Ons huisonderwijs: update 2013-2015

2013.

Het jaar nadat ik mijn laatste blog schreef (2012), kregen we het vooral druk met de voorbereiding van het huwelijk van mijn eerste dochter. Op dat moment wisten we (gelukkig) nog niet wat voor een onheil er de 2,5 jaar die daar op volgden, allemaal boven ons hoofd hing... .

Al dat onheil ga ik hier nu niet vertellen, dit vooral omdat een groot deel ervan, los staat van ons huisonderwijs, en ook omdat dit verder niet van belang is. Maar een ander deel onheil had wel rechtstreeks te maken met ons onderwijs: verplichte examens!

Omdat we het druk hadden met die voorbereidingen, had ik al snel besloten mijn zoon dat jaar nog geen examens te laten doen, maar net zoals bij zijn oudere zus, een jaar later. Dit zou in meerdere opzichten dus beter uitkomen, voor ons allemaal.

Maar... in de week voor de trouwdag (7 september 2013) kreeg ik brieven aan van het ministerie van onderwijs. Dat examens vanaf dan verplicht waren voor alle kinderen nog tot 15 jaar. Op dat moment kwamen mijn 3 jongste kinderen hier allen voor in aanmerking...! Daar ging onze vrijheid. Ashanti (onze jongste) moest in 2015 verplicht ingeschreven worden voor de examens basisonderwijs en de andere 2 moesten hun attest van de examens 1e graad ASO halen in het schooljaar dat ze 15 jaar werden. (Voor Ilani had ik dus op dat moment slechts 1 schooljaar tijd!) Daarop besefte ik dus dat we voor Tobi geen tijd meer zouden hebben om hem ook nog examens basisonderwijs te laten doen in 2014. We zouden alle tijd nodig hebben om door die van ASO te geraken. Hij had nog heel wat af te werken voor het basisonderwijs, dus dat was de rest van het jaar zeker nog aan de orde.

Ilani moest onmiddellijk in gang schieten, want zij moest op een jaar tijd alles halen! 12 examens!  Ik schreef haar in, wat overigens niet gratis was zoals de inschrijving voor de examens basisonderwijs, kocht een berg nieuw kostelijk lesmateriaal aan om te voldoen aan de nieuwste richtlijnen en we gingen van start.

2014 - Examens?

Ilani's eerste examen had ze op 18 februari 2014, voor het vak Engels. Ze haalde hier 85 % voor. Tot daar alles goed. 

Maar... we ontdekten al snel dat het heel moeilijk was binnen te geraken bij die examens! Door de nieuwe regeling waren er te weinig examens voor te veel kandidaten. En ze moest natuurlijk ook nog voldoende voorbereid zijn voor de geplande examens enz. We geraakten pas in juni binnen voor een tweede (Frans)! Gelukkig hadden we aan het begin van het jaar een brief aangekregen dat alle 15-jarigen een jaar extra kregen. Dat was duidelijk ook nodig!!! Maar dan nog zag het er ONMOGELIJK uit om voor 12 examens tijdig binnen te geraken, op minder dan 2 jaar tijd! Aangezien we het eerste jaar maar bij 2 examens ingeschreven raakten... Hoe gingen we dan het jaar erop die andere 10 kunnen afwerken? Daarbovenop heeft ze dat 2e examen uiteindelijk nooit gehaald. Er was toen een ongeval gebeurd ergens onderweg op de autosnelweg, waardoor mijn man en dochter uren in de file vastzaten en het niet meer mogelijk was nog op tijd te geraken. Nu hadden we die week net weer een brief aangekregen waarin ons het goede nieuws werd medegedeeld dat vanaf dan enkel de kinderen geboren vanaf 2002 nog verplicht waren examens te doen. Maar omdat mijn dochter haar Frans examen nog wel had voorbereid, vertrokken ze die week dus toch maar naar dat examen, om daar uiteindelijk nooit aan te komen. Verdere pogingen hebben we dan maar opgegeven. Ilani wou eigenlijk graag pionieren en door die examens ging dat niet. Nu terug wel. :) (Ondertussen heeft ze samen met Yana al een jaar in de vaste hulppioniersdienst kunnen staan en heeft ze tijd om te studeren op haar eigen tempo.)

