2013.
Het jaar nadat ik mijn laatste blog schreef
(2012), kregen we het vooral druk met de voorbereiding van het huwelijk van
mijn eerste dochter. Op dat moment wisten we (gelukkig) nog niet wat voor een onheil er de
2,5 jaar die daar op volgden, allemaal boven ons hoofd hing... .
Al dat onheil ga ik hier nu niet vertellen,
dit vooral omdat een groot deel ervan, los staat van ons huisonderwijs, en ook
omdat dit verder niet van belang is. Maar een ander deel onheil had wel
rechtstreeks te maken met ons onderwijs: verplichte examens!
Omdat we het druk hadden met die
voorbereidingen, had ik al snel besloten mijn zoon dat jaar nog geen examens te
laten doen, maar net zoals bij zijn oudere zus, een jaar later. Dit zou in
meerdere opzichten dus beter uitkomen, voor ons allemaal.
Maar... in de week voor de trouwdag (7
september 2013) kreeg ik brieven aan van het ministerie van onderwijs. Dat
examens vanaf dan verplicht waren voor alle kinderen nog tot 15 jaar. Op dat
moment kwamen mijn 3 jongste kinderen hier allen voor in aanmerking...! Daar
ging onze vrijheid. Ashanti (onze jongste) moest in 2015 verplicht ingeschreven
worden voor de examens basisonderwijs en de andere 2 moesten hun attest van de
examens 1e graad ASO halen in het schooljaar dat ze 15 jaar werden. (Voor Ilani
had ik dus op dat moment slechts 1 schooljaar tijd!) Daarop besefte ik dus dat
we voor Tobi geen tijd meer zouden hebben om hem ook nog examens basisonderwijs
te laten doen in 2014. We zouden alle tijd nodig hebben om door die van ASO te
geraken. Hij had nog heel wat af te werken voor het basisonderwijs, dus dat was
de rest van het jaar zeker nog aan de orde.
Ilani moest onmiddellijk in gang schieten,
want zij moest op een jaar tijd alles halen! 12 examens! Ik schreef haar in, wat overigens niet gratis
was zoals de inschrijving voor de examens basisonderwijs, kocht een berg nieuw
kostelijk lesmateriaal aan om te voldoen aan de nieuwste richtlijnen en we
gingen van start.
2014
- Examens?
Ilani's eerste examen had ze op 18 februari
2014, voor het vak Engels. Ze haalde hier 85 % voor. Tot daar alles goed.
Maar... we ontdekten al snel dat het heel moeilijk was binnen te geraken bij
die examens! Door de nieuwe regeling waren er te weinig examens voor te veel
kandidaten. En ze moest natuurlijk ook nog voldoende voorbereid zijn voor de
geplande examens enz. We geraakten pas in juni binnen voor een tweede (Frans)!
Gelukkig hadden we aan het begin van het jaar een brief aangekregen dat alle
15-jarigen een jaar extra kregen. Dat was duidelijk ook nodig!!! Maar dan nog
zag het er ONMOGELIJK uit om voor 12 examens tijdig binnen te geraken, op
minder dan 2 jaar tijd! Aangezien we het eerste jaar maar bij 2 examens
ingeschreven raakten... Hoe gingen we dan het jaar erop die andere 10 kunnen
afwerken? Daarbovenop heeft ze dat 2e examen uiteindelijk nooit gehaald. Er was
toen een ongeval gebeurd ergens onderweg op de autosnelweg, waardoor mijn man
en dochter uren in de file vastzaten en het niet meer mogelijk was nog op tijd
te geraken. Nu hadden we die week net weer een brief aangekregen waarin ons het
goede nieuws werd medegedeeld dat vanaf dan enkel de kinderen geboren vanaf
2002 nog verplicht waren examens te doen. Maar omdat mijn dochter haar Frans
examen nog wel had voorbereid, vertrokken ze die week dus toch maar naar dat
examen, om daar uiteindelijk nooit aan te komen. Verdere pogingen hebben we dan
maar opgegeven. Ilani wou eigenlijk graag pionieren en door die examens ging
dat niet. Nu terug wel. :) (Ondertussen heeft ze samen met Yana al een jaar in
de vaste hulppioniersdienst kunnen staan en heeft ze tijd om te studeren op
haar eigen tempo.)
Ik
was ook erg opgelucht dat mijn zoon die examens niet meer verplicht moest doen!
Want hij had echt een hekel aan leren op die schoolse manier en deed amper
moeite. Hij is superslim en komt niets tekort, leert op zijn eigen manier. Dus
de gedachte dat ik hem de komende jaren veel stress en ergernis ging moeten
bezorgen, wat onze relatie en zijn zelfbeeld zeker niet ten goede zou komen,
heeft me meer dan een half jaar lang vele nachten doen huilen en doen smeken
aan Jehovah om hulp. Ik vond het zo vreselijk dat ik Tobi dat moest gaan
aandoen! Dus toen die bewuste brief kwam... Wat een verlossing!
