Economie

Één van de eerste vakken waar ik me momenteel op probeer te focussen voor de examens, is economie. Al weken ben ik aan het broeden hoe ik daar zelf wat lesmateriaal bij kan maken, omdat een deel van het aangekochte materiaal vooral bedoeld is om te gebruiken in een klassituatie. Probeer bijvoorbeeld maar eens een zakgeldenquête uit te voeren met kinderen die geen zakgeld nodig hebben in een gezin dat samenwerkt en deelt... Gelukkig heb ik daar wat extra's rond gevonden online en zijn we uiteindelijk redelijk vlot door die lessen geraakt. We hebben er ook uitgebreid over gepraat. Kinderen leren veel door gesprekken met hun ouders. Het meeste van wat mijn kinderen ooit leerden, hebben ze niet van boeken of werkbladen, maar gewoon door lange diepgaande gesprekken met mij!

Verder heb ik in Ontwaakt! een aantal artikelen bijeen gezocht over het onderwerp en daar hoop ik nu een aantal werkbladen bij te kunnen maken. Het eerste is al af en liet ik mijn 16-jarige dochter alvast uittesten. :)

Onze kinderen zijn nochtans op economisch vlak al zeer bekwaam. Onze 3 oudste dochters (inclusief mijn getrouwde dochter) regelen samen de aankopen voor ons huishouden. Zij zijn dit gaan doen sinds afgelopen januari, omdat mijn man toen zijn enkel had gebroken. Onze kinderen namen zijn taken zodanig goed over, dat we er zelfs wekelijks geld mee bespaarden! Je let gewoon veel beter op geld als het niet je eigen geld is dat je uitgeeft. Dus bleven ze bepaalde taken behartigen, ook nadat hun vader terug mobiel werd. Zij doen nu wekelijks de huishoudelijke aankopen/boodschappen. DAT is het echte leven. Niet zo'n zakgeldenquête! Onze kinderen leren nu zelf verantwoord omgaan met een zeer beperkt budget. Ze plannen niet enkel de boodschappen, maar ook de dagelijkse maaltijden, wat ze daar voor nodig hebben, zoeken recepten op en maken afspraken over wie wanneer kookt. En zijn ook altijd bereid om in te vallen als een toebedeelde taak niet kan uitgevoerd worden door 1 van hen. Mijn dochters koken al vele jaren mee, maar nu regelen zij dus zelfs ook de aankopen van wat zij of hun vader gaan koken. De was & kuis doen ze ook al jaren, maar nu zijn ze zich veel bewuster van de producten die ze hier voor aankopen, de prijs, kwaliteit en ook de impact op het milieu. Ze houden eveneens bonnen, acties en aanbiedingen in het oog.

Zij zijn zich zeer bewust van onze geldnood, die er niet op gebeterd is sinds hun papa begin dit jaar 2 maanden niet kon gaan werken door zijn enkelbreuk. Als zelfstandige doe je dan alleen maar verlies. We hebben geld moeten lenen om onze doorlopende onkosten te kunnen dekken en er zijn verder enkel schulden bijgekomen. Redenen genoeg dus voor onze kinderen om hun hoofden bij elkaar te steken en uit te zoeken waarop ze kunnen besparen tijdens het boodschappen doen en het runnen van het huishouden. Ook onze jongste kinderen werken daar aan mee.

Hun relatie/vriendschap onderling is er nog sterker van geworden!

Verder komen ze via hun vaders zelfstandige zaak en mijn kaarsenatelier ook in aanraking met zakelijke aspecten zoals inkoop, verkoop, productieproces, diensten, winst (en vooral verlies hihi) enz.

Natuurlijk weet ik wel dat het vak economie meer omvat dan enkel huishoudbeleid en budgetteren. En natuurlijk weten ze ook meer over economie dan enkel dat. Maar in het dagelijkse leven zijn deze specifieke vaardigheden wel precies wat een gezin nodig heeft!

Alleszins, voor mij zijn ze meer dan geslaagd voor het vak economie. Maar zet dit alles nu maar eens om naar correcte antwoorden op de theoretische vragen van zo'n examen.