 Ik was ook erg opgelucht dat mijn zoon die examens niet meer verplicht moest doen! Want hij had echt een hekel aan leren op die schoolse manier en deed amper moeite. Hij is superslim en komt niets tekort, leert op zijn eigen manier. Dus de gedachte dat ik hem de komende jaren veel stress en ergernis ging moeten bezorgen, wat onze relatie en zijn zelfbeeld zeker niet ten goede zou komen, heeft me meer dan een half jaar lang vele nachten doen huilen en doen smeken aan Jehovah om hulp. Ik vond het zo vreselijk dat ik Tobi dat moest gaan aandoen! Dus toen die bewuste brief kwam... Wat een verlossing!

Spijtig genoeg kwam mijn jongste dochter, geboren in 2003, er dus niet onderuit. Maar zij heeft gelukkig veel minder problemen met te moeten studeren uit leerboeken en werkbladen, is daar erg gedisciplineerd in. Ik vind het alsnog erg dat ik haar dit moet aandoen, maar ze beseft ook dat dit niet mijn keuze is, maar van een aantal mensen die de macht in handen hebben en duidelijk in een andere realiteit leven, pff. Ergens hoop ik nog steeds dat dit alles uiteindelijk niet gaat moeten. Maar zolang we niets horen van het ministerie, moet ik er vanuit gaan dat die examens nog steeds door moeten gaan hè. Die mensen daar in Brussel staan er niet echt bij stil wat het is om 13 keer (er is ondertussen een examen bijgekomen) helemaal over en weer naar Anderlecht te rijden in dat vreselijke verkeer en daar op tijd te geraken. En ze moeten ook niet over treinen/bussen enz. beginnen. Ten eerste: onbetaalbaar, en ten tweede: daar blijkt van hieruit nog veel meer tijd in te steken dan wanneer je met je auto in een file vastraakt. Konden die examens ook maar in nabijgelegen scholen georganiseerd worden, zoals de examens voor basisonderwijs. Antwerpen bv. zou voor ons veel meer haalbaar zijn!

We kregen dat nieuws over die verplichting voor kinderen geboren vanaf 2002, in juni pas, dus ook weer te laat om mijn zoon alsnog in te schrijven voor de examens basisonderwijs 2014.

Daarom besloot ik het jaar erop (afgelopen juni 2015) om onze 2 jongsten samen te laten gaan. Ashanti was dan toch verplicht en zo kon Tobi ook zijn basisonderwijs afwerken en achter zich laten. Hij had de afgelopen jaren amper nog moeite gedaan, dus er was nog genoeg te doen ter voorbereiding. Hij stond nu niet meer zo onder druk, want de examens waren voor hem niet meer verplicht.

Uiteindelijk was dit dus 2 jaar later dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar aangezien onze 4 andere kinderen dan ook allemaal die examens afgelegd zouden hebben, vond ik het passend hem dit ook te laten doen.

Voordat onze oudste trouwde, hielp zij al meerdere jaren mee met lesgeven aan Tobi en Ashanti. Ze verdeelde o.a. de werkbladen per week en deed ook het verbeterwerk, en gaf hier en daar de nodige uitleg.

Na de trouwdag heb ik geprobeerd dat terug volledig over te nemen, maar door allerlei omstandigheden (o.a. het andere onheil dat ik aan het begin van dit blog vermeldde) werkte dat langs geen kanten. Dus hoe dichterbij die verplichte examens kwamen, hoe meer ik in paniek raakte. Gelukkig besloot mijn oudste dochter daarom vorig jaar om terug te komen helpen met lesgeven. <3 En daardoor zijn hier dus zeker en vast enkele tijdrecords gebroken, hihi. Ashanti had eveneens een achterstand opgelopen. Ze heeft mede dankzij Natascha's inspanningen, op een jaar tijd 2 schooljaren afgewerkt: het 5e waar ze aan het begin van het jaar nog aan bezig  was + het volledige 6e! Tobi was natuurlijk al langer klaar met het meeste, dat aangezien zijn leeftijd, vooral allemaal supergemakkelijk was. Dus voor hem was het vooral herhalen, hier en daar nog wat afwerken en bezig houden tot aan de voorbereidingen.

