Woonkamer versus leslokaal

Door de jaren heen hielp ik heel wat gezinnen met het opstarten van hun huisonderwijs. Hierbij bemerkte ik dat velen de drang hebben om alsnog aan iets schools vast te houden. Zo wilden ze vaak een “leslokaal”, een echte klas, maken. Liefst in een ruimte apart, met schoolbankjes en al, als het even kan. Sommigen hadden daar de plaats voor en deden dit dan ook. Bij sommigen ging dit goed, bij anderen dan weer niet.

Ben daar zelf geen voorstander van. Voor mij is dit ook nooit praktisch geweest. Naast het huisonderwijs gaat je gewone dagelijkse leven ook nog door. Probeer maar eens te koken, te strijken of andere huishoudelijke klusjes te doen als jij je kinderen in het oog moet houden in die aparte kamer.

Wij hebben onze lesruimte in de woonkamer. In het gedeelte dat de meesten als eetgedeelte gebruiken. (Onze eettafel staat gewoon in de keuken.)

Dit is in veel huizen zowat het centraal gelegen punt en erg handig om van daaruit ook nog de rest van het huishouden te regelen.

Sommigen gebruiken de eettafel ook tegelijk als bureau. Dat is ook een mogelijkheid. Zeker als iemand de plaats niet heeft om ook nog aparte bureaus te plaatsen.

Toen ik het huishouden nog volledig kon behartigen en de kinderen nog kleiner waren, deed ik dat dus gewoon wanneer zij aan hun lessen bezig waren. Als ze eventjes zelfstandig verder konden met hun lessen, ging ik de was opzetten, de was opvouwen, de afwas opruimen, stofzuigen, enz. Ik was in een wip bij hen, als ze iets nodig hadden. Kon ook makkelijk controleren of ze wel verder werkten, want ik was nooit ver weg. Het meeste van het werk kon ik zelfs doen terwijl ik hen zag en zij mij.

Ondertussen is mijn ziekte zodanig toegenomen dat ik veel tijd in bed moet doorbrengen. Maar ook dit vormt nu geen obstakel meer om les te geven. Sinds onze verhuizing vorig jaar (2010) heb ik mijn bed beneden, vlakbij ons lesgedeelte. De kinderen kunnen makkelijk iets komen vragen, ik kan hen ook makkelijk controleren indien nodig (moet geen trap meer op/af, slechts enkele meters lopen). We kunnen elkaar ook horen zonder hard te moeten roepen. Of ze kunnen gewoon bij mij komen zitten op de slaapkamer. Vooral de 2 jongsten doen dat af en toe wel eens. Ik heb hier een bureau staan, maar meestal komen ze gewoon gezellig bij me in bed zitten, als ze hulp nodig hebben of gewoon bij me willen zijn. :-)

Ik weet van enkele gezinnen die hun leslokaal apart hadden gemaakt (zoals bijvoorbeeld in de garage of boven enz.), dat dit nadien toch problemen gaf. In een garage is het bv. in de winter te koud, men moest daar altijd blijven, kon binnen in huis niets doen tijdens die uren enz. Uiteindelijk belanden ze dan toch in de woonkamer, keuken of ergens anders in het centrum van het huis. Zit men boven in een aparte kamer, dan is 't ook weer moeilijker om het kind in het oog te houden, terwijl men ook nog een huishouden te behartigen heeft.

Natuurlijk is dit niet bij iedereen zo. Bij sommigen werkt dat systeem wel goed. Maar het is dus best wel belangrijk om de voor- en nadelen van tevoren goed af te wegen.

Zelf ben ik tegen alles wat met schoolsystemen te maken heeft, dus boots ik liever niet te veel een echte school/klas na. Natuurlijk kun je niet alles vermijden. Het ziet er al snel als een klas uit als je bureaus, stoelen, boekenkasten en een schoolbord hebt staan. Toch is de sfeer bij ons veel huiselijker en voelen wij ons niet alsof er een groot onderscheid is tussen onze lesruimte en de rest van het huis. Of dat we een echte klas nabootsen.

Sommigen huisonderwijzers voelen zo tijdelijk de drang terugkomen van in hun jeugd om “schooltje” te spelen. Ook bij mij was dit het geval helemaal in het begin. Net zoals ik bijna een gat in de lucht sprong toen ik eindelijk barbiepoppen en lego aan mijn kinderen kon geven hihi. Wat had ik dat gemist zeg. (Was enig kind, weinig geld thuis, dus weinig barbiespullen en lego enz.) Heb mij dan ook danig uitgeleefd met mijn eigen kinderen haha.

Heb ik ook al aardig wat in verzameld trouwens… ;-)

Maar dat “schooltje” spelen heb ik gelukkig snel achterwege gelaten. Tja, men groeit daar zelf mee op en dat kan dan natuurlijk nog wel eens naar boven komen... :-)

Persoonlijk zijn mijn man en ik meer voorstanders van natuurlijkere manieren, zoals onze Schepper het oorspronkelijk bedoeld had (voor zover dit redelijkerwijs mogelijk is in deze tijd natuurlijk).

