Woonkamer versus leslokaal

Door de jaren heen hielp ik heel wat gezinnen met het opstarten van hun huisonderwijs. Hierbij bemerkte ik dat velen de drang hebben om alsnog aan iets schools vast te houden. Zo wilden ze vaak een “leslokaal”, een echte klas, maken. Liefst in een ruimte apart, met schoolbankjes en al, als het even kan. Sommigen hadden daar de plaats voor en deden dit dan ook. Bij sommigen ging dit goed, bij anderen dan weer niet.

Ben daar zelf geen voorstander van. Voor mij is dit ook nooit praktisch geweest. Naast het huisonderwijs gaat je gewone dagelijkse leven ook nog door. Probeer maar eens te koken, te strijken of andere huishoudelijke klusjes te doen als jij je kinderen in het oog moet houden in die aparte kamer.

Wij hebben onze lesruimte in de woonkamer. In het gedeelte dat de meesten als eetgedeelte gebruiken. (Onze eettafel staat gewoon in de keuken.)

Dit is in veel huizen zowat het centraal gelegen punt en erg handig om van daaruit ook nog de rest van het huishouden te regelen.

Sommigen gebruiken de eettafel ook tegelijk als bureau. Dat is ook een mogelijkheid. Zeker als iemand de plaats niet heeft om ook nog aparte bureaus te plaatsen.

Toen ik het huishouden nog volledig kon behartigen en de kinderen nog kleiner waren, deed ik dat dus gewoon wanneer zij aan hun lessen bezig waren. Als ze eventjes zelfstandig verder konden met hun lessen, ging ik de was opzetten, de was opvouwen, de afwas opruimen, stofzuigen, enz. Ik was in een wip bij hen, als ze iets nodig hadden. Kon ook makkelijk controleren of ze wel verder werkten, want ik was nooit ver weg. Het meeste van het werk kon ik zelfs doen terwijl ik hen zag en zij mij.

Ondertussen is mijn ziekte zodanig toegenomen dat ik veel tijd in bed moet doorbrengen. Maar ook dit vormt nu geen obstakel meer om les te geven. Sinds onze verhuizing vorig jaar (2010) heb ik mijn bed beneden, vlakbij ons lesgedeelte. De kinderen kunnen makkelijk iets komen vragen, ik kan hen ook makkelijk controleren indien nodig (moet geen trap meer op/af, slechts enkele meters lopen). We kunnen elkaar ook horen zonder hard te moeten roepen. Of ze kunnen gewoon bij mij komen zitten op de slaapkamer. Vooral de 2 jongsten doen dat af en toe wel eens. Ik heb hier een bureau staan, maar meestal komen ze gewoon gezellig bij me in bed zitten, als ze hulp nodig hebben of gewoon bij me willen zijn. :-)

Ik weet van enkele gezinnen die hun leslokaal apart hadden gemaakt (zoals bijvoorbeeld in de garage of boven enz.), dat dit nadien toch problemen gaf. In een garage is het bv. in de winter te koud, men moest daar altijd blijven, kon binnen in huis niets doen tijdens die uren enz. Uiteindelijk belanden ze dan toch in de woonkamer, keuken of ergens anders in het centrum van het huis. Zit men boven in een aparte kamer, dan is 't ook weer moeilijker om het kind in het oog te houden, terwijl men ook nog een huishouden te behartigen heeft.

Natuurlijk is dit niet bij iedereen zo. Bij sommigen werkt dat systeem wel goed. Maar het is dus best wel belangrijk om de voor- en nadelen van tevoren goed af te wegen.

Zelf ben ik tegen alles wat met schoolsystemen te maken heeft, dus boots ik liever niet te veel een echte school/klas na. Natuurlijk kun je niet alles vermijden. Het ziet er al snel als een klas uit als je bureaus, stoelen, boekenkasten en een schoolbord hebt staan. Toch is de sfeer bij ons veel huiselijker en voelen wij ons niet alsof er een groot onderscheid is tussen onze lesruimte en de rest van het huis. Of dat we een echte klas nabootsen.

Sommigen huisonderwijzers voelen zo tijdelijk de drang terugkomen van in hun jeugd om “schooltje” te spelen. Ook bij mij was dit het geval helemaal in het begin. Net zoals ik bijna een gat in de lucht sprong toen ik eindelijk barbiepoppen en lego aan mijn kinderen kon geven hihi. Wat had ik dat gemist zeg. (Was enig kind, weinig geld thuis, dus weinig barbiespullen en lego enz.) Heb mij dan ook danig uitgeleefd met mijn eigen kinderen haha.