2015 - Examens!

Omdat ik mij nog herinnerde dat we al wel eens tijd te kort kwamen met de voorbereidingen van de examens bij mijn vorige "slachtoffers", hoopte ik dit keer op tijd te kunnen beginnen, zeker nu ik 2 kandidaten tegelijk moest voorbereiden. Maar uiteindelijk geraakten we pas van start 3 weken voor de examens! Ashanti was dan pas klaar met het 6e leerjaar.

Dat was dus weer heel spannend. :) Ze hadden best nog wat te leren! Heel wat zaken hadden ze nog niet onder de knie. Bij Tobi, omdat hij veel maar half ingevuld had en de leerstof amper bekeken had de afgelopen jaren, en bij Ashanti omdat zij veel nieuwe dingen in sneltempo nog had moeten leren en die zaken aldus niet voldoende had kunnen inoefenen. Dus ja, er moest weer een wonder geschieden in die 3 weken...

Mijn andere dochters hielpen met het verbeteren van de oefenbladen waarvoor het mij aan tijd ontbrak, en ook overhoorden ze de Franse woordenlijsten. Mijn ventje ging enkele keren met hen de zwemdoelen oefenen in een publiek zwembad, ter voorbereiding van hun zwemexamen. Ikzelf behartigde de leerstof die ze moesten kennen en oefende met hen al wat nog niet of niet voldoende gekend was.

3 dagen voor de examens werd Ashanti geveld door griep. Met alles erop en eraan: overgeven, diarree en koorts! Dus daardoor werden de voorbereidingen ook nog eens ingekort. Ze was pas terug beter de eerste dag van de examens! Ze heeft dus, tussen het slapen en ziek zijn door, met haar ziek hoofdje ook nog flink moeten studeren ocharme. Ik kon haar niet eens rustig laten uitzieken. Daar was geen tijd voor. Ze zag er echt vreselijk slecht uit. Maar ze beet door, zonder klagen! Ben zo trots op mijn schatjes.

Tobi kreeg dezelfde symptomen de dag na de examens. Iets beter getimed hihi, maar geen leuk begin van zijn welverdiende week verlof natuurlijk. Wij zijn die zondagavond naar de bioscoop gegaan, als viering dat het achter de rug was en om ons gezin te belonen voor hun harde werk. Tobi inclusief koorts dus. :)

Tijdens de eerste dag van de examens kwamen we dan ook nog eens te weten dat ik een opdracht bij de omschrijving van de vereisten voor het vak muzische vorming niet juist begrepen had. Dat was veranderd tegenover de vorige keren, maar had ik dus niet bewust opgemerkt. Ze moesten kennelijk zelf een portfolio meebrengen voor MV. Dus daar hebben we die avond ook nog aan moeten werken! Dansje oefenen, schilderij maken, oudere werkjes uitzoeken om mee te geven enz. ('s Avonds laat nog aan 't schilderen, 's nachts nog aan 't dansen...) 

   

Dat terwijl ik die tijd eigenlijk gepland had voor de laatste voorbereidingen op het examen van de volgende dag: wiskunde! Juist de grootste uitdaging voor ons en voorbereiding die ze daarom echt wel nodig hadden. Dus dat was een zware dag EN nacht. In 't midden van de nacht zat ik nog aan hun bed met hen hun wiskundeleerboek te overlopen, tot er echt niets meer inging en ze compleet uitgeput moesten gaan slapen ocharme. 's Morgens vroeg, slechts enkele uurtjes later, tijdens de autorit naar Antwerpen, ging ik dan verder met het overlopen van de rest van het boek...

De kinderen hadden elke nacht maar enkele uurtjes kunnen slapen, zowel door de slopende voorbereidingen, de spanning & opwinding, als het niet gewend zijn vroeger te gaan slapen (waar we ook gewoonweg geen tijd voor hadden trouwens). Dus tegen de derde dag waren ze uitgeteld en konden ze niet meer helder denken. Hoe ze nog zo schitterend door die 3e examendag geraakt zijn, is voor ons allen een wonder hihi. (Dank u Jehovah!)