Zelfde principe geldt voor ons trouwens voor borstvoeding vs. fles en fopspeen, draagdoek vs. kinderwagen, bij de ouders slapen vs. wieg enz.

Om dit te verduidelijken en eens over na te denken: hoe zouden Adam en Eva, Abraham en Sara, Jakob en Rachel, Elkana en Hanna, Jozef en Maria en andere ouders uit bijbelse tijden, alle bovengenoemde zaken hebben aangepakt…

Dit alles is uiteindelijk vooral onze persoonlijke ervaring natuurlijk. Of het bij jou nu ook zo gaat of helemaal anders: dat is nu net de vrijheid die je hebt met huisonderwijs! :-)

Verzamelen

Ben nog steeds bezig met mijn lesmateriaal te ordenen en te bewerken. Zo kwam ik nog heel wat tegen dat ik wil wegdoen. Dus ook dat gaat nog op de koopjespagina terechtkomen. Ik had dit al veel eerder moeten doen, want veel van dat materiaal gebruik ik al meerdere jaren niet meer.

Wat ben ik toch een verzamelaar pff. Op zowat alle gebieden kennelijk. Ik verzamel zelfs kinderen… ;-)

Ik heb genoeg lesmateriaal om meerdere gezinnen te voorzien.

En dan te denken dat ik nu net van het gebruik van zoveel materiaal af wil.

Ach, ’t is nu zo hè. Moest ik het kunnen overdoen, had ik alsnog wel met teveel materiaal geëindigd. Want door de jaren heen kom je nu eenmaal altijd nieuwe dingen tegen die weer veel beter en doeltreffender zijn dan wat je al hebt. Ook als ik meer geld gehad had en meer in de richting van het Montessori-leersysteem had kunnen gaan, dan zou ik alsnog eindigen met teveel materiaal hoogstwaarschijnlijk hihi. Nu heb ik van alles wat en ook teveel. En als ik morgen iets tegenkom dat echt weer veel beter is (ben wel veel kieskeuriger nu door mijn ervaring) en ’t is betaalbaar, dan schaf ik het waarschijnlijk ook weer aan. Maar ’t zal nooit meer zoveel zijn als ik al deed in ’t verleden. Met mijn eigen werk werken, is veel doeltreffender, leuker en dus ook een stuk goedkoper. :-)

De onderwijsinspectie heeft er ook wel voor een deel invloed op gehad. De angst hen teleur te stellen enz. In hun aankondiging staat altijd dat ze het gebruikte materiaal willen zien… Dus dan sloeg ik in paniek. Niet dat dit ooit een probleem voor hen was. De eerste keer dat ze kwamen controleren, vielen ze al haast achterover van verbazing. Juist omdat ik zoveel materiaal had hihi. Mijn kasten stonden toen al vol en er zijn nadien alleen nog maar meer kasten bijgekomen. Toen had ik nog geen computer. Wat ze wel liever zagen. Maar eigenlijk heb je geen computer nodig om huisonderwijs te geven, heb het met gemak vele jaren zonder gedaan. Het is vooral door mijn gezondheid dat ik dat nadien wel nodig had. En ook om andere praktische redenen (zoals voor het bijbelse materiaal dat ik maak). Maar het is wel een feit: je kan je huisonderwijs een hele nieuwe dimensie geven als je eenmaal een computer hebt.

Nu zou ik die voorziening niet meer kunnen missen. Dus nu verzamel ik ook… computers. Hihi.

En vooral computerprogramma’s… Voor elk vak en elk leerjaar is er wel iets te vinden.

Nog een manier om op ander lesmateriaal te besparen. En op papier en inkt. :-)

Met de computer kunnen de kinderen ook meestal zelfstandig aan de slag. Ze hebben veel minder begeleiding nodig, wat dus nog een handig voordeel is voor mij.

Ach, ik kan al deze raad wel doorgeven aan anderen, maar ik ondervond ook al dat de meesten dat vaak liever zelf ondervinden. Gewoonlijk hoor ik een tijd later wel: je had toch gelijk! Nadat ze het “ongelukkigerwijs” zelf ondervonden. Dus ik heb het al opgegeven te verwachten dat anderen iets met mijn raad doen hihi. Misschien komen ze er op die manier alsnog een beetje vroeger achter dan wanneer ik niets zou zeggen. Dan scheelt het alsnog in de onkosten, stress enz. Wie weet... :-)

Onkosten besparen

Met huisonderwijs doe je sowieso altijd verlies, want je moet alles zelf bekostigen en je haalt die onkosten er nooit terug uit natuurlijk. Maar dan nog vind ik het een investering MEER DAN WAARD!

