die examens. En daardoor ben ik nog niet onmiddellijk van die werkbladen vanaf. Die examens vinden plaats in een school en die toetsen zijn volledig gebaseerd op schoolmateriaal. Om mijn kinderen daar dus soepel door te krijgen, probeer ik steeds van soortgelijk materiaal gebruik te maken tijdens de voorbereidingen.

Persoonlijk vind ik dat ze veel meer leren als ze aan "notebooking" doen. Wij noemen dit hier eigenlijk werkstukken maken. Maar dan toegepast op zowat alles wat er te leren valt!

Ik ben toevallig enkele maanden geleden begonnen met de drie oudsten wekelijks een werkstuk te laten maken. Ze hebben daar enorm veel mee bijgeleerd! Zo'n werkstuk is altijd vakoverschrijdend. Er komt vaak natuurkunde, taal, economie, aardrijkskunde, geschiedenis, enz. bij aan bod. 

Neem gerust eens een kijkje op de pagina Projecten en Projecten uit het verleden. Daar kun je zien waar we ons op die manier al mee bezig gehouden hebben.

Mijn bedoeling is nu om dit op bijna alle vakken toe te passen.

Wanneer precies, dat weet ik nog niet. April is nu pioniersmaand en mei zal dan gewijd worden aan de voorbereidingen van de examens. Die vinden plaats in juni, dus waarschijnlijk kunnen we dan nadien pas echt grotere aanpassingen beginnen maken.

Ondertussen heb ik nog wat tijd om er verder over na te denken, nog wat opzoek- en voorbereidingswerk te doen en een uitgebreider plan te vormen over hoe we het precies allemaal gaan aanpakken.