Natuurlijk had ik ruim van te voren alles al grondig besproken en gevraagd in gebed! En hoe korter die tijd werd, hoe meer ik panikeerde en hoe meer ik dus afhankelijk was van Jehovah's hulp.

Wel, en of dat hij weer geholpen heeft! Beste resultaten tot nu toe, voor beide kinderen! :)

Wonder weer geschied. :)

Even vooruitblikken naar onze nabije toekomst.

Nu staan we dus voor de examens van het ASO. Ik heb voorlopig besloten Tobi die toch ook mee te laten doen, alhoewel hij dus niet meer verplicht is. Maar het geeft hem een doel om aan zijn lessen te werken. Hij leerde tijdens de voorbereidingen het plezier en de waarde van studeren terug kennen. Hij raakte terug gemotiveerd. En zoals ik al bemerkte bij elk kind tijdens examenvoorbereidingen, onze relatie ging er steeds serieus op vooruit. We groeiden dichter naar elkaar toe. We hielden er steeds mooie herinneringen aan over. We hebben gehuild, maar veel meer gelachen. We leerden elkaar beter kennen. We genoten van het samen zijn, het samen werken aan een doel.

Ook werkte het samenwerken met 2 kinderen, stimulerend ten opzichte van elkaar. Ze konden elkaar helpen met studeren en overhoren. Ook kon Tobi Ashanti zaken uitleggen waarin ik niet zo goed ben. Zijn inzicht in wiskundige en technische vakken is een fantastische hulp voor ons. Dus ik hoop nu dat dit superteamwork kan herhaald worden om Ashanti te helpen slagen voor haar examens ASO.

Maar de afgelopen weken ondervond ik al dat het een hele uitdaging blijkt te zijn ons met 3 samen aan het werk te krijgen. Dus hoe dat verder moet, daar ben ik nog volop over aan 't brainstormen.

Dus hoewel ik er 2 jaar geleden compleet over in paniek was en er enkel eindeloos over kon huilen, zie ik het nu al veel beter zitten. Met Jehovah's hulp is alles mogelijk!

Wiskunde

Ons grootste obstakel. Absoluut. Dat geef ik toe.

Zeker niet mijn favoriete vak vroeger op school, tenminste, vooral niet tijdens het middelbaar onderwijs. Een zoveelste reden om klassieke talen te kiezen was dat voor mij. En dan kreeg ik nog teveel wiskunde, vond ik...

Ook vroeg ik mij steeds af: WAT heb ik eraan? Buiten het feit dat wiskunde natuurlijk wel gezond is om je hersenen te trainen op vlakken die je anders niet zo vaak gebruikt, zag ik daar echt nooit het nut van in.

Ik vind wiskunde wel deels leuk, in die zin dat je met getallen zoveel leuke dingen kunt doen. Wiskundige puzzels en raadsels kunnen bijvoorbeeld heel leuk zijn. Ik hou wel van sommige breinkrakers en van die puzzeltjes die je bij een IQ-test krijgt. Maar hoeveel van de wiskunde die we moeten leren in het secundair onderwijs, gebruiken we daadwerkelijk nog in ons latere leven???

We moeten onze kinderen voorbereiden op het leven als volwassene, dat is normaal gezien toch onze taak, niet? Wat hebben al die ingewikkelde wiskundige begrippen daar nu mee te maken?

Een vriendin van ons was lerares in het secundair onderwijs (tekenen, muziek) en is sinds vorig jaar op pensioen. Zij zei eens tegen mijn dochters dat ze wiskunde ook moeilijk vond en dat ze nooit heeft begrepen wat een mens daar later aan heeft... Ze was dus alleszins geen lerares wiskunde... :-)

Natuurlijk zijn er beroepen waarbij je die dingen wel nodig hebt. Maar de meerderheid van ons "gewone" mensen doet daar later toch niets meer mee? Waarom dat vak dan niet toevoegen enkel aan de studies waar het echt voor nodig is?