Wat een hulp kan zijn, is als jij je materiaal kan delen met anderen. Dan kun je samen de kosten dragen en dat scheelt natuurlijk een flink pak. Ook ik heb dat al gedaan.

Het goedkoopste is natuurlijk je materiaal zelf maken. Iets wat ik nu meer zou doen, moest ik een aantal jaren terug kunnen gaan in de tijd. Toen ik startte met huisonderwijs, moest ik mijn materiaal al snel zelf maken, omdat ik in de handel niet vond wat ik zocht. Ik ontwierp zo mijn eigen leesmethode. Want al het materiaal in de handel is vooral bedoeld voor 6-jarigen, die tegelijk ook al leren schrijven. Maar aangezien ik met mijn kinderen al enkele jaren eerder startte met leren lezen, was dat materiaal dus helemaal niet geschikt. En zo deed ik dat later dan ook met ons bijbels onderwijs. Weer vond ik nergens wat ik precies wou en na een heleboel andere dingen geprobeerd te hebben, ben ik dan ook maar alles zelf gaan maken.

Waar nu trouwens broeders en zusters van over de hele wereld mee voordeel van hebben. :-)

Maar… toen ik met dit avontuur begon, had ik nog geen computer. Dus dat was veeeeeeel werk. Daar kroop veel tijd en energie in. Knippen, plakken, tekenen, schrijven, … Op den duur kocht ik dan een kopieermachine, zodat ik niet alles voor elk kind helemaal opnieuw moest maken.

Maar met mijn toenemende ziekte was het niet makkelijk om al dat tijd- en energierovende werk te blijven volhouden. Dus ben op den duur toch afhankelijk geworden van aangekocht materiaal. (Behalve bijbels, dat ben ik blijven maken.)

Nu kan ik alles met de computer. Nu zou ik veel van dat lesmateriaal zelf kunnen maken. Maar ja, ik had alles al gekocht hè. En zo alles samen door de jaren heen is dat voor enorm veel geld. Om dat dan niet meer te gebruiken, vond ik lang toch een beetje te gek… Maar zoals je in mijn vorige blogs al kon merken, ben toch aan ’t proberen van een deel van dat materiaal los te geraken. :-)

Dus als je handig bent met een computer en geen energierovende ziektes hebt, is het echt een aanrader om je materiaal zelf te maken. Of anders toch een deel. Je bespaart er veel mee en je weet tenminste wat je kind krijgt, kunt het op maat maken en aanpassen enz.

Verder is er heel wat op het internet te vinden. Velen die materiaal zelf maken, zijn bereid dit te delen en als meerderen dit doen voor verschillende vakken, hebben ook meerderen daar voordeel van natuurlijk. De ene is handig met Excel, de andere met Word, weer iemand anders met PowerPoint enz.

Ik heb zelf zo al heel wat gemaakt. En zal dit steeds meer doen. Op die manier kan ik mijn kinderen veel doelgerichter lesgeven en verspillen we veel minder tijd aan zaken die overbodig zijn in al dat aangekocht lesmateriaal. Ook kan ik het materiaal zo aanpassen aan onze manier van onderwijs.

Ik doe ook heel wat ideetjes op van Engelstalige sites. In Groot-Brittannië, Australië en vooral de Verenigde Staten zijn er veel meer huisonderwijzers en velen van hen delen hun ervaringen en /of materiaal op het internet.

Het nut van “oplossingen”

Ik kocht ook niet voor alles de handleiding erbij, omdat die vaak erg duur zijn. En aangezien de oplossingen (soms ook correctiesleutel of sleutel genoemd) zelden apart te koop zijn, ben ik dus genoodzaakt geweest bij verschillende methodes zelf de oplossingen te maken. Zodat mijn kinderen hun werk zelf kunnen nakijken (waar ze vaak meer van leren dan wanneer ik de fouten aanduid op hun werkbladen). Maar ook voor mezelf, om snel iets te kunnen nakijken zonder dat ik eerst ook nog de oefening zelf helemaal moet ontleden en bij elk kind opnieuw zelf alles moet narekenen of opnieuw moet uitzoeken hoe het moet, enz.

Een lerares voor de klas doet elk jaar opnieuw hetzelfde. Zelfde vakken, zelfde niveau, enz. Dan weet je het wel op den duur. Of in het middelbaar behartigt één leerkracht meestal één vak of enkele vakken, ook telkens opnieuw. Maar ik heb voortdurend minimum 5 verschillende klassen onder mijn leiding, en te allen tijde ALLE vakken! En dan ook nog eens basis en secundair naast elkaar… Dus even snel in een oplossing kunnen kijken, is pure noodzaak. En delegeren naar de kinderen toe, dus ook. Anders blijf je dag en nacht bezig en geraak je gewoonweg nooit bij!