Heb ik ook al aardig wat in verzameld trouwens… ;-)

Maar dat “schooltje” spelen heb ik gelukkig snel achterwege gelaten. Tja, men groeit daar zelf mee op en dat kan dan natuurlijk nog wel eens naar boven komen... :-)

Persoonlijk zijn mijn man en ik meer voorstanders van natuurlijkere manieren, zoals onze Schepper het oorspronkelijk bedoeld had (voor zover dit redelijkerwijs mogelijk is in deze tijd natuurlijk).

Zelfde principe geldt voor ons trouwens voor borstvoeding vs. fles en fopspeen, draagdoek vs. kinderwagen, bij de ouders slapen vs. wieg enz.

Om dit te verduidelijken en eens over na te denken: hoe zouden Adam en Eva, Abraham en Sara, Jakob en Rachel, Elkana en Hanna, Jozef en Maria en andere ouders uit bijbelse tijden, alle bovengenoemde zaken hebben aangepakt…

Dit alles is uiteindelijk vooral onze persoonlijke ervaring natuurlijk. Of het bij jou nu ook zo gaat of helemaal anders: dat is nu net de vrijheid die je hebt met huisonderwijs! :-)

Verzamelen

Ben nog steeds bezig met mijn lesmateriaal te ordenen en te bewerken. Zo kwam ik nog heel wat tegen dat ik wil wegdoen. Dus ook dat gaat nog op de koopjespagina terechtkomen. Ik had dit al veel eerder moeten doen, want veel van dat materiaal gebruik ik al meerdere jaren niet meer.

Wat ben ik toch een verzamelaar pff. Op zowat alle gebieden kennelijk. Ik verzamel zelfs kinderen… ;-)

Ik heb genoeg lesmateriaal om meerdere gezinnen te voorzien.

En dan te denken dat ik nu net van het gebruik van zoveel materiaal af wil.

Ach, ’t is nu zo hè. Moest ik het kunnen overdoen, had ik alsnog wel met teveel materiaal geëindigd. Want door de jaren heen kom je nu eenmaal altijd nieuwe dingen tegen die weer veel beter en doeltreffender zijn dan wat je al hebt. Ook als ik meer geld gehad had en meer in de richting van het Montessori-leersysteem had kunnen gaan, dan zou ik alsnog eindigen met teveel materiaal hoogstwaarschijnlijk hihi. Nu heb ik van alles wat en ook teveel. En als ik morgen iets tegenkom dat echt weer veel beter is (ben wel veel kieskeuriger nu door mijn ervaring) en ’t is betaalbaar, dan schaf ik het waarschijnlijk ook weer aan. Maar ’t zal nooit meer zoveel zijn als ik al deed in ’t verleden. Met mijn eigen werk werken, is veel doeltreffender, leuker en dus ook een stuk goedkoper. :-)

De onderwijsinspectie heeft er ook wel voor een deel invloed op gehad. De angst hen teleur te stellen enz. In hun aankondiging staat altijd dat ze het gebruikte materiaal willen zien… Dus dan sloeg ik in paniek. Niet dat dit ooit een probleem voor hen was. De eerste keer dat ze kwamen controleren, vielen ze al haast achterover van verbazing. Juist omdat ik zoveel materiaal had hihi. Mijn kasten stonden toen al vol en er zijn nadien alleen nog maar meer kasten bijgekomen. Toen had ik nog geen computer. Wat ze wel liever zagen. Maar eigenlijk heb je geen computer nodig om huisonderwijs te geven, heb het met gemak vele jaren zonder gedaan. Het is vooral door mijn gezondheid dat ik dat nadien wel nodig had. En ook om andere praktische redenen (zoals voor het bijbelse materiaal dat ik maak). Maar het is wel een feit: je kan je huisonderwijs een hele nieuwe dimensie geven als je eenmaal een computer hebt.

Nu zou ik die voorziening niet meer kunnen missen. Dus nu verzamel ik ook… computers. Hihi.

En vooral computerprogramma’s… Voor elk vak en elk leerjaar is er wel iets te vinden.

