Frustraties, maar ook hoop

Bij het herlezen van enkele van mijn oudere blogs, moest ik toch eventjes slikken. Degenen die enthousiast mijn vooruitgang hebben gevolgd in het werken met nieuwe lesmethodes en het loslaten van de oude, zullen zeker en vast mee teleurgesteld zijn in enkele dingen die ik nu te vertellen heb.

Want doordat die examens opeens verplicht gemaakt werden, werd ik gedwongen volledig terug te grijpen naar de werkbladen en leerboeken, de schoolmethode dus, waarover die examens gaan, en is er op dit moment zo goed als geen plaats meer voor onze andere (betere) lesmethodes. GRR. Zo frustrerend. Nu moeten ze alsnog zoveel onnuttige rommel er inpompen, tijd die we aan nuttigere en interessantere dingen hadden kunnen besteden! ZEER frustrerend dat iemand die niets met je gezin te maken heeft, zomaar de macht in handen heeft om te beslissen voor jou als ouder welke onzin je je kind MOET leren, en vooral: daar een tijdslimiet opzet! (Ik begrijp hen ook wel: ze moeten ergens een lijn trekken. Niet elke huisonderwijzer geeft onderwijs in het belang van zijn of haar kind - een mate van controle en richtlijnen zijn nu eenmaal nodig.)

Maar langs de andere kant: het alternatief is al helemaal geen optie: naar school gaan. Als ik moet kiezen tussen die examens en school, dan is de keuze snel gemaakt natuurlijk!

En daarbij, op school zouden ze die stress en miserie ook meerdere keren per jaar doormoeten, en leef je als ouder evengoed mee! Dan krijgen ze telkens tijdens de examenperiode alle vakken achter elkaar. En dit elk jaar opnieuw, tot 3 keer toe. Voor de examencommissie zijn het eigenlijk enkel de examens einde 1e graad die je dan kunt spreiden over 3 jaar tijd, indien gewenst. Ook heb je als ouder geen garantie dat je kind slaagt via een school. Zeker niet meer dan als je zelf de lessen verzorgt. Vele kinderen in het schoolsysteem dubbelen. Ik ben zelf meermaals gedubbeld, ondanks mijn hoogbegaafdheid. Factoren zoals schoolmoeheid en een totaal gebrek aan interesse voor sommige onderdelen van de "gekozen" richting of lesmethodes van sommige leerkrachten, wegen ook mee door in de slaagkansen.

Ik vind het nu pure zaligheid om een onderwerp te bestuderen en volledig uit te pluizen. Ik heb zelf nu veel meer plezier in leren dan vroeger op school!

Ja, ik had 3 jaar geleden andere plannen. Maar de regering besliste anders. Ben daar nog altijd niet over te spreken. Ook niet over het feit dat ze slechts 1 herkansing krijgen. Dit is niet eerlijk ten opzichte van kinderen die meer moeite hebben met leren, of met handicaps en leerstoornissen te maken hebben, enz.

Gelukkig is voor ons alles over een paar jaar voorbij. Daarna toch nog enkele jaren dat we (terug) van onze vrijheid kunnen genieten, hoop ik. En gelukkig hebben we vóór die verplichting ook al flink wat plezier gehad met ons huisonderwijs. Alhoewel ik natuurlijk pas enkele jaren geleden echt zover was om daadwerkelijk veranderingen aan te brengen en ons te verlossen van dat beperkende schoolsysteem, en we er nu uiteindelijk alsnog niet vanaf zijn door die nieuwe regeling.

Momenteel ben ik bezig met naar alternatieve lesmaterialen zoeken voor de vakken waarover ze examens krijgen. Maar blijkt dat moeilijk zeg! Voor het basisonderwijs heb ik die zoektocht ook verricht en is er online een berg aan alternatieven te vinden. Maar voor SO is dat al een stuk moeilijker. In het Engels is er wel meer te vinden, maar dat komt natuurlijk niet allemaal overeen met de eindtermen hier. Dat moet ik dan ook eerst nog uitzoeken, wat er wel aan de orde is en wat niet. Het voelt alsof ik zoek naar een naald in een hooiberg... of naar een bepaalde naald in een berg met naalden?

Ik heb al wel enkele eigen ideeën, maar natuurlijk gaat daar ook weer tijd insteken om dat uit te werken. Dat heb ik niet in 1, 2, 3 klaar en ondertussen moet het lesgeven ook kunnen doorgaan hè.