Nog een voordeel: de oudere kinderen kunnen dan ook makkelijk de jongere helpen. Met de oplossingen in de buurt, is iedereen in een handomdraai een geschikte leerkracht of assistent-leerkracht. Zelfs kleinere kinderen kunnen op die manier bijvoorbeeld een dictee geven aan oudere en het nog verbeteren ook!

Dus oplossingen bij materiaal heeft bij mij door de jaren heen steeds meer prioriteit gekregen. Ik ben nu wel meer genoodzaakt om dure handleidingen hiervoor aan te schaffen, zeker voor het secundair onderwijs, omdat het me aan energie en tijd ontbreekt zelf die dingen te blijven maken. Maar wat ik ooit al zelf kon maken, heb ik dan toch kunnen besparen. :-)

Grote schoonmaak

Ben grote schoonmaak aan het houden in mijn lesmateriaal. Wat heb ik veel verzameld door de jaren heen! (En wat een fortuin heb ik daar ingestoken…) En dan moet ik mij nog inhouden, want elk jaar komen er weer betere en leukere dingen op de markt. Het is vooral financieel dat ik niet anders kan dan me in te houden... ;-)

Niettemin, ik heb dus veel verzameld en een deel ervan wil ik toch graag terug kwijt. Het is gewoonweg teveel om allemaal bij te houden. Ik hou wel nog een groot deel in mijn bezit om vrienden te kunnen helpen en ook voor mijn toekomstige kleinkinderen. Maar ik besef ook dat er daartegen weer andere nieuwe, betere en leukere dingen beschikbaar zijn. Dus wil niet alles meer bijhouden. Wel voldoende zodat mijn kinderen later altijd verder kunnen zonder direct een fortuin te moeten uitgeven. :-)

Maar… Zelfs al wil ik een deel verkopen, dan moet ik nog wel kopers tegenkomen natuurlijk hihi.

Ach, we zien wel. Ik zet het op mijn website en wie weet… 
Het materiaal krijgt alleszins een eigen pagina! :-) Koopjespagina

Verder ben ik mij jaar per jaar door het materiaal dat ik op de computer zette, aan het werken. Ook grote schoonmaak. Alles ordenen, nog een deel omzetten naar pdf’s enz. Ik heb al leerjaar 4, 5 en 6 af en op cd’s gezet. Hier en daar zal ik nog wel eens wat tegenkomen dat nog bij op de PC moet en dan ook nog bij op die cd’s, maar da’s dan snel toegevoegd. Blij dat ik die beslissing ooit nam. Geen plaats voor al die kaften en werkboeken in mijn kasten! Wanneer er hier nieuw materiaal bijkomt, alles zo snel mogelijk de computer in en het materiaal zelf de zolder op.

Ik heb ook besloten dat ik een aantal zaken niet meer ga afdrukken voor mijn 2 jongste leerlingen. Ik heb van de 3 oudsten telkens zoveel overschot, en zonder die hopen overschot zijn ze ook door die examens geraakt! Conclusie: sommige dingen zijn ECHT overbodig en wil ik niet meer afdrukken voor de volgende 2 kids. Het meeste daarvan is wiskunde. Ook vond ik ondertussen nog wat nieuw, leuker en beter materiaal voor dit vak. Wat ik nu dan in de plaats ga gebruiken. En misschien wat van die overschotten.

Toen ik zwanger werd van mijn zesde, was ik net aan het afdrukken voor bepaalde vakken. Soms werk ik vooruit en toen heb ik een aantal materialen ineens ook al voor dat zesde kind mee afgedrukt. Alleen had ik enkele dagen later al een miskraam… En dan nog eens, en waarschijnlijk nog eens… Dus ja, ook dat materiaal belandde bij in de kaften met overschot.

Ik vind het nu vooral zonde van al dat papier. Als niemand daar iets mee kan doen, dan moet ik dat weggooien natuurlijk.

Ik ben ondertussen wel voorzichtiger geworden met vooruit te werken. En dan nog hebben we telkens overschot. Alhoewel, bij de jongste 2 nu toch veel minder gelukkig.

Ik ben er nog bij geen enkel kind in geslaagd om het 6^e leerjaar wiskunde volledig af te drukken, tenminste, van de hoofdmethode die ik gebruik. We hebben telkens zelfs veel overschot van het 5^e. Dus ga ik nu voor Tobi (die naar het 5^e gaat binnenkort) de werkbladen van het 5^e van die methode, niet meer afdrukken. Alleen het laatste deel met herhalingsoefeningen als controle en voorbereiding op de examens (en dus ook het laatste deel van het 6^e – welke ik al elke keer gebruikte ter voorbereiding). En misschien geef ik hem wel de overschot van de anderen. Het probleem met die overschot is, dat we dan moeten gaan zoeken van welk deel elk blad is enz. Want die zijn ondertussen flink door elkaar geraakt. Dus dat is nog een heel werk om dat te ordenen en uit te zoeken, als ik die zou willen gebruiken, pff.