Ons huisonderwijs: update 2013-2015

2013.

Het jaar nadat ik mijn laatste blog schreef (2012), kregen we het vooral druk met de voorbereiding van het huwelijk van mijn eerste dochter. Op dat moment wisten we (gelukkig) nog niet wat voor een onheil er de 2,5 jaar die daar op volgden, allemaal boven ons hoofd hing... .

Al dat onheil ga ik hier nu niet vertellen, dit vooral omdat een groot deel ervan, los staat van ons huisonderwijs, en ook omdat dit verder niet van belang is. Maar een ander deel onheil had wel rechtstreeks te maken met ons onderwijs: verplichte examens!

Omdat we het druk hadden met die voorbereidingen, had ik al snel besloten mijn zoon dat jaar nog geen examens te laten doen, maar net zoals bij zijn oudere zus, een jaar later. Dit zou in meerdere opzichten dus beter uitkomen, voor ons allemaal.

Maar... in de week voor de trouwdag (7 september 2013) kreeg ik brieven aan van het ministerie van onderwijs. Dat examens vanaf dan verplicht waren voor alle kinderen nog tot 15 jaar. Op dat moment kwamen mijn 3 jongste kinderen hier allen voor in aanmerking...! Daar ging onze vrijheid. Ashanti (onze jongste) moest in 2015 verplicht ingeschreven worden voor de examens basisonderwijs en de andere 2 moesten hun attest van de examens 1e graad ASO halen in het schooljaar dat ze 15 jaar werden. (Voor Ilani had ik dus op dat moment slechts 1 schooljaar tijd!) Daarop besefte ik dus dat we voor Tobi geen tijd meer zouden hebben om hem ook nog examens basisonderwijs te laten doen in 2014. We zouden alle tijd nodig hebben om door die van ASO te geraken. Hij had nog heel wat af te werken voor het basisonderwijs, dus dat was de rest van het jaar zeker nog aan de orde.

Ilani moest onmiddellijk in gang schieten, want zij moest op een jaar tijd alles halen! 12 examens!  Ik schreef haar in, wat overigens niet gratis was zoals de inschrijving voor de examens basisonderwijs, kocht een berg nieuw kostelijk lesmateriaal aan om te voldoen aan de nieuwste richtlijnen en we gingen van start.

2014 - Examens?

Ilani's eerste examen had ze op 18 februari 2014, voor het vak Engels. Ze haalde hier 85 % voor. Tot daar alles goed. 

Maar... we ontdekten al snel dat het heel moeilijk was binnen te geraken bij die examens! Door de nieuwe regeling waren er te weinig examens voor te veel kandidaten. En ze moest natuurlijk ook nog voldoende voorbereid zijn voor de geplande examens enz. We geraakten pas in juni binnen voor een tweede (Frans)! Gelukkig hadden we aan het begin van het jaar een brief aangekregen dat alle 15-jarigen een jaar extra kregen. Dat was duidelijk ook nodig!!! Maar dan nog zag het er ONMOGELIJK uit om voor 12 examens tijdig binnen te geraken, op minder dan 2 jaar tijd! Aangezien we het eerste jaar maar bij 2 examens ingeschreven raakten... Hoe gingen we dan het jaar erop die andere 10 kunnen afwerken? Daarbovenop heeft ze dat 2e examen uiteindelijk nooit gehaald. Er was toen een ongeval gebeurd ergens onderweg op de autosnelweg, waardoor mijn man en dochter uren in de file vastzaten en het niet meer mogelijk was nog op tijd te geraken. Nu hadden we die week net weer een brief aangekregen waarin ons het goede nieuws werd medegedeeld dat vanaf dan enkel de kinderen geboren vanaf 2002 nog verplicht waren examens te doen. Maar omdat mijn dochter haar Frans examen nog wel had voorbereid, vertrokken ze die week dus toch maar naar dat examen, om daar uiteindelijk nooit aan te komen. Verdere pogingen hebben we dan maar opgegeven. Ilani wou eigenlijk graag pionieren en door die examens ging dat niet. Nu terug wel. :) (Ondertussen heeft ze samen met Yana al een jaar in de vaste hulppioniersdienst kunnen staan en heeft ze tijd om te studeren op haar eigen tempo.)