Spijtig genoeg kwam mijn jongste dochter,
geboren in 2003, er dus niet onderuit. Maar zij heeft gelukkig veel minder
problemen met te moeten studeren uit leerboeken en werkbladen, is daar erg
gedisciplineerd in. Ik vind het alsnog erg dat ik haar dit moet aandoen, maar
ze beseft ook dat dit niet mijn keuze is, maar van een aantal mensen die de
macht in handen hebben en duidelijk in een andere realiteit leven, pff. Ergens
hoop ik nog steeds dat dit alles uiteindelijk niet gaat moeten. Maar zolang we
niets horen van het ministerie, moet ik er vanuit gaan dat die examens nog
steeds door moeten gaan hè. Die mensen daar in Brussel staan er niet echt bij
stil wat het is om 13 keer (er is ondertussen een examen bijgekomen) helemaal
over en weer naar Anderlecht te rijden in dat vreselijke verkeer en daar op tijd
te geraken. En ze moeten ook niet over treinen/bussen enz. beginnen. Ten
eerste: onbetaalbaar, en ten tweede: daar blijkt van hieruit nog veel meer tijd
in te steken dan wanneer je met je auto in een file vastraakt. Konden die
examens ook maar in nabijgelegen scholen georganiseerd worden, zoals de examens
voor basisonderwijs. Antwerpen bv. zou voor ons veel meer haalbaar zijn!
We kregen dat nieuws over die verplichting
voor kinderen geboren vanaf 2002, in juni pas, dus ook weer te laat om mijn
zoon alsnog in te schrijven voor de examens basisonderwijs 2014.
Daarom besloot ik het jaar erop (afgelopen
juni 2015) om onze 2 jongsten samen te laten gaan. Ashanti was dan toch
verplicht en zo kon Tobi ook zijn basisonderwijs afwerken en achter zich laten.
Hij had de afgelopen jaren amper nog moeite gedaan, dus er was nog genoeg te
doen ter voorbereiding. Hij stond nu niet meer zo onder druk, want de examens
waren voor hem niet meer verplicht.
Uiteindelijk was dit dus 2 jaar later dan
oorspronkelijk de bedoeling was, maar aangezien onze 4 andere kinderen dan ook
allemaal die examens afgelegd zouden hebben, vond ik het passend hem dit ook te
laten doen.
Voordat onze oudste trouwde, hielp zij al
meerdere jaren mee met lesgeven aan Tobi en Ashanti. Ze verdeelde o.a. de
werkbladen per week en deed ook het verbeterwerk, en gaf hier en daar de nodige
uitleg.
Na de trouwdag heb ik geprobeerd dat terug
volledig over te nemen, maar door allerlei omstandigheden (o.a. het andere
onheil dat ik aan het begin van dit blog vermeldde) werkte dat langs geen
kanten. Dus hoe dichterbij die verplichte examens kwamen, hoe meer ik in paniek
raakte. Gelukkig besloot mijn oudste dochter daarom vorig jaar om terug te
komen helpen met lesgeven. <3 En daardoor zijn hier dus zeker en vast enkele
tijdrecords gebroken, hihi. Ashanti had eveneens een achterstand opgelopen. Ze
heeft mede dankzij Natascha's inspanningen, op een jaar tijd 2 schooljaren
afgewerkt: het 5e waar ze aan het begin van het jaar nog aan bezig was + het volledige 6e! Tobi was natuurlijk
al langer klaar met het meeste, dat aangezien zijn leeftijd, vooral allemaal
supergemakkelijk was. Dus voor hem was het vooral herhalen, hier en daar nog
wat afwerken en bezig houden tot aan de voorbereidingen.
2015
- Examens!
Omdat ik mij nog herinnerde dat we al wel
eens tijd te kort kwamen met de voorbereidingen van de examens bij mijn vorige
"slachtoffers", hoopte ik dit keer op tijd te kunnen beginnen, zeker
nu ik 2 kandidaten tegelijk moest voorbereiden. Maar uiteindelijk geraakten we
pas van start 3 weken voor de examens! Ashanti was dan pas klaar met het 6e
leerjaar.
Dat was dus weer heel spannend. :) Ze
hadden best nog wat te leren! Heel wat zaken hadden ze nog niet onder de knie.
Bij Tobi, omdat hij veel maar half ingevuld had en de leerstof amper bekeken
had de afgelopen jaren, en bij Ashanti omdat zij veel nieuwe dingen in
sneltempo nog had moeten leren en die zaken aldus niet voldoende had kunnen
inoefenen. Dus ja, er moest weer een wonder geschieden in die 3 weken...
Mijn andere dochters hielpen met het
verbeteren van de oefenbladen waarvoor het mij aan tijd ontbrak, en ook
overhoorden ze de Franse woordenlijsten. Mijn ventje ging enkele keren met hen
de zwemdoelen oefenen in een publiek zwembad, ter voorbereiding van hun
zwemexamen. Ikzelf behartigde de leerstof die ze moesten kennen en oefende met
hen al wat nog niet of niet voldoende gekend was.