Sommige materialen zijn in de kaften blijven zitten omdat ze teveel begeleiding nodig hebben en ik daar de energie en/of tijd niet (meer) voor heb, of wat gewoon niet bij onze manier van onderwijzen past. Tja, al doende leert men hè. Dat weet je niet van te voren. Als ik nu materiaal koop, dan let ik daar op en meestal kan ik dat nu wel beter inschatten. Maar die ervaring doe je pas na jaren op en dus heb ik ooit ook heel wat materiaal gekregen en gekocht wat dus eigenlijk niet zo geschikt was voor onze manier van onderwijs. Plus dat behoeften door de jaren heen ook veranderen.

Veel huisonderwijzers zijn wel in de gelegenheid om vaker persoonlijk met hun kind te werken en daar is dat materiaal dus perfect geschikt voor.

Vrijheid

Drukke weken op het menu deze maand. Congressen, werk inhalen dat stillag tijdens de voorbereiding van de examens, voorbereiding voor de volgende leerjaren enz. De 2 oudsten die een toespraakje hebben (één deze week en de andere volgende week), plus dat zij beiden hulppionieren deze maand...

Vroeger veranderden we van leerjaar tijdens de schooljaren, meestal in het voorjaar. Maar sinds enkele jaren lukt dat niet meer zo, ’t komt meestal uit in de zomer toevallig. Tenminste, deels toch. De rest van de vakken lopen grotendeels door elkaar en naast elkaar van meerdere jaren enz. In het middelbaar is dat niet meer zo belangrijk. Een kind in het basisonderwijs is nog enorm gebonden aan leeftijd natuurlijk. Een kind van 7 moet je meestal niet leerstof voorschotelen van een kind van 12 (of andersom liever ook niet hihi) enz. In het secundair onderwijs maakt dat niet meer zoveel uit. Dan is alleen het einddoel nog belangrijk, wat je ze wilt geleerd hebben tegen hun 18 jaar bijvoorbeeld. Ik druk gewoon het materiaal voor een bepaald vak af als iemand met dat van het vorige jaar daarvan, klaar is. Is het nog te moeilijk, dan druk ik een tweede methode af van hetzelfde jaar enz.

Mijn zoontje wordt vandaag al 10 jaar. Wat gaat het toch snel. Nog maar één kind onder de 10 nu. Ik geniet van elke leeftijd en vind het heerlijk en wonderbaarlijk een kind groot en zelfstandiger te zien worden, een eigen persoonlijkheid te zien ontwikkelen. Maar wat mis ik ook mijn kleintjes… !

Niettemin, nu weet ik zoveel meer en heb ik zoveel meer rust in mijn hoofd dan toen ik ooit begon met huisonderwijs. Moest ik het kunnen overdoen met wat ik nu weet, ‘k zou een pak minder moeten stressen, en vooral: weg met de onzekerheid, twijfels en ongerustheid over of ik het wel goed doe! Het gaat goed met mijn kids. Ze zijn gelukkig, sociaal, stabiel, gezond… Ze genieten van hun leven en van hun vrienden. Ons huisonderwijs heeft hun leven verrijkt en ze kwamen zeker niets tekort. Er zijn nog zoveel mythes en taboes hier in België rondom huisonderwijs...

Voor ons betekent huisonderwijs alleszins vrijheid. Vrijheid van dat vreselijke schoolsysteem. Degenen die mij persoonlijk kennen, weten meestal wel hoe sterk ik tegen het schoolsysteem ben. Maar sommigen van mijn vrienden zullen dit misschien nog niet weten, omdat ik dat nu eenmaal niet van de daken schreeuw. Ieder zijn keuze. Maar als men mij er achter vraagt of mee confronteert, dan steek ik mijn afkeur zeker niet weg. Of zo heel af en toe komt iemand wel eens de school aanprijzen… Tja, dan heeft die persoon meestal ook prijs… hihi. Ruzie maken doe ik er niet over, maar ik wil wel laten weten dat ik geen jaknikker kan zijn als iemand het schoolsysteem komt aanprijzen. Simpel.

Huisonderwijs betekent voor ons zeker een verrijking van ons leven. Zoals van het sociale leven. Om een voorbeeld te noemen: op school wordt men meestal in leeftijdsgroepen geplaatst. En dit hun hele jeugd lang. Wat het leren omgaan met ALLE leeftijden sterk beperkt.

Geen generatiekloven in ons gezin, familie, vriendenkring…, tegenover niemand. Een verrijking, maar ook weer een vrijheid!