 Ik was ook erg opgelucht dat mijn zoon die examens niet meer verplicht moest doen! Want hij had echt een hekel aan leren op die schoolse manier en deed amper moeite. Hij is superslim en komt niets tekort, leert op zijn eigen manier. Dus de gedachte dat ik hem de komende jaren veel stress en ergernis ging moeten bezorgen, wat onze relatie en zijn zelfbeeld zeker niet ten goede zou komen, heeft me meer dan een half jaar lang vele nachten doen huilen en doen smeken aan Jehovah om hulp. Ik vond het zo vreselijk dat ik Tobi dat moest gaan aandoen! Dus toen die bewuste brief kwam... Wat een verlossing!

Spijtig genoeg kwam mijn jongste dochter, geboren in 2003, er dus niet onderuit. Maar zij heeft gelukkig veel minder problemen met te moeten studeren uit leerboeken en werkbladen, is daar erg gedisciplineerd in. Ik vind het alsnog erg dat ik haar dit moet aandoen, maar ze beseft ook dat dit niet mijn keuze is, maar van een aantal mensen die de macht in handen hebben en duidelijk in een andere realiteit leven, pff. Ergens hoop ik nog steeds dat dit alles uiteindelijk niet gaat moeten. Maar zolang we niets horen van het ministerie, moet ik er vanuit gaan dat die examens nog steeds door moeten gaan hè. Die mensen daar in Brussel staan er niet echt bij stil wat het is om 13 keer (er is ondertussen een examen bijgekomen) helemaal over en weer naar Anderlecht te rijden in dat vreselijke verkeer en daar op tijd te geraken. En ze moeten ook niet over treinen/bussen enz. beginnen. Ten eerste: onbetaalbaar, en ten tweede: daar blijkt van hieruit nog veel meer tijd in te steken dan wanneer je met je auto in een file vastraakt. Konden die examens ook maar in nabijgelegen scholen georganiseerd worden, zoals de examens voor basisonderwijs. Antwerpen bv. zou voor ons veel meer haalbaar zijn!

We kregen dat nieuws over die verplichting voor kinderen geboren vanaf 2002, in juni pas, dus ook weer te laat om mijn zoon alsnog in te schrijven voor de examens basisonderwijs 2014.

Daarom besloot ik het jaar erop (afgelopen juni 2015) om onze 2 jongsten samen te laten gaan. Ashanti was dan toch verplicht en zo kon Tobi ook zijn basisonderwijs afwerken en achter zich laten. Hij had de afgelopen jaren amper nog moeite gedaan, dus er was nog genoeg te doen ter voorbereiding. Hij stond nu niet meer zo onder druk, want de examens waren voor hem niet meer verplicht.

Uiteindelijk was dit dus 2 jaar later dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar aangezien onze 4 andere kinderen dan ook allemaal die examens afgelegd zouden hebben, vond ik het passend hem dit ook te laten doen.

Voordat onze oudste trouwde, hielp zij al meerdere jaren mee met lesgeven aan Tobi en Ashanti. Ze verdeelde o.a. de werkbladen per week en deed ook het verbeterwerk, en gaf hier en daar de nodige uitleg.

Na de trouwdag heb ik geprobeerd dat terug volledig over te nemen, maar door allerlei omstandigheden (o.a. het andere onheil dat ik aan het begin van dit blog vermeldde) werkte dat langs geen kanten. Dus hoe dichterbij die verplichte examens kwamen, hoe meer ik in paniek raakte. Gelukkig besloot mijn oudste dochter daarom vorig jaar om terug te komen helpen met lesgeven. <3 En daardoor zijn hier dus zeker en vast enkele tijdrecords gebroken, hihi. Ashanti had eveneens een achterstand opgelopen. Ze heeft mede dankzij Natascha's inspanningen, op een jaar tijd 2 schooljaren afgewerkt: het 5e waar ze aan het begin van het jaar nog aan bezig  was + het volledige 6e! Tobi was natuurlijk al langer klaar met het meeste, dat aangezien zijn leeftijd, vooral allemaal supergemakkelijk was. Dus voor hem was het vooral herhalen, hier en daar nog wat afwerken en bezig houden tot aan de voorbereidingen.