Nog een manier om op ander lesmateriaal te besparen. En op papier en inkt. :-)

Met de computer kunnen de kinderen ook meestal zelfstandig aan de slag. Ze hebben veel minder begeleiding nodig, wat dus nog een handig voordeel is voor mij.

Ach, ik kan al deze raad wel doorgeven aan anderen, maar ik ondervond ook al dat de meesten dat vaak liever zelf ondervinden. Gewoonlijk hoor ik een tijd later wel: je had toch gelijk! Nadat ze het “ongelukkigerwijs” zelf ondervonden. Dus ik heb het al opgegeven te verwachten dat anderen iets met mijn raad doen hihi. Misschien komen ze er op die manier alsnog een beetje vroeger achter dan wanneer ik niets zou zeggen. Dan scheelt het alsnog in de onkosten, stress enz. Wie weet... :-)

Onkosten besparen

Met huisonderwijs doe je sowieso altijd verlies, want je moet alles zelf bekostigen en je haalt die onkosten er nooit terug uit natuurlijk. Maar dan nog vind ik het een investering MEER DAN WAARD!

Wat een hulp kan zijn, is als jij je materiaal kan delen met anderen. Dan kun je samen de kosten dragen en dat scheelt natuurlijk een flink pak. Ook ik heb dat al gedaan.

Het goedkoopste is natuurlijk je materiaal zelf maken. Iets wat ik nu meer zou doen, moest ik een aantal jaren terug kunnen gaan in de tijd. Toen ik startte met huisonderwijs, moest ik mijn materiaal al snel zelf maken, omdat ik in de handel niet vond wat ik zocht. Ik ontwierp zo mijn eigen leesmethode. Want al het materiaal in de handel is vooral bedoeld voor 6-jarigen, die tegelijk ook al leren schrijven. Maar aangezien ik met mijn kinderen al enkele jaren eerder startte met leren lezen, was dat materiaal dus helemaal niet geschikt. En zo deed ik dat later dan ook met ons bijbels onderwijs. Weer vond ik nergens wat ik precies wou en na een heleboel andere dingen geprobeerd te hebben, ben ik dan ook maar alles zelf gaan maken.

Waar nu trouwens broeders en zusters van over de hele wereld mee voordeel van hebben. :-)

Maar… toen ik met dit avontuur begon, had ik nog geen computer. Dus dat was veeeeeeel werk. Daar kroop veel tijd en energie in. Knippen, plakken, tekenen, schrijven, … Op den duur kocht ik dan een kopieermachine, zodat ik niet alles voor elk kind helemaal opnieuw moest maken.

Maar met mijn toenemende ziekte was het niet makkelijk om al dat tijd- en energierovende werk te blijven volhouden. Dus ben op den duur toch afhankelijk geworden van aangekocht materiaal. (Behalve bijbels, dat ben ik blijven maken.)

Nu kan ik alles met de computer. Nu zou ik veel van dat lesmateriaal zelf kunnen maken. Maar ja, ik had alles al gekocht hè. En zo alles samen door de jaren heen is dat voor enorm veel geld. Om dat dan niet meer te gebruiken, vond ik lang toch een beetje te gek… Maar zoals je in mijn vorige blogs al kon merken, ben toch aan ’t proberen van een deel van dat materiaal los te geraken. :-)

Dus als je handig bent met een computer en geen energierovende ziektes hebt, is het echt een aanrader om je materiaal zelf te maken. Of anders toch een deel. Je bespaart er veel mee en je weet tenminste wat je kind krijgt, kunt het op maat maken en aanpassen enz.

Verder is er heel wat op het internet te vinden. Velen die materiaal zelf maken, zijn bereid dit te delen en als meerderen dit doen voor verschillende vakken, hebben ook meerderen daar voordeel van natuurlijk. De ene is handig met Excel, de andere met Word, weer iemand anders met PowerPoint enz.

Ik heb zelf zo al heel wat gemaakt. En zal dit steeds meer doen. Op die manier kan ik mijn kinderen veel doelgerichter lesgeven en verspillen we veel minder tijd aan zaken die overbodig zijn in al dat aangekocht lesmateriaal. Ook kan ik het materiaal zo aanpassen aan onze manier van onderwijs.

Ik doe ook heel wat ideetjes op van Engelstalige sites. In Groot-Brittannië, Australië en vooral de Verenigde Staten zijn er veel meer huisonderwijzers en velen van hen delen hun ervaringen en /of materiaal op het internet.