Mijn oudste werkt al deels aan het 5e middelbaar, maar is voor wiskunde nog steeds niet verder geraakt dan begin eerste. We zijn daar toen met volle moed aan begonnen, maar zij worstelt daar het hardst mee en bij stress slaat ze al snel cijfers en begrippen door elkaar. Er zijn ooit al heel wat traantjes gevloeid tijdens onze wiskundelessen (zelfs bij mij). Het doet mij denken aan de symptomen van een lichte vorm van dyscalculie. Maar met de dagelijkse en praktische toepassingen van wiskunde (de basiswiskunde dus), heeft ze verder eigenlijk geen noemenswaardige problemen.

Om de een of andere reden kwam het er op den duur niet meer van om er nog verder aan te werken. Ze zag er zo van af... En ik vraag mij dan steeds af: waarom moet ik haar dat aan doen? Ze kan wat ze nodig heeft voor het dagelijks leven. Waarom moet ik haar dan forceren en dwingen al die vervelende wiskundige begrippen te leren?

Bij mijn tweede dochter gaat het iets vlotter, maar ook zij heeft daar eigenlijk niet veel zin in. Mijn andere 3 kinderen hebben er (voorlopig) minder moeite mee (maar bij hen kan ik nog niets zeggen over het middelbaar). Vooral mijn zoon is een kei in wiskunde, net zoals zijn papa dus.

Ik heb mij op school meestal wel gered bij dat vak, maar ik zeg het nogmaals: wat heb ik er nu nog aan?

MAAR: als je het diploma secundair onderwijs wilt behalen bij de examencommissie, ben je verplicht eveneens een examen wiskunde af te leggen! Zo oneerlijk vind ik dat! Dus mijn kinderen gaan waarschijnlijk nooit dat diploma kunnen behalen, mijn oudste al zeker niet... Tenzij ze voldoende hoog scoren bij de andere deelvakken. ZO oneerlijk. Want ze is zeer slim en bekwaam en heeft zelden problemen met de meeste andere vakken! Enkel met de wiskundige vakken en zo'n vakken als chemie en fysica.

Nu, wij hechten niet zoveel belang aan een diploma. Zeker niet voor onze dochters. Sommigen zullen het daar niet mee eens zijn, en dat respecteer ik ook. Als het jou wel lukt, voel je vrij en ga er voor. Maar voor ons is dat echt niet belangrijk. Heel dat diplomagedoe is zo beperkt. Velen die diploma's hebben, doen uiteindelijk niet het werk waar ze voor gestudeerd hebben. Of vinden geen werk in hun gekozen richting. Velen zonder diploma hebben wel een goede job enz.

Kinderen worden gedwongen om tussen hun 12 en 14 jaar al te beslissen wat ze later willen doen... Op die leeftijd dacht ik iets helemaal anders dan enkele jaren later! Maar toen zat ik al helemaal vast in de richting waar ze me in geduwd hadden aan het begin van het secundair onderwijs, pffft. En toen ik wou veranderen, hebben de leraren steeds geprobeerd mij toch te blijven dwingen in wat zij wilden voor mij...

En... stel je voor dat ik wel had gedaan wat ze wilden en bijvoorbeeld voor advocaat was gaan studeren. Dan had ik vele jaren van energie daar ingestoken, om slechts enkele jaren later te weten te moeten komen dat ik aan een aantal aandoeningen lijd waardoor ik al snel niet meer in staat zou zijn mijn beroep uit te oefenen... Als ik dan ook nog aan kinderen was begonnen, hoe zou ik dan nog een moeder voor hen hebben kunnen zijn? Ik ben nu ZEER blij dat ik die stappen nooit gezet heb en mijn laatste gezonde energie heb kunnen steken in het krijgen en opvoeden van mijn 5 prachtige kinderen!

Dus omdat ik nu mijn kinderen geen (nutteloze) wiskunde wil opleggen als ze zich daar niet goed bij voelen, ontneem ik hen dan de kans op een goed leven en werkzekerheid later? Geen van hen toont ook maar enige interesse voor de beroepen waar wiskunde en wetenschap voor nodig zijn. Bij haast elk van hen liggen de taalvakken hen veel beter.