2015 - Examens!

Omdat ik mij nog herinnerde dat we al wel eens tijd te kort kwamen met de voorbereidingen van de examens bij mijn vorige "slachtoffers", hoopte ik dit keer op tijd te kunnen beginnen, zeker nu ik 2 kandidaten tegelijk moest voorbereiden. Maar uiteindelijk geraakten we pas van start 3 weken voor de examens! Ashanti was dan pas klaar met het 6e leerjaar.

Dat was dus weer heel spannend. :) Ze hadden best nog wat te leren! Heel wat zaken hadden ze nog niet onder de knie. Bij Tobi, omdat hij veel maar half ingevuld had en de leerstof amper bekeken had de afgelopen jaren, en bij Ashanti omdat zij veel nieuwe dingen in sneltempo nog had moeten leren en die zaken aldus niet voldoende had kunnen inoefenen. Dus ja, er moest weer een wonder geschieden in die 3 weken...

Mijn andere dochters hielpen met het verbeteren van de oefenbladen waarvoor het mij aan tijd ontbrak, en ook overhoorden ze de Franse woordenlijsten. Mijn ventje ging enkele keren met hen de zwemdoelen oefenen in een publiek zwembad, ter voorbereiding van hun zwemexamen. Ikzelf behartigde de leerstof die ze moesten kennen en oefende met hen al wat nog niet of niet voldoende gekend was.

3 dagen voor de examens werd Ashanti geveld door griep. Met alles erop en eraan: overgeven, diarree en koorts! Dus daardoor werden de voorbereidingen ook nog eens ingekort. Ze was pas terug beter de eerste dag van de examens! Ze heeft dus, tussen het slapen en ziek zijn door, met haar ziek hoofdje ook nog flink moeten studeren ocharme. Ik kon haar niet eens rustig laten uitzieken. Daar was geen tijd voor. Ze zag er echt vreselijk slecht uit. Maar ze beet door, zonder klagen! Ben zo trots op mijn schatjes.

Tobi kreeg dezelfde symptomen de dag na de examens. Iets beter getimed hihi, maar geen leuk begin van zijn welverdiende week verlof natuurlijk. Wij zijn die zondagavond naar de bioscoop gegaan, als viering dat het achter de rug was en om ons gezin te belonen voor hun harde werk. Tobi inclusief koorts dus. :)

Tijdens de eerste dag van de examens kwamen we dan ook nog eens te weten dat ik een opdracht bij de omschrijving van de vereisten voor het vak muzische vorming niet juist begrepen had. Dat was veranderd tegenover de vorige keren, maar had ik dus niet bewust opgemerkt. Ze moesten kennelijk zelf een portfolio meebrengen voor MV. Dus daar hebben we die avond ook nog aan moeten werken! Dansje oefenen, schilderij maken, oudere werkjes uitzoeken om mee te geven enz. ('s Avonds laat nog aan 't schilderen, 's nachts nog aan 't dansen...) 

   

Dat terwijl ik die tijd eigenlijk gepland had voor de laatste voorbereidingen op het examen van de volgende dag: wiskunde! Juist de grootste uitdaging voor ons en voorbereiding die ze daarom echt wel nodig hadden. Dus dat was een zware dag EN nacht. In 't midden van de nacht zat ik nog aan hun bed met hen hun wiskundeleerboek te overlopen, tot er echt niets meer inging en ze compleet uitgeput moesten gaan slapen ocharme. 's Morgens vroeg, slechts enkele uurtjes later, tijdens de autorit naar Antwerpen, ging ik dan verder met het overlopen van de rest van het boek...

