Al tweemaal ondergingen wij als gezin deze martelingen...
Met martelingen overdrijf ik nu wel wat... :-)
Ik herinner mij van mijn schooltijd dat wij dit 2 maal door moesten, elk jaar opnieuw. Tegenwoordig zijn er ook veel scholen waar ze zelfs 3 maal per jaar examens organiseren. Dus dan kun je die één keer op het gehele basisonderwijs per kind dat huisonderwijs krijgt, eigenlijk echt geen marteling noemen!
Wel is het beide keren best zwaar geweest, omdat ik telkens pas op het laatste moment besloten had om mijn dochters te laten deelnemen. Waardoor we dus slechts enkele weken hadden om ons voor te bereiden!
Ook dit keer twijfel ik weer. Vraag mij af wat voor zin het heeft enz. Normaal moest mijn derde dochter zogezegd vorig jaar voor haar examens gaan. Maar toen zaten we met onze verhuizing. Ik zag het toen echt niet zitten.
Nu probeer ik er eerder rekening mee te houden, zodat we niet weer alles in 3 of 4 weken moeten proppen… Maar door allerlei omstandigheden komt het er maar niet van eerder aan de voorbereidingen te beginnen! Ook die twijfels ontnemen mij steeds de zin om er echt aan te beginnen.
Niettemin, hier alsnog mijn poging.
Ik heb nog 12 dagen om te beslissen, want ik moet haar laten inschrijven voor 31 mei.
Dus de vorige keren zijn we telkens DAN pas begonnen met de voorbereidingen!
Door onze verhuizing hebben we hier en daar toch wel flink wat achterstand opgelopen. Niets dat niet in te halen is als we er eventjes stevig onze schouders onder zetten. Maar daaraan beginnen…
Ja of nee, ja of nee, ja of nee?
Ik heb al wel het inschrijvingsformulier afgedrukt gisteren.
Er zijn een aantal redenen om het wel te doen:
- die periode is al telkens een zeer toffe tijd geweest waarin we als moeder en kind dichter naar elkaar toe gegroeid zijn
- ik leer de capaciteiten en zwakheden van mijn kinderen beter kennen, de kinderen leren mij beter kennen
- het is een afsluiting van het basisonderwijs, iets dat anders maar steeds blijft aanslepen zoals dus nu al een jaar langer bij mijn derde dochter, waardoor zij nog steeds niet echt aan het secundair onderwijs is kunnen beginnen
- wat ze nog niet onder de knie hebben maar wel nodig hebben om aan het secundair te beginnen, wordt op deze manier dan toch nog in orde gemaakt
- die examens zijn een goede stimulatie om het basisonderwijs af te werken en af te sluiten, wat anders maar steeds wordt opgeschoven “want dat kan later ook nog”…
Redenen voor mij om het niet te willen:
- het kost TE VEEL van de vrijheid om ons eigen lesschema en ritme te volgen, want je moet tegen een bepaalde tijd alles hebben afgewerkt
- het bindt ons vast aan bepaald lesmateriaal, terwijl ik nog zoveel andere dingen zou willen toevoegen of zelfs in de plaats zou willen doen
- een aantal zaken zijn minder relevant of zelfs nutteloos maar moeten ook geleerd worden
- tijdverlies
Ik blijf het een nutteloos controlesysteem vinden. Examens bepalen NIET wat we later gaan kunnen in ons leven. Alleen ervaring in de praktijk kan ons voorbereiden op - en is nuttig in - het echte leven, niet het volproppen van ons hoofd met regeltjes en kennis.
En zo worstel ik dan maanden aan een stuk. Nu dus eigenlijk al een jaar voor mijn derde dochter, en geraak ik er maar niet uit. Behalve dan op het laatste moment waarschijnlijk weer... Pfffff.
Door de achterstand die we opliepen het afgelopen jaar, vermoed ik dat ik dit keer meer tijd ga nodig hebben om alles in te halen tegen de examens! Dus de paniek slaat toe…