Het nut van “oplossingen”

Ik kocht ook niet voor alles de handleiding erbij, omdat die vaak erg duur zijn. En aangezien de oplossingen (soms ook correctiesleutel of sleutel genoemd) zelden apart te koop zijn, ben ik dus genoodzaakt geweest bij verschillende methodes zelf de oplossingen te maken. Zodat mijn kinderen hun werk zelf kunnen nakijken (waar ze vaak meer van leren dan wanneer ik de fouten aanduid op hun werkbladen). Maar ook voor mezelf, om snel iets te kunnen nakijken zonder dat ik eerst ook nog de oefening zelf helemaal moet ontleden en bij elk kind opnieuw zelf alles moet narekenen of opnieuw moet uitzoeken hoe het moet, enz.

Een lerares voor de klas doet elk jaar opnieuw hetzelfde. Zelfde vakken, zelfde niveau, enz. Dan weet je het wel op den duur. Of in het middelbaar behartigt één leerkracht meestal één vak of enkele vakken, ook telkens opnieuw. Maar ik heb voortdurend minimum 5 verschillende klassen onder mijn leiding, en te allen tijde ALLE vakken! En dan ook nog eens basis en secundair naast elkaar… Dus even snel in een oplossing kunnen kijken, is pure noodzaak. En delegeren naar de kinderen toe, dus ook. Anders blijf je dag en nacht bezig en geraak je gewoonweg nooit bij!

Nog een voordeel: de oudere kinderen kunnen dan ook makkelijk de jongere helpen. Met de oplossingen in de buurt, is iedereen in een handomdraai een geschikte leerkracht of assistent-leerkracht. Zelfs kleinere kinderen kunnen op die manier bijvoorbeeld een dictee geven aan oudere en het nog verbeteren ook!

Dus oplossingen bij materiaal heeft bij mij door de jaren heen steeds meer prioriteit gekregen. Ik ben nu wel meer genoodzaakt om dure handleidingen hiervoor aan te schaffen, zeker voor het secundair onderwijs, omdat het me aan energie en tijd ontbreekt zelf die dingen te blijven maken. Maar wat ik ooit al zelf kon maken, heb ik dan toch kunnen besparen. :-)

Grote schoonmaak

Ben grote schoonmaak aan het houden in mijn lesmateriaal. Wat heb ik veel verzameld door de jaren heen! (En wat een fortuin heb ik daar ingestoken…) En dan moet ik mij nog inhouden, want elk jaar komen er weer betere en leukere dingen op de markt. Het is vooral financieel dat ik niet anders kan dan me in te houden... ;-)

Niettemin, ik heb dus veel verzameld en een deel ervan wil ik toch graag terug kwijt. Het is gewoonweg teveel om allemaal bij te houden. Ik hou wel nog een groot deel in mijn bezit om vrienden te kunnen helpen en ook voor mijn toekomstige kleinkinderen. Maar ik besef ook dat er daartegen weer andere nieuwe, betere en leukere dingen beschikbaar zijn. Dus wil niet alles meer bijhouden. Wel voldoende zodat mijn kinderen later altijd verder kunnen zonder direct een fortuin te moeten uitgeven. :-)

Maar… Zelfs al wil ik een deel verkopen, dan moet ik nog wel kopers tegenkomen natuurlijk hihi.

Ach, we zien wel. Ik zet het op mijn website en wie weet… 
Het materiaal krijgt alleszins een eigen pagina! :-) Koopjespagina

Verder ben ik mij jaar per jaar door het materiaal dat ik op de computer zette, aan het werken. Ook grote schoonmaak. Alles ordenen, nog een deel omzetten naar pdf’s enz. Ik heb al leerjaar 4, 5 en 6 af en op cd’s gezet. Hier en daar zal ik nog wel eens wat tegenkomen dat nog bij op de PC moet en dan ook nog bij op die cd’s, maar da’s dan snel toegevoegd. Blij dat ik die beslissing ooit nam. Geen plaats voor al die kaften en werkboeken in mijn kasten! Wanneer er hier nieuw materiaal bijkomt, alles zo snel mogelijk de computer in en het materiaal zelf de zolder op.