De kinderen hadden elke nacht maar enkele uurtjes kunnen slapen, zowel door de slopende voorbereidingen, de spanning & opwinding, als het niet gewend zijn vroeger te gaan slapen (waar we ook gewoonweg geen tijd voor hadden trouwens). Dus tegen de derde dag waren ze uitgeteld en konden ze niet meer helder denken. Hoe ze nog zo schitterend door die 3e examendag geraakt zijn, is voor ons allen een wonder hihi. (Dank u Jehovah!)

Natuurlijk had ik ruim van te voren alles al grondig besproken en gevraagd in gebed! En hoe korter die tijd werd, hoe meer ik panikeerde en hoe meer ik dus afhankelijk was van Jehovah's hulp.

Wel, en of dat hij weer geholpen heeft! Beste resultaten tot nu toe, voor beide kinderen! :)

Wonder weer geschied. :)

Even vooruitblikken naar onze nabije toekomst.

Nu staan we dus voor de examens van het ASO. Ik heb voorlopig besloten Tobi die toch ook mee te laten doen, alhoewel hij dus niet meer verplicht is. Maar het geeft hem een doel om aan zijn lessen te werken. Hij leerde tijdens de voorbereidingen het plezier en de waarde van studeren terug kennen. Hij raakte terug gemotiveerd. En zoals ik al bemerkte bij elk kind tijdens examenvoorbereidingen, onze relatie ging er steeds serieus op vooruit. We groeiden dichter naar elkaar toe. We hielden er steeds mooie herinneringen aan over. We hebben gehuild, maar veel meer gelachen. We leerden elkaar beter kennen. We genoten van het samen zijn, het samen werken aan een doel.

Ook werkte het samenwerken met 2 kinderen, stimulerend ten opzichte van elkaar. Ze konden elkaar helpen met studeren en overhoren. Ook kon Tobi Ashanti zaken uitleggen waarin ik niet zo goed ben. Zijn inzicht in wiskundige en technische vakken is een fantastische hulp voor ons. Dus ik hoop nu dat dit superteamwork kan herhaald worden om Ashanti te helpen slagen voor haar examens ASO.

Maar de afgelopen weken ondervond ik al dat het een hele uitdaging blijkt te zijn ons met 3 samen aan het werk te krijgen. Dus hoe dat verder moet, daar ben ik nog volop over aan 't brainstormen.

Dus hoewel ik er 2 jaar geleden compleet over in paniek was en er enkel eindeloos over kon huilen, zie ik het nu al veel beter zitten. Met Jehovah's hulp is alles mogelijk!

Ons eerste lapbook!

Yep, ben redelijk fier. Euh, heel erg fier zelfs :-))).

Nog maar net een dag nadat ik mijn vorige blog schreef, ben ik er na de middag ingevlogen en 's avonds was mijn allereerste lapbook af!

Het thema lag voor de hand: herfst. (En ja, ik weet dat het nu winter is... haha!) Ik wou dolgraag afgelopen herfst een project daar rond doen met mijn twee jongste kids. We begonnen eraan, maar wegens omstandigheden kon ik niet alle plannen uitvoeren. Maar 't is niet omdat de herfst voorbij is, dat je daar niet meer rond mag werken hè... En ik had alles nog steeds klaarliggen, dus werkten we vandaag enkele dingen af. In de tips over lapbooks had ik gelezen dat het verstandig is om je eerste lapbook zelf te maken als ouder. Zodat de kinderen kunnen zien hoe het in elkaar steekt en dus een voorbeeld hebben om naar terug te grijpen als ze er zelf aan beginnen. (En je zelf ook de nodige ervaring opdoet om je kind nadien te kunnen helpen en begeleiden.) Ik liet Tobi en Ashanti wel enkele taken uitvoeren, zoals bepaalde dingen kleuren die in het boek gingen komen. En ook hadden we afgelopen herfst afbeeldingen van fruit en groente verzameld om een collage mee te maken. Die liet ik hen vandaag dus eindelijk maken :-).