Eveneens een verrijking van kennis, onderzoek en ontdekken. Niet beperkt tot slechts dat wat per jaar gezien moet worden. (Als men dat schema in een klas van 15 à 30 leerlingen al afgewerkt krijgt.) Maar ook dit valt eveneens onder de noemer “vrijheid”. De vrijheid om eigen interesses naast het gewone lesmateriaal te verkennen. De vrijheid om af te wijken, om dingen anders aan te pakken als dit nodig is of zo uitkomt. Om dingen over te slaan als iets niet nodig blijkt. Geen strakke schema’s, aan elk kind individueel kunnen aanpassen, geen competitie, geen vergelijkingen met anderen hun kunnen (scores) enz. De vrijheid om dingen toe te voegen, waar op school geen plaats of tijd voor is.

Zoals bijvoorbeeld extra taalvakken.

De vrijheid om met iets “achterop” te raken, maar toch niet het gevoel hebben dat men “achter” is. Want volgend jaar kan dat ook nog geleerd worden, of het jaar daarop, of…

Mijn derde dochter Ilani, die dus sinds maandag terug met haar lessen begonnen is na een kleine week verlof (wat ze verdiende vanwege haar harde werk voor de examens), komt nu enthousiast vertellen hoe makkelijk alles is hihi. Leuk. Dan heeft ze het nog even rustig voor het materiaal van het middelbaar toegevoegd wordt. Weer vrijheid. Ook voor mij, want dan kan ik die energie over andere dingen verdelen, omdat ik haar minder moet bijstaan en helpen.

Onze kinderen hebben geen 2 maanden verlof nodig omdat ze het hele jaar door geen zware druk ondervinden. Zij kunnen het hele jaar door in alle rust en vrijheid hun hersenen gebruiken, zoals het hoort voor een kind. Nooit geforceerd, gewoon een constante stabiele bevrediging van hun geestelijke behoeften, in evenwicht met andere noden.

Elk jaar begin september moet ik van andere ouders horen: “oef, ze zijn weer naar school.” Of een enkeling: “spijtig, de 2 maanden zijn weer voorbij, ik ga ze missen…”

Omdat dit zich elk jaar herhaalt, ben ik op den duur mijn mond ook gaan opendoen hè. Dus ik zeg dan: joepie, dankbaar dat ik mijn kinderen weer kan thuis houden, of zoiets dergelijks. Maar… dan krijg ik prompt reacties van “school”-ouders. Meestal nogal negatief! Alsof ik NIETS mag zeggen die dag, maar zij WEL. Zij juichen of zuchten, maar ik mag dat dan niet? Waarom, omdat mijn kinderen niet naar school gaan? Ik mag mijn dankbaarheid en vreugde niet uiten op die dag? Ik mag dat niet gedenken die dag en daar NET ZOALS ZIJ, ruchtbaarheid aan geven?

Ach, da’s maar een zoveelste gegeven in een lange rij van taboes en onbegrip tegenover huisonderwijs, opgemerkt door de jaren heen.

Gelukkig gaan wij rustig verder, genietende van onze vrijheid en van het blijven verrijken van ons leven. :-) Alles wat we zo de afgelopen jaren samen al hebben gehad, kunnen ze ons nooit meer afnemen! En over 2 maanden is het weer zover: yep, die van mij blijven dan WEER gezellig thuis! ;-)

Bezigheidstherapie

Nu de examens voorbij zijn, is het weer tijd om aan de rest van onze lesplannen te denken. Ben de afgelopen dagen al volop bezig geweest met organiseren. Voor Ilani staan er nog 2 volle maanden afwerking basisonderwijs op het menu. Ik heb er niets op tegen dingen te laten schieten, maar het was nog te veel om weg te doen en ook herhaalt ze dan nog eens het meeste van wat ze de afgelopen weken geleerd heeft, zodat het er beter in blijft. (Hoop ik…) Er is nog, maar de rest gaat ze gewoon bij haar 1^e ASO toegevoegd krijgen. Heb ik bij de twee oudste meisjes ook gedaan. Bij ons lopen er meestal meerdere jaren samen. Dat begon al in de kleutertijd, omdat ik enkele jaren eerder met leren lezen begin dan op school. Dus bij sommige vakken ontstaat er dan een voorsprong. En als ik bemerk dat ze voor sommige dingen nog niet klaar zijn, geef ik dat pas later. Ook kocht ik door de jaren heen voor de meeste vakken meerdere methodes, soms zelfs teveel voor het jaar waar het zogezegd in gegeven moet worden.

Dus meerdere redenen waardoor het komt dat er lesmateriaal uit verschillende jaren naast elkaar gebruikt wordt.

Verder wil ik graag mijn “notebooking”-plannen verder uitwerken. En de werkstukken terug opstarten. Tijdens de examens lag dat allemaal stil.

Deze week nog niet, want Ilani had nog verlof. Maar volgende week vliegen we daar weer volop in.

Ondertussen ben ik bezig met te proberen mij kind per kind door het materiaal te werken, wat ze gedaan hebben en wat ze nog moeten doen dit jaar enz.