Ik heb ook besloten dat ik een aantal zaken niet meer ga afdrukken voor mijn 2 jongste leerlingen. Ik heb van de 3 oudsten telkens zoveel overschot, en zonder die hopen overschot zijn ze ook door die examens geraakt! Conclusie: sommige dingen zijn ECHT overbodig en wil ik niet meer afdrukken voor de volgende 2 kids. Het meeste daarvan is wiskunde. Ook vond ik ondertussen nog wat nieuw, leuker en beter materiaal voor dit vak. Wat ik nu dan in de plaats ga gebruiken. En misschien wat van die overschotten.

Toen ik zwanger werd van mijn zesde, was ik net aan het afdrukken voor bepaalde vakken. Soms werk ik vooruit en toen heb ik een aantal materialen ineens ook al voor dat zesde kind mee afgedrukt. Alleen had ik enkele dagen later al een miskraam… En dan nog eens, en waarschijnlijk nog eens… Dus ja, ook dat materiaal belandde bij in de kaften met overschot.

Ik vind het nu vooral zonde van al dat papier. Als niemand daar iets mee kan doen, dan moet ik dat weggooien natuurlijk.

Ik ben ondertussen wel voorzichtiger geworden met vooruit te werken. En dan nog hebben we telkens overschot. Alhoewel, bij de jongste 2 nu toch veel minder gelukkig.

Ik ben er nog bij geen enkel kind in geslaagd om het 6^e leerjaar wiskunde volledig af te drukken, tenminste, van de hoofdmethode die ik gebruik. We hebben telkens zelfs veel overschot van het 5^e. Dus ga ik nu voor Tobi (die naar het 5^e gaat binnenkort) de werkbladen van het 5^e van die methode, niet meer afdrukken. Alleen het laatste deel met herhalingsoefeningen als controle en voorbereiding op de examens (en dus ook het laatste deel van het 6^e – welke ik al elke keer gebruikte ter voorbereiding). En misschien geef ik hem wel de overschot van de anderen. Het probleem met die overschot is, dat we dan moeten gaan zoeken van welk deel elk blad is enz. Want die zijn ondertussen flink door elkaar geraakt. Dus dat is nog een heel werk om dat te ordenen en uit te zoeken, als ik die zou willen gebruiken, pff.

Sommige materialen zijn in de kaften blijven zitten omdat ze teveel begeleiding nodig hebben en ik daar de energie en/of tijd niet (meer) voor heb, of wat gewoon niet bij onze manier van onderwijzen past. Tja, al doende leert men hè. Dat weet je niet van te voren. Als ik nu materiaal koop, dan let ik daar op en meestal kan ik dat nu wel beter inschatten. Maar die ervaring doe je pas na jaren op en dus heb ik ooit ook heel wat materiaal gekregen en gekocht wat dus eigenlijk niet zo geschikt was voor onze manier van onderwijs. Plus dat behoeften door de jaren heen ook veranderen.

Veel huisonderwijzers zijn wel in de gelegenheid om vaker persoonlijk met hun kind te werken en daar is dat materiaal dus perfect geschikt voor.

Vrijheid

Drukke weken op het menu deze maand. Congressen, werk inhalen dat stillag tijdens de voorbereiding van de examens, voorbereiding voor de volgende leerjaren enz. De 2 oudsten die een toespraakje hebben (één deze week en de andere volgende week), plus dat zij beiden hulppionieren deze maand...

Vroeger veranderden we van leerjaar tijdens de schooljaren, meestal in het voorjaar. Maar sinds enkele jaren lukt dat niet meer zo, ’t komt meestal uit in de zomer toevallig. Tenminste, deels toch. De rest van de vakken lopen grotendeels door elkaar en naast elkaar van meerdere jaren enz. In het middelbaar is dat niet meer zo belangrijk. Een kind in het basisonderwijs is nog enorm gebonden aan leeftijd natuurlijk. Een kind van 7 moet je meestal niet leerstof voorschotelen van een kind van 12 (of andersom liever ook niet hihi) enz. In het secundair onderwijs maakt dat niet meer zoveel uit. Dan is alleen het einddoel nog belangrijk, wat je ze wilt geleerd hebben tegen hun 18 jaar bijvoorbeeld. Ik druk gewoon het materiaal voor een bepaald vak af als iemand met dat van het vorige jaar daarvan, klaar is. Is het nog te moeilijk, dan druk ik een tweede methode af van hetzelfde jaar enz.

Mijn zoontje wordt vandaag al 10 jaar. Wat gaat het toch snel. Nog maar één kind onder de 10 nu. Ik geniet van elke leeftijd en vind het heerlijk en wonderbaarlijk een kind groot en zelfstandiger te zien worden, een eigen persoonlijkheid te zien ontwikkelen. Maar wat mis ik ook mijn kleintjes… !