Aan zo'n lapbook kun je eindeloos veel dingen toevoegen. Maar ik ben toch tot een soort afwerking kunnen komen... ;-) Een afgewerkt product kunnen voorleggen vond ik nu wel belangrijk, omdat het als voorbeeld moet dienen.

Er zouden nog dingen aan toegevoegd kunnen worden later. Maar dat is dan ook het leuke aan een lapbook, dat je dat nadien nog kunt blijven updaten, indien gewenst. Je kunt zoveel uitbreidingen toevoegen als je zelf wilt!

Heb er al uitgebreid foto's van getrokken, dus neem zeker eens een kijkje!

Hoewel het heel wat werk was deze eerste keer, zie ik het absoluut zitten om dit te herhalen. Nu ik de ervaring heb, gaat dat de volgende keer veel soepeler gaan. Ook deed ik ondertussen weer nieuwe ideetjes op.

Ik maakte zelfs een mini-memoryspel en voegde dit ook nog toe!

Ik had eveneens veel hulp van het internet. Ik maakte gebruik van sjablonen die ik downloadde voor de mini-books, maar maakte er toch ook al een deel zelf. Door gisteren de hele namiddag zulke dingen uit te knippen en in elkaar te steken, kon ik vandaag al snel zelf zulke dingen verzinnen en in elkaar steken. Dus het is echt zoals ik steeds overal las: na je eerste keer kan het alleen maar makkelijker worden.

Ben Jehovah dankbaar voor zijn hulp, had niet verwacht dat het vandaag al zou lukken en... zo'n mooi resultaat van de eerste keer!

Planning is inderdaad zeer belangrijk. Ik had zo'n planning gedownload gisteren en ingevuld. Die gebruikte ik vandaag dan om alles uit te voeren. En daardoor ging alles echt als vanzelf. Ik heb eigenlijk geen enkele keer moeten panikeren of mij moeten ergeren. Alleen mijn ongeduld speelde mij parten en zorgde enkele keren bijna voor problemen... (Zoals stukken tape die tegen het verkeerde papier terecht kwamen, ik terug moest lostrekken en dus dreigden dat papier te beschadigen... maar alles kwam gelukkig goed!) Ik wacht al zooooolang om zo'n lapbook te maken, dus het kon bij mij niet snel genoeg gaan vandaag hihi. Waardoor ik bijvoorbeeld mijn eten koud heb moeten opeten, want ik kon niet stoppen met eraan verder te werken omdat ik resultaat wou zien. En omdat het al heel snel er mooi uit begon te zien, wou ik natuurlijk nog sneller alles af hebben enz. Maar nu ben ik terug rustig hihi, en vooral zeer tevreden!

De kids vonden het allemaal heel mooi en leuk. Ze waren er niet allemaal van overtuigd dat zij dit ook gaan kunnen. Maar gelukkig is die beslissing aan mij en niet aan hen ;-).

Missie geslaagd, op naar de volgende!

Geslaagd!

Na 5 weken van hard werken, mogen de resultaten er zeker wezen: Ilani is geslaagd voor haar examens!

De laatste dagen voor de examens hebben we niet meer zoveel gedaan als de weken ervoor. We hadden veel afgewerkt en ik had het gevoel dat ik niet veel meer kon toevoegen. Ze had veel nieuwe dingen geleerd en ik had er wel een goed gevoel over. Sommige dingen leken er maar niet in te gaan, dus ze zou moeten scoren met datgene wat wel goed ging. We hebben dus nog wat dingen geoefend, maar niet meer zo intens als de eerste 4 weken.

Doordat ik dit keer enkele weken meer had, hebben we ook meer kunnen bereiken en voelde ik mij ook rustiger en geruster. Wel had ik er helemaal geen idee van wat ik kon verwachten dit keer. Ik ken mijn zwakke punten en die van mijn kinderen. Maar dan nog kan er op zo’n examen vanalles gebeuren. Soms blokkeert iemand gewoon.