Ilani heeft me eigenlijk nog maar eens aangetoond dat ze veel meer kunnen met veel minder materiaal… Maar… eigenlijk heb ik dat altijd al geweten. De reden dat ik zoveel materiaal gebruik, is omdat ik anders hun lesuren niet gevuld krijg en alles veel te snel afgewerkt is, terwijl ze dan geestelijk nog niet klaar zijn voor het volgende niveau.

Ilani had veel werk laten liggen. Ze heeft dit altijd wel gehad, het proberen “niets” te doen hihi. We zullen maar zeggen dat haar liefde voor verlof nogal eens de bovenhand haalt. ;-) Maar vroeger zat ik daar dan achteraan hè. Nu, door de verhuis, was er dat vaak niet meer van gekomen. Bijgevolg dat het materiaal waar ze normaal slechts enkele maanden over zou hebben moeten doen, er na een jaar nog steeds lag… Toch slaagde ze voor haar examens, alleen maar door 5 weken intens te leren samen! Dus ja, zoals een zuster mij ooit eens zei: je kunt een heel leerjaar in slechts enkele maanden (weken) proppen. (Of zelfs meerdere jaren in dit geval. Want van het vijfde leerjaar had ze voor wiskunde niet veel afgewerkt.)

De rest is dus eigenlijk vooral bezigheidstherapie… ;-)

Sssst, vertel dit niet verder aan mijn kinderen hè, of ze gaan misschien allemaal meer “verlof” nemen… hahahaha.

Ik verdeel het liever over het hele jaar, zodat ze ook veel tijd hebben voor andere dingen, maar toch regelmatig iets leren en hun hersenen dus op regelmatige basis gevoed en getraind worden.

Niettemin kun je tegenwoordig heel wat dingen leren door een (soms intense) cursus van slechts enkele maanden te volgen. Voor een kind is dat zelfs nog beter mogelijk, omdat een kind nog veel vlotter opslaat en leert. Zij hebben vaak ook iets na slechts één keer of enkele keren uitleg door.

Ik ben niet van plan om volledig van mijn dagelijks schema af te stappen, maar enige veranderingen wil ik toch echt wel doorvoeren. Maar het gaat tijd nodig hebben. Ik hoop tegen september mijn nieuwe lesplannen in orde te hebben. Bovendien krijgen we waarschijnlijk komend schooljaar weer inspectie, dus een reden te meer om dit daarvoor in orde te hebben! De inspectie is nochtans altijd zeer positief geweest over mijn vorige lesplannen. Maar ik moet aan mijn kinderen denken hè, niet aan wat bepaalde mensen die niets met mijn gezin te maken hebben, wel of niet goed vinden.

Alhoewel, ik meen mij te herinneren dat ze de vorige keer liever wat meer werkstukken zagen… Wel, dat gaat dan dik in orde zijn dit keer hihi. Werkstukken is hier ieders favoriete bezigheid geworden op gebied van leren! Ze leren daar zoveel meer mee dan met die werkbladen uit het schoolmateriaal. Ik wil daar dan ook steeds meer op overschakelen en… dat is ook ineens een onderdeel van “notebooking”. Eigenlijk is notebooking maar hetzelfde als werkstukken maken. Alleen besteedt men dan meer aandacht aan de inkleding en dergelijke.

Ook kwam ik via een gesprek met een andere huisonderwijsgevende moeder van wie de zoon tegelijk met Ilani deelnam aan de examens, te weten dat mijn dochters en ik niet de enige zijn die zich zo ergeren aan de vulgaire inhoud van het vak Nederlands in het middelbaar (en zij was geen getuige van Jehovah). Zij haalt haar lesmateriaal bij een religieuze uitgeverij in Nederland, als ik het goed begrepen heb, waar zulke dingen niet in voor komen. Ikzelf heb besloten dat ik al veel te veel geld heb gestoken in al die rommel en ga het anders aanpakken. Ik ga het houden bij de kern van het vak, het echte Nederlands dat ze moeten kunnen (spelling, grammatica, spraakkunst…). De rest in die schoolcursussen is vaak maar opvulling, want hoe krijg je anders een heel jaar gevuld met Nederlands? Iets wat veel kinderen al machtig zijn van in hun jonge kindertijd (als ze goed opgeleid zijn toch en geen leerproblemen hebben). Ook de lessen die wij als getuigen krijgen op onze theocratische school zijn een perfecte hulp.