3 jaar heb ik. 3 jaar om Ashanti door al die examens te loodsen. Liefst zou ik het sneller afwerken indien mogelijk. Hoe sneller van die beperkingen vanaf, hoe beter. Daarna zijn we weer vrij om nuttigere en uitgebreidere lesoorden te verkennen.

En weer kwamen mijn werkstukken in het gedrang. En weer mijn lessen Latijn. En weer mijn talenuitbreidingen. En weer mijn lapbookplannen. Frustratie ten top!

(Trouwens, de lapbooks die we al samen maakten, heb ik meegegeven als onderdeel van dat gevraagde portfolio voor muzische vorming. En die maakten gelukkig indruk, oef. :) )

En nee, ik krijg het er niet allemaal samen bij ingeperst. Mijn fysieke gezondheid, maar ook door omstandigheden van buitenaf waar wij geen controle over hebben: het zorgt er allemaal mede voor dat onze mogelijkheden beperkt zijn. Dus voorlopig moet ik het houden bij ongewilde prioriteiten: de voorbereidingen van die examens ASO.

13 examens in 3 jaar tijd. Dat wil zeggen: bv. 4, 4 en 5 per jaar. Of op 2 jaar tijd bv. 6 en 7 per jaar. Dat wil eveneens zeggen dat we steeds een aantal maanden tijd hebben om aan de kleine vakken te werken en daarnaast voortdurend aan de grote vakken moeten werken. Enkel voor Nederlands en wiskunde zijn geen buizen toegestaan. Bij de andere vakken is een beperkt aantal buispunten toegestaan, onder bepaalde regels.

Jehovah heeft ons nu al zover gebracht... Met zijn hulp moet dit volgende doel ook haalbaar zijn. :)

Ik vind het nog steeds heerlijk om mijn kinderen les te geven, hen zelf alles te leren. Dat is puur genieten en voor mij het ultieme moederschap. En dat kan geen enkele regeling of wet mij ontnemen!

“Werp uw last op Jehovah…”

Onlangs las ik een blog van iemand die zich ergerde aan het feit dat velen steeds alleen over hun goede dagen schrijven, of over een dag die slecht begon maar goed eindigde enz. De werkelijkheid is nu eenmaal zo dat iedereen zeker wel eens slechte dagen heeft, velen misschien zelfs wel meer slechte dan goede… Hoe kan het ook anders in deze tijd. Daarbovenop komt dan ook nog dat Gods tegenstander het ons allemaal constant moeilijk probeert te maken en niet liever heeft dan dat we de hele tijd afzien en ongelukkig zijn.

En ja, ook ik heb geregeld slechte dagen. De persoon die ik net aanhaalde, zei dat ze behoefte had om te zien dat ze niet alleen was in haar strijd. Ook dat kan ik begrijpen. Maar toch zullen degenen die mijn blogs door de jaren heen gelezen hebben, bemerken dat ook ik meestal zo positief mogelijk schrijf…

Dat heb ik op een gegeven moment in mijn leven heel bewust besloten. Ja, ik heb ook heel wat om over te klagen. Vooral dan over mijn ziektes (o.a. voortdurend pijn), mijn verleden (jeugd), de dagelijkse strijd om tegen al die dingen te vechten en er mee te kunnen leven, de nadelen voor mijn gezin, de gevolgen voor mijn sociaal leven en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Maar ik heb ooit besloten om dit NIET te doen. En als ik er toch over schrijf, om dan alsnog een aanmoediging proberen te zijn voor anderen. Want tenslotte zorgt Jehovah al die jaren al voor mij, maakt HIJ mijn leven dragelijk en kan ik toch gelukkig zijn! Ja, elk jaar wordt mijn gezondheid slechter en maakt dit de last zwaarder. Maar ook elk jaar zorgt Jehovah voor zoveel zegeningen die dit alles steeds dragelijk blijven maken! Dus hoe kan ik dan klagen? Ik heb vele jaren geklaagd en gehuild. Ik kon en kan daar niets aan doen (depressies) en het huilen gebeurt natuurlijk nog regelmatig (is wel sterk geminderd sinds ik weet dat het aan een ziekte ligt en niet aan mezelf, en ik me er dus niet meer zo schuldig over voel), dat kan ook niet anders met mijn aandoeningen. Maar ik wil niet meer iemand zijn die steeds maar klaagt, terwijl Jehovah zoveel moeite doet om mij ondanks alles gelukkig te maken! En dat ben ik ook! Oprecht. Elk jaar tel ik opnieuw mijn zegeningen, en ik zie deze alleen maar vermenigvuldigen. Dus nee, GEEN verhalen enkel over mijn miserie, WEL over de overheersende positieve dingen in mijn leven! Dankzij God is een gelukkig leven mogelijk in deze tijd, hoe moeilijk je het ook hebt. Dat is wat ik probeer te laten zien door mijn ervaringen te vertellen. De bijbel zegt in Psalm 55:22 : “Werp uw last op Jehovah, En hijzelf zal u schragen. Nooit zal hij toelaten dat de rechtvaardige wankelt.” En zo is het ook echt, ik ervaar dat al meer dan 20 jaar, zolang ik Jehovah ken!