Niettemin, nu weet ik zoveel meer en heb ik zoveel meer rust in mijn hoofd dan toen ik ooit begon met huisonderwijs. Moest ik het kunnen overdoen met wat ik nu weet, ‘k zou een pak minder moeten stressen, en vooral: weg met de onzekerheid, twijfels en ongerustheid over of ik het wel goed doe! Het gaat goed met mijn kids. Ze zijn gelukkig, sociaal, stabiel, gezond… Ze genieten van hun leven en van hun vrienden. Ons huisonderwijs heeft hun leven verrijkt en ze kwamen zeker niets tekort. Er zijn nog zoveel mythes en taboes hier in België rondom huisonderwijs...

Voor ons betekent huisonderwijs alleszins vrijheid. Vrijheid van dat vreselijke schoolsysteem. Degenen die mij persoonlijk kennen, weten meestal wel hoe sterk ik tegen het schoolsysteem ben. Maar sommigen van mijn vrienden zullen dit misschien nog niet weten, omdat ik dat nu eenmaal niet van de daken schreeuw. Ieder zijn keuze. Maar als men mij er achter vraagt of mee confronteert, dan steek ik mijn afkeur zeker niet weg. Of zo heel af en toe komt iemand wel eens de school aanprijzen… Tja, dan heeft die persoon meestal ook prijs… hihi. Ruzie maken doe ik er niet over, maar ik wil wel laten weten dat ik geen jaknikker kan zijn als iemand het schoolsysteem komt aanprijzen. Simpel.

Huisonderwijs betekent voor ons zeker een verrijking van ons leven. Zoals van het sociale leven. Om een voorbeeld te noemen: op school wordt men meestal in leeftijdsgroepen geplaatst. En dit hun hele jeugd lang. Wat het leren omgaan met ALLE leeftijden sterk beperkt.

Geen generatiekloven in ons gezin, familie, vriendenkring…, tegenover niemand. Een verrijking, maar ook weer een vrijheid!

Eveneens een verrijking van kennis, onderzoek en ontdekken. Niet beperkt tot slechts dat wat per jaar gezien moet worden. (Als men dat schema in een klas van 15 à 30 leerlingen al afgewerkt krijgt.) Maar ook dit valt eveneens onder de noemer “vrijheid”. De vrijheid om eigen interesses naast het gewone lesmateriaal te verkennen. De vrijheid om af te wijken, om dingen anders aan te pakken als dit nodig is of zo uitkomt. Om dingen over te slaan als iets niet nodig blijkt. Geen strakke schema’s, aan elk kind individueel kunnen aanpassen, geen competitie, geen vergelijkingen met anderen hun kunnen (scores) enz. De vrijheid om dingen toe te voegen, waar op school geen plaats of tijd voor is.

Zoals bijvoorbeeld extra taalvakken.

De vrijheid om met iets “achterop” te raken, maar toch niet het gevoel hebben dat men “achter” is. Want volgend jaar kan dat ook nog geleerd worden, of het jaar daarop, of…

Mijn derde dochter Ilani, die dus sinds maandag terug met haar lessen begonnen is na een kleine week verlof (wat ze verdiende vanwege haar harde werk voor de examens), komt nu enthousiast vertellen hoe makkelijk alles is hihi. Leuk. Dan heeft ze het nog even rustig voor het materiaal van het middelbaar toegevoegd wordt. Weer vrijheid. Ook voor mij, want dan kan ik die energie over andere dingen verdelen, omdat ik haar minder moet bijstaan en helpen.

Onze kinderen hebben geen 2 maanden verlof nodig omdat ze het hele jaar door geen zware druk ondervinden. Zij kunnen het hele jaar door in alle rust en vrijheid hun hersenen gebruiken, zoals het hoort voor een kind. Nooit geforceerd, gewoon een constante stabiele bevrediging van hun geestelijke behoeften, in evenwicht met andere noden.