Om een voorbeeld te noemen: een 14- of 15-jarig meisje hoort toch echt niet een tekst voorgeschoteld te krijgen waarin in detail een verkrachting beschreven wordt … !!! Geschokt was ik, en mijn dochter nog meer! Dat zit me nog steeds dwars. Ze lezen het grotendeel van hun teksten niet meer, gewoonweg omdat er zoveel rommel in komt… En ik heb de tijd niet meer om alles van te voren te censureren zoals ik nog deed toen ze kleiner waren… Heb ik nu wel spijt van natuurlijk. Anders had ik dat al veel eerder opgemerkt!  Ik heb mijn kinderen eigenlijk op dat gebied aan hun lot overgelaten… Maar dat probleem ga ik dus nu eveneens aanpakken. Heb op het internet aan het speuren geweest, en cursussen Nederlands voor volwassenen zijn daar de beste oplossing voor. Daarin leren ze alleen het essentiële van de zaak. (Begrijpen wie begrijpen kan: cursussen voor volwassen maken ze zonder vulgaire taal en onderwerpen, maar voor kinderen voegen ze dat dan wel toe!)

Een tip als je wel het schoolmateriaal wilt gebruiken: neem de tijd om de inhoud zelf ook eens te lezen! JIJ beslist wanneer je kind klaar is voor iets en of het wel geschikt is voor jouw kind, en NIET de schrijvers van zulk materiaal!

Nederlands is niet het enige probleemvak. Ook bij de andere taalvakken duiken er wel eens ongepaste zaken op. Maar om de één of andere reden is het bij Nederlands het ergste. Toch, voor het vijfde en zesde ASO durf en wil ik niet meer zoveel aanschaffen bij educatieve uitgeverijen. Ben dus al intens op zoek gegaan naar alternatieven en heb ook al heel wat gevonden. Weer een heleboel links die ik trouwens nog aan mijn infosite over huisonderwijs moet toevoegen. :-)

Volgens de wet mag je zelf je lesmateriaal kiezen. Ik begrijp daar nu pas de volle waarde van. Vroeger had ik geen idee wat ik daar mee moest en hoe ik dat dan moest aanpakken. Door allerlei omstandigheden ben ik door de jaren heen afhankelijk geworden van materiaal waar ik eigenlijk NIET van afhankelijk wil zijn. En het heeft nog verschrikkelijk veel geld gekost ook! Maar een mens heeft nu eenmaal steeds tijd nodig om te groeien en te leren. En gelukkig groei en leer ik nog steeds. Beter nu de moed voor verandering vinden dan nog veel later of zelfs nooit! Ik probeer mij daar eigenlijk al vele jaren van los te werken, maar door die examens is me dat nog niet gelukt. Wel, dit keer heb ik het eindelijk door hihi. Als ik zie hoe weinig Ilani nu met al die werkbladen heeft gedaan de afgelopen 2 leerjaren en er alsnog door is, met zelfs betere resultaten dan de vorige 2 keren… Ik heb mijn “les” eindelijk wel geleerd! Want uiteindelijk zijn die punten telkens een graadmeter voor mijn manier van onderwijzen hè, niet of mijn kind slim genoeg is of niet. Als ik het hen niet goed leer, kunnen ze niet door die examens geraken natuurlijk... En ik ondervond dat mijn methodes altijd nog voor verbetering vatbaar zijn. Gelukkig heb je bij elk kind vele jaren tijd om te groeien en te verbeteren hihi.

Ik ga wel nog een deel van dat materiaal blijven gebruiken om hen voor te bereiden op de examens (het gedeelte waar ik nu goede ervaring mee heb), maar verder ga ik mijn eigen plannen doorvoeren.

Wat ook enorm geholpen heeft, zijn de ervaringen van anderen. Vooral dan die van Amerikaanse, Australische en Britse huisonderwijzers. Daar zijn er velen die les geven zonder al die aangekochte werkbladen! Fantastisch vind ik dat. Ik ben nu zelf ook begonnen met mijn eigen materiaal te maken voor Frans, net zoals ik altijd heb moeten doen om mijn kinderen Nederlands te leren lezen. Want ik ben niet tevreden over het schoolmateriaal. Teveel begeleiding nodig en ik wil dat ze meer zelfstandig verder kunnen, zodat ze sneller geneigd zijn de oefening te maken en ze niet opzij leggen. En op die manier dus ook meer oefenen. (En we niet zoveel ineens moeten instuderen voor de examens hihi.)

Tja, toen ik begon, stond ik er volledig alleen voor en had ik ook nog geen internet om op rond te neuzen. En de enige paar ervaringen die ik gehoord had, waren vrij negatief. Waar ik natuurlijk wel lessen uit trok.

Sommigen stoppen ook met huisonderwijs omdat ze ervaren dat het zwaar is om dat schoolmateriaal allemaal door te werken elk schooljaar. Een reden te meer voor mij om ook ervaring op te doen zonder of minder, zodat ik die ervaring ook weer kan doorgeven aan zulke gezinnen (en aan mijn eigen kinderen voor later). Hoe leuker het onderwijs/de onderwijsmethode is, hoe meer een kind gewillig zal zijn om zelfstandiger te leren en te werken en hoe minder stress de lesgever er zelf van heeft. Da’s wat ik ook altijd al heb ervaren.