Wat ik wel weer bemerkte, is dat ik zelf meer begreep dan de vorige keren, wat natuurlijk in Ilani’s voordeel was. Het komt er op neer dat de punten die de kinderen scoren op hun examens, eigenlijk punten voor mij zijn, naar gelang ik hen zaken goed of minder goed heb aangeleerd. Mijn bekwaamheid wordt telkens vooral getest. Gelukkig blijk ik vorderingen te maken! :-)

Ik maak me niet zoveel zorgen meer over de dingen die ze op dat moment nog niet kunnen of onder de knie hebben. Ik heb ondertussen gezien bij mijn oudste kinderen dat de rest wel in orde komt de jaren nadien. Ze hebben tijd.

Wat ik bij Ilani wel steeds ondervond tijdens de voorbereidingen, is dat ze details mist, doordat ze te snel over dingen heen gaat. En dat is ook tijdens de examens gebeurd, dat had de begeleider opgemerkt. Ze was dan ook steeds als eerste klaar. Maar voor mij maakt dat minder uit, bij mij moet ze niet scoren hè. Ze heeft nog tijd genoeg om daar aan te werken en dat komt wel in orde mettertijd.

De begeleider zei dat ze beter kon, moest ze de tijd nemen om haar werk nog eens na te kijken. Dus dat is iets waar ze aan kan werken. Maar ze heeft het alsnog zeer goed gedaan, want ze is voor elk vak geslaagd!

Zoals de vorige keren, en degenen onder jullie die mij kennen weten dit, ben ik ook aan deze uitdaging niet begonnen zonder Jehovah. Ik prent mijn kinderen telkens goed in dat ze daar niet alleen binnen moeten. Ik kan niet bij die examens aanwezig zijn, maar Jehovah altijd! En ook deze keer mocht ik van mijn dochter horen hoe ze dit merkte en Zijn hulp echt ervoer!

Ik zou al deze dingen nooit zonder Jehovah kunnen. Ik ben  Hem dan ook zoooo dankbaar voor Zijn hulp en om er weer zo’n prachtige zegening van te maken!

Als ik aan zulke voorbereidingen begin, dan vraag ik Jehovah steeds om me te helpen de juiste dingen aan mijn kind te leren. De hoeveelheid kan mij soms enorm overweldigen en door allerlei omstandigheden slaag ik er maar nooit in om op schema te blijven met mijn onderwijs. Ondanks dat komen de kinderen nooit iets te kort. Jehovah laat hen leren wat ze nodig hebben. En dat kan op vele manieren, ook als ik zelf niet altijd in staat ben! Dat heb ik de afgelopen 16 jaar dan ook al vaak mogen ervaren.

Dus ja, als die examens voor de deur staan, dan slaat de paniek toe, want hoe krijg ik al het juiste er nog in om hen te kunnen laten slagen? Wel, Jehovah weet precies wat daar voor nodig is, dus geef ik het steeds in zijn handen. En dat heb ik nu al 3 keer zo gedaan, en al 3 keer is het gelukt!

Spijtig dat ik zelf er 3 keer voor nodig had om er geruster in te worden en nu eindelijk te besluiten dat ik ze allemaal aan die examens ga laten deelnemen. Maar beter laat dan nooit hihi.

Paniek zal er altijd wel zijn zeker, ik heb dan ook een paniekstoornis hè. :-)

Maar ik weet dat ik altijd op Jehovah zal kunnen vertrouwen om ons te helpen, en zelfs om mijn taken over te nemen als het mij niet lukt. Dat doet Hij al die jaren al!

De maand juni 2011 zal in onze herinnering opgetekend staan als een prachtig gezegende maand. De maand begon met een bezoek aan Bethel in Selters, Duitsland; een week later werd onze tweede dochter Yana gedoopt (absoluut de mooiste dag van het jaar en haar leven), Ashanti antwoordde voor het eerst op de vergadering en na 5 heerlijke weken samenwerken met mijn derde dochter Ilani, werden we beloond met een geslaagd examen.

Ik kan Jehovah alleen maar elke keer nog meer dankbaar zijn!

En… ik verheug me nu al op de volgende! :-) (Ja, zowel doop als examens… hihi…)