Elk jaar begin september moet ik van andere ouders horen: “oef, ze zijn weer naar school.” Of een enkeling: “spijtig, de 2 maanden zijn weer voorbij, ik ga ze missen…”

Omdat dit zich elk jaar herhaalt, ben ik op den duur mijn mond ook gaan opendoen hè. Dus ik zeg dan: joepie, dankbaar dat ik mijn kinderen weer kan thuis houden, of zoiets dergelijks. Maar… dan krijg ik prompt reacties van “school”-ouders. Meestal nogal negatief! Alsof ik NIETS mag zeggen die dag, maar zij WEL. Zij juichen of zuchten, maar ik mag dat dan niet? Waarom, omdat mijn kinderen niet naar school gaan? Ik mag mijn dankbaarheid en vreugde niet uiten op die dag? Ik mag dat niet gedenken die dag en daar NET ZOALS ZIJ, ruchtbaarheid aan geven?

Ach, da’s maar een zoveelste gegeven in een lange rij van taboes en onbegrip tegenover huisonderwijs, opgemerkt door de jaren heen.

Gelukkig gaan wij rustig verder, genietende van onze vrijheid en van het blijven verrijken van ons leven. :-) Alles wat we zo de afgelopen jaren samen al hebben gehad, kunnen ze ons nooit meer afnemen! En over 2 maanden is het weer zover: yep, die van mij blijven dan WEER gezellig thuis! ;-)

Bezigheidstherapie

Nu de examens voorbij zijn, is het weer tijd om aan de rest van onze lesplannen te denken. Ben de afgelopen dagen al volop bezig geweest met organiseren. Voor Ilani staan er nog 2 volle maanden afwerking basisonderwijs op het menu. Ik heb er niets op tegen dingen te laten schieten, maar het was nog te veel om weg te doen en ook herhaalt ze dan nog eens het meeste van wat ze de afgelopen weken geleerd heeft, zodat het er beter in blijft. (Hoop ik…) Er is nog, maar de rest gaat ze gewoon bij haar 1^e ASO toegevoegd krijgen. Heb ik bij de twee oudste meisjes ook gedaan. Bij ons lopen er meestal meerdere jaren samen. Dat begon al in de kleutertijd, omdat ik enkele jaren eerder met leren lezen begin dan op school. Dus bij sommige vakken ontstaat er dan een voorsprong. En als ik bemerk dat ze voor sommige dingen nog niet klaar zijn, geef ik dat pas later. Ook kocht ik door de jaren heen voor de meeste vakken meerdere methodes, soms zelfs teveel voor het jaar waar het zogezegd in gegeven moet worden.

Dus meerdere redenen waardoor het komt dat er lesmateriaal uit verschillende jaren naast elkaar gebruikt wordt.

Verder wil ik graag mijn “notebooking”-plannen verder uitwerken. En de werkstukken terug opstarten. Tijdens de examens lag dat allemaal stil.

Deze week nog niet, want Ilani had nog verlof. Maar volgende week vliegen we daar weer volop in.

Ondertussen ben ik bezig met te proberen mij kind per kind door het materiaal te werken, wat ze gedaan hebben en wat ze nog moeten doen dit jaar enz.

Ilani heeft me eigenlijk nog maar eens aangetoond dat ze veel meer kunnen met veel minder materiaal… Maar… eigenlijk heb ik dat altijd al geweten. De reden dat ik zoveel materiaal gebruik, is omdat ik anders hun lesuren niet gevuld krijg en alles veel te snel afgewerkt is, terwijl ze dan geestelijk nog niet klaar zijn voor het volgende niveau.

Ilani had veel werk laten liggen. Ze heeft dit altijd wel gehad, het proberen “niets” te doen hihi. We zullen maar zeggen dat haar liefde voor verlof nogal eens de bovenhand haalt. ;-) Maar vroeger zat ik daar dan achteraan hè. Nu, door de verhuis, was er dat vaak niet meer van gekomen. Bijgevolg dat het materiaal waar ze normaal slechts enkele maanden over zou hebben moeten doen, er na een jaar nog steeds lag… Toch slaagde ze voor haar examens, alleen maar door 5 weken intens te leren samen! Dus ja, zoals een zuster mij ooit eens zei: je kunt een heel leerjaar in slechts enkele maanden (weken) proppen. (Of zelfs meerdere jaren in dit geval. Want van het vijfde leerjaar had ze voor wiskunde niet veel afgewerkt.)

De rest is dus eigenlijk vooral bezigheidstherapie… ;-)

Sssst, vertel dit niet verder aan mijn kinderen hè, of ze gaan misschien allemaal meer “verlof” nemen… hahahaha.

Ik verdeel het liever over het hele