Ik wou dit even kwijt, voor degenen die zich misschien afvragen of ze alleen zijn in hun strijd… Nee dus. Maar ik kies er gewoon voor om te laten zien dat het al strijdende ook allemaal mogelijk is, dankzij Jehovah! Ik ben enkel geraakt waar ik nu ben, door Zijn voortdurende hulp en zegeningen, door “mijn last steeds op Hem te werpen”!

Voorbereiding examens

Ondertussen zitten we al in de laatste volle week voor de examens! Volgende week donderdag is het al zover. Spannend… :-)

We zijn er dus volledig ingevlogen sinds 19 mei. En ja, zoals me al twee keer eerder overkwam: plots was ik zeker en heb ik de knoop doorgehakt. Ben er gewoon aan begonnen.

Tegenover de vorige keren heb ik het iets rustiger, omdat we een week eerder hebben kunnen starten. (Alhoewel ik nu echt wel hoop en plan om de volgende keer met Tobi VEEL eerder met de voorbereidingen te beginnen!)

Maar… er stonden enkele drukke activiteiten op het menu (daguitstap naar Bethel in Selters, Duitsland; en onze tweedaagse kringvergadering afgelopen weekend), waardoor we dus enkele dagen minder hadden om te studeren samen. En sommige dagen gaat het natuurlijk slechter dan andere, door mijn gezondheidsproblemen. Maar ondanks dit alles heb ik toch echt het gevoel dat het goed gaat met de voorbereidingen.

Natuurlijk gaat Ilani niet alles nog perfect onder de knie krijgen, maar de rest komt wel in het middelbaar. Voor nu hoop ik haar nog voldoende te leren om door die examens te geraken.

Ik weet ondertussen uit ondervinding dat datgene wat ze tijdens de examens niet kunnen of begrijpen, dit wel in orde komt de jaren nadien tijdens hun secundaire studies.

We werken dagelijks een pakketje af van tussen de 15 en 20 werkbladen. Vooral voor wiskunde, taal en Frans. De vorige keren heb ik Natascha en Yana ook veel op de computer laten werken, maar daar is dit keer niet veel tijd voor over. Als ik met Ilani werkbladen afwerk, heb ik wel meer controle over wat ze doet en wat ze kan. Ook ontdekte ik eindelijk een manier om die vele lesspellen te gebruiken die ik door de jaren heen aanschafte. Door omstandigheden komt het er niet vaak van die spellen te gebruiken, terwijl ze wel fantastisch handig en nuttig zijn bij elk lesplan! (Alhoewel ik wel steeds mijn voorneem om ze vaker te gebruiken en dit nog steeds vast van plan ben in de toekomst.) Ik heb enkele van die spellen wel gebruikt tijdens de voorbereiding van Natascha’s examens.  Maar er was steeds niet genoeg tijd om die echt uitgebreid te gebruiken en daar dus voordeel van te hebben, ook bij Yana niet.

Maar nu kwam ik op het idee om van al die spellen alleen de spelkaarten te gebruiken. De spellen zijn allemaal gebaseerd op wat ze daadwerkelijk moeten kennen voor het basisonderwijs. Ik gebruik ze nu als overhoorkaarten. Het is een aangename afwisseling voor ons beiden. Ilani moet dan niet schrijven en het is een goede geheugentraining. Zo’n spel spelen, daar steekt heel wat tijd in en niet alles komt dan aan bod. Als ik gewoon die kaarten afwerk, komt wel alles aan bod en dat duurt niet zo lang en kan ik overal doen, hebben we niet per se een tafel voor nodig.