3 dagen voor de examens werd Ashanti geveld
door griep. Met alles erop en eraan: overgeven, diarree en koorts! Dus daardoor
werden de voorbereidingen ook nog eens ingekort. Ze was pas terug beter de
eerste dag van de examens! Ze heeft dus, tussen het slapen en ziek zijn door,
met haar ziek hoofdje ook nog flink moeten studeren ocharme. Ik kon haar niet
eens rustig laten uitzieken. Daar was geen tijd voor. Ze zag er echt vreselijk
slecht uit. Maar ze beet door, zonder klagen! Ben zo trots op mijn schatjes.
Tobi kreeg dezelfde symptomen de dag na de
examens. Iets beter getimed hihi, maar geen leuk begin van zijn welverdiende
week verlof natuurlijk. Wij zijn die zondagavond naar de bioscoop gegaan, als
viering dat het achter de rug was en om ons gezin te belonen voor hun harde
werk. Tobi inclusief koorts dus. :)
Tijdens de eerste dag van de examens kwamen
we dan ook nog eens te weten dat ik een opdracht bij de omschrijving van de
vereisten voor het vak muzische vorming niet juist begrepen had. Dat was
veranderd tegenover de vorige keren, maar had ik dus niet bewust opgemerkt. Ze
moesten kennelijk zelf een portfolio meebrengen voor MV. Dus daar hebben we die
avond ook nog aan moeten werken! Dansje oefenen, schilderij maken, oudere
werkjes uitzoeken om mee te geven enz. ('s Avonds laat nog aan 't schilderen,
's nachts nog aan 't dansen...)
Dat terwijl ik die tijd eigenlijk gepland had
voor de laatste voorbereidingen op het examen van de volgende dag: wiskunde!
Juist de grootste uitdaging voor ons en voorbereiding die ze daarom echt wel
nodig hadden. Dus dat was een zware dag EN nacht. In 't midden van de nacht zat
ik nog aan hun bed met hen hun wiskundeleerboek te overlopen, tot er echt niets
meer inging en ze compleet uitgeput moesten gaan slapen ocharme. 's Morgens
vroeg, slechts enkele uurtjes later, tijdens de autorit naar Antwerpen, ging ik
dan verder met het overlopen van de rest van het boek...
De kinderen hadden elke nacht maar enkele
uurtjes kunnen slapen, zowel door de slopende voorbereidingen, de spanning
& opwinding, als het niet gewend zijn vroeger te gaan slapen (waar we ook
gewoonweg geen tijd voor hadden trouwens). Dus tegen de derde dag waren ze
uitgeteld en konden ze niet meer helder denken. Hoe ze nog zo schitterend door
die 3e examendag geraakt zijn, is voor ons allen een wonder hihi. (Dank u
Jehovah!)
Natuurlijk had ik ruim van te voren alles
al grondig besproken en gevraagd in gebed! En hoe korter die tijd werd, hoe
meer ik panikeerde en hoe meer ik dus afhankelijk was van Jehovah's hulp.
Wel, en of dat hij weer geholpen heeft!
Beste resultaten tot nu toe, voor beide kinderen! :)
Wonder weer geschied. :)
Even
vooruitblikken naar onze nabije toekomst.
Nu staan we dus voor de examens van het
ASO. Ik heb voorlopig besloten Tobi die toch ook mee te laten doen, alhoewel
hij dus niet meer verplicht is. Maar het geeft hem een doel om aan zijn lessen
te werken. Hij leerde tijdens de voorbereidingen het plezier en de waarde van
studeren terug kennen. Hij raakte terug gemotiveerd. En zoals ik al bemerkte bij
elk kind tijdens examenvoorbereidingen, onze relatie ging er steeds serieus op
vooruit. We groeiden dichter naar elkaar toe. We hielden er steeds mooie
herinneringen aan over. We hebben gehuild, maar veel meer gelachen. We leerden
elkaar beter kennen. We genoten van het samen zijn, het samen werken aan een
doel.
Ook werkte het samenwerken met 2 kinderen,
stimulerend ten opzichte van elkaar. Ze konden elkaar helpen met studeren en
overhoren. Ook kon Tobi Ashanti zaken uitleggen waarin ik niet zo goed ben. Zijn
inzicht in wiskundige en technische vakken is een fantastische hulp voor ons.
Dus ik hoop nu dat dit superteamwork kan herhaald worden om Ashanti te helpen
slagen voor haar examens ASO.
Maar de afgelopen weken ondervond ik al dat
het een hele uitdaging blijkt te zijn ons met 3 samen aan het werk te krijgen.
Dus hoe dat verder moet, daar ben ik nog volop over aan 't brainstormen.
Dus hoewel ik er 2 jaar geleden compleet
over in paniek was en er enkel eindeloos over kon huilen, zie ik het nu al veel
beter zitten. Met Jehovah's hulp is alles mogelijk!