Waarom moet ik ons gezin dan doen lijden onder iets dat ze niet eens gaan nodig hebben later?

Ik breek daar nu al jaren mijn hersenen over. Echt waar. Langs de ene kant durf ik het niet loslaten uit vrees voor de inspectie. Zij staan zo op die examens en diploma's! En zonder wiskunde is de kans op dat diploma toch kleiner hè. ZUCHT...

Maar langs de andere kant: ik beslis toch uiteindelijk over hun onderwijs? Dat zegt de wet op huisonderwijs toch ook? We zijn vrij in onze methodes en middelen, als het kind maar "onderwijs" krijgt, niet verwaarloosd wordt, de kans krijgt om zijn/haar interesses te ontplooien, voorbereid wordt op het volwassen leven, enz. ... Degenen die mijn kids kennen, weten dat ze niets tekort komen op gebied van onderwijs. Nog nooit heeft iemand gemerkt aan mijn twee oudsten dat ze al enkele jaren amper nog wiskunde krijgen... (Dit was trouwens niet zo gepland, maar kwam door omstandigheden.)

Ik heb er bij alle drie de oudste dochters hard aan gewerkt voor de examens van het basisonderwijs om al die wiskunde wel onder de knie te krijgen. Het ging niet geweldig, maar goed genoeg. Hetgeen ze moeten kennen voor het basisonderwijs, zijn echt wel de dingen die je WEL nodig hebt later. Hetgeen dat ze telkens niet onder de knie hadden, daar maak ik mij geen zorgen over want dat komt wel naarmate ze ouder worden (ondervond ik al bij mijn twee oudsten). Om een voorbeeld te noemen: maten en gewichten. Ik kon daar vroeger op school ook niet altijd veel mee aanvangen. Maar dat is iets dat je eigenlijk pas echt goed leert begrijpen later in het dagelijkse leven, wanneer je dat ook echt gebruikt, zoals tijdens het huishouden/koken en bij huis- en tuindecoratie enz. En om bijvoorbeeld geld te leren gebruiken, heb je ook niet echt les nodig. Dat leert een kind al snel als het mee boodschappen gaat doen en later als je hem of haar zelf eens naar de kassa stuurt enz.

Natascha heeft in het basisonderwijs eveneens flink geworsteld met wiskunde. Ook toen zijn er nogal eens traantjes gerold (yep, ook bij mij). Maar nu heeft ze met die dingen geen problemen meer. De enige reden dat ik haar dus zo moest forceren, was voor die examens hè. Ik krijg het daar van. Had ze meer jaren tijd gehad, dan was dat niet zo'n zware brok geweest. Maar nee, die examens zijn alleen in het geheel af te leggen op het einde van het basisonderwijs. Anders had ik ze voor alle andere vakken laten gaan en wiskunde nog kunnen uitstellen bijvoorbeeld. En het geheel meerdere jaren opschuiven vind ik persoonlijk, hoewel dat dus mogelijk is, ook geen optie. In het middelbaar zijn het volledig andere vakken en vooral andere begrippen. Dan kun je ofwel ondertussen niet verder met de vakken van het middelbaar, ofwel moet je dan tegen dat je dat kind die examens gaat laten afleggen, het basisonderwijs terug herhalen! Zo'n tijdverspilling en hoe vernederend voor een grotere tiener om daar nog tussen 12-jarigen te gaan zitten zwoegen aan "kinder"-examens...

Plus dat dit bij onwetende anderen kan overkomen alsof het kind niet zo slim is hè... Nog meer vernedering. En hoe kun je als huisonderwijzer aantonen dat je kind niet moet onderdoen voor een schoolkind, als je die examens pas enkele jaren later laat afleggen? Dat lijkt dan alsof het kind meerdere jaren heeft moeten overdoen zoals op school soms voorkomt... (Aan heel dit competitiegedoe erger ik mij blauw, maar degenen die mij goed kennen, weten dat ik eigenlijk totaal tegen de examensystemen van onze Belgische scholen ben hè... De reden dat ik mijn kids laat deelnemen, is vooral voor anderen - inspectie, "wantrouwige" familie en vrienden, enz.)