Met wat ik gepland had, zitten we goed op schema. Eigenlijk gaat het allemaal veel beter dan ik had verwacht! Ik heb zelfs nog heel wat kunnen toevoegen. Dus op dit moment heb ik er best wel vertrouwen in dat de examens gaan lukken.

We kunnen niet meer doen dan nog zoveel mogelijk proberen af te werken en te herhalen deze week. Wat ik wel bemerk, net zoals de vorige keren, is door dat het zoveel lesmateriaal ineens is, er veel dingen ook direct weer vergeten worden of door elkaar gehaald worden. Maar toch zie ik ook elke week verbetering. Dus voorlopig probeer ik optimistisch te blijven. :-)

Tussendoor ben ik toch al wat aan het plannen voor over 2 jaar, als Tobi aan de beurt is. Ik heb daar zelfs als wat materiaal voor afgedrukt. Ook was hij er af en toe bij wanneer ik die kaarten gebruikte en ook hij wist al wel eens wat antwoorden. Ik ga er echt naar proberen te streven om Tobi vroeger voor te bereiden en hopelijk dan daarna Ashanti ook wanneer het haar beurt is.

Ik had dit plan voor Ilani ook al wel ooit, maar door de veranderingen in mijn gezondheidstoestand en de verhuizing, is dit allemaal anders gelopen.

Waar we nu wonen, gaat het allemaal terug wat makkelijker omdat ik mijn slaapkamer beneden heb en verder alles wat ik nodig heb nu steeds vlakbij is. Daardoor ben ik terug meer bij het lesgeven betrokken en dit alles draagt ertoe bij dat ook die examens voorbereiden, nu een stuk vlotter gaat. Dus ik heb hoop! :-)

Ook voor de kinderen is het nu veel handiger dat ik steeds vlakbij ben. Ze komen sneller iets vragen of hun werkbladen bij mij op de kamer maken. Vroeger moesten ze daar voor naar boven en dat kwam er vaak niet van.

Soms werken we ook aan onze lessen in de tuin. Vroeger was dit een stuk de tuin in, maar nu staat de tafel vlakbij de achterdeur en dus ook weer vlakbij mijn slaapkamer (de keuken door en een klein stukje gang). Het is nu heel eenvoudig om mijn draagbaar schoolbord neer te zetten waar ik het nodig heb: naast mijn bed of buiten naast de tafel. (Dat bord kon ik in onze vorige woonst alleen buiten gebruiken, want het telkens de trap op en af dragen was geen optie…)

Wat ik wel vervelend vind, is dat ik nu mijn dochter op elke fout moet wijzen. Ik ben daar tegen. Ik ben voor positieve versterking en niet negatieve, door op elke fout te wijzen. Maar omdat het er nu om gaat waar ze allemaal op moet letten en aan moet werken, heb ik op dit moment geen keuze. Weeral een zoveelste nadeel aan toetsen en examens. Gewoonlijk laat ik mijn kinderen (zodra ze groot genoeg zijn) hun werk zelf nakijken en verbeteren aan de hand van de oplossingen. Op die manier leren ze trouwens ook veel meer bij dan door rode strepen op hun werk te zien verschijnen van hun mama (of de juffrouw). Maar nu is daar geen tijd voor en ook moet ik controleren of ze begrijpt waarom iets fout is en uitleggen hoe het wel moet enz., omdat ze het nu per se MOET kunnen tegen volgende week…

Besluit: Tot op vandaag heb ik er nog geen spijt van gehad dat ik besloot om te beginnen aan de voorbereidingen met Ilani. De eerste week ging het moeizaam, omdat ze zich terug moest aanpassen aan het dagelijks werken en vooral aan het persoonlijk les krijgen van mij. Ze was er ook van overtuigd dat ze veel helemaal niet kon en begon daarom aan elke les met een vooroordeel. Natuurlijk bleek ze meer te kunnen dan ze dacht en ondertussen heeft ze ook nog eens veel bijgeleerd. Bovenal hebben we al veel plezier gehad samen! Ik ving ook al op dat het weer aanpassen gaat zijn na de examens als we zoveel niet meer gaan samenwerken; er leek zelfs enige spijt door te klinken in haar stem… Dus het lijkt me dat het ook dit keer weer een positieve herinnering gaat zijn, net zoals bij Natascha en Yana. Zelf geniet ik er nu nog veel meer van dan de vorige keren, omdat de omgeving en daardoor mijn mogelijkheden nu sterk verbeterd zijn.