Vergezocht allemaal? Misschien. Maar ik blijf bij mijn standpunt: er zou een mogelijkheid moeten bestaan om wiskunde te kunnen laten vallen bij de examens. (NIET voor basisonderwijs, WEL al zeker voor het secundair onderwijs.)

Iemand die niet goed is in Nederlands,  zou zo ook kunnen redeneren misschien. Maar dat zou niet redelijk zijn, Nederlands hebben we nu eenmaal wel dagelijks nodig, de rest van ons leven, en ook als brug naar andere talen.

“Werp uw last op Jehovah…”

Onlangs las ik een blog van iemand die zich ergerde aan het feit dat velen steeds alleen over hun goede dagen schrijven, of over een dag die slecht begon maar goed eindigde enz. De werkelijkheid is nu eenmaal zo dat iedereen zeker wel eens slechte dagen heeft, velen misschien zelfs wel meer slechte dan goede… Hoe kan het ook anders in deze tijd. Daarbovenop komt dan ook nog dat Gods tegenstander het ons allemaal constant moeilijk probeert te maken en niet liever heeft dan dat we de hele tijd afzien en ongelukkig zijn.

En ja, ook ik heb geregeld slechte dagen. De persoon die ik net aanhaalde, zei dat ze behoefte had om te zien dat ze niet alleen was in haar strijd. Ook dat kan ik begrijpen. Maar toch zullen degenen die mijn blogs door de jaren heen gelezen hebben, bemerken dat ook ik meestal zo positief mogelijk schrijf…

Dat heb ik op een gegeven moment in mijn leven heel bewust besloten. Ja, ik heb ook heel wat om over te klagen. Vooral dan over mijn ziektes (o.a. voortdurend pijn), mijn verleden (jeugd), de dagelijkse strijd om tegen al die dingen te vechten en er mee te kunnen leven, de nadelen voor mijn gezin, de gevolgen voor mijn sociaal leven en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Maar ik heb ooit besloten om dit NIET te doen. En als ik er toch over schrijf, om dan alsnog een aanmoediging proberen te zijn voor anderen. Want tenslotte zorgt Jehovah al die jaren al voor mij, maakt HIJ mijn leven dragelijk en kan ik toch gelukkig zijn! Ja, elk jaar wordt mijn gezondheid slechter en maakt dit de last zwaarder. Maar ook elk jaar zorgt Jehovah voor zoveel zegeningen die dit alles steeds dragelijk blijven maken! Dus hoe kan ik dan klagen? Ik heb vele jaren geklaagd en gehuild. Ik kon en kan daar niets aan doen (depressies) en het huilen gebeurt natuurlijk nog regelmatig (is wel sterk geminderd sinds ik weet dat het aan een ziekte ligt en niet aan mezelf, en ik me er dus niet meer zo schuldig over voel), dat kan ook niet anders met mijn aandoeningen. Maar ik wil niet meer iemand zijn die steeds maar klaagt, terwijl Jehovah zoveel moeite doet om mij ondanks alles gelukkig te maken! En dat ben ik ook! Oprecht. Elk jaar tel ik opnieuw mijn zegeningen, en ik zie deze alleen maar vermenigvuldigen. Dus nee, GEEN verhalen enkel over mijn miserie, WEL over de overheersende positieve dingen in mijn leven! Dankzij God is een gelukkig leven mogelijk in deze tijd, hoe moeilijk je het ook hebt. Dat is wat ik probeer te laten zien door mijn ervaringen te vertellen. De bijbel zegt in Psalm 55:22 : “Werp uw last op Jehovah, En hijzelf zal u schragen. Nooit zal hij toelaten dat de rechtvaardige wankelt.” En zo is het ook echt, ik ervaar dat al meer dan 20 jaar, zolang ik Jehovah ken!

Ik wou dit even kwijt, voor degenen die zich misschien afvragen of ze alleen zijn in hun strijd… Nee dus. Maar ik kies er gewoon voor om te laten zien dat het al strijdende ook allemaal mogelijk is, dankzij Jehovah! Ik ben enkel geraakt waar ik nu ben, door Zijn voortdurende hulp en zegeningen, door “mijn last steeds op Hem te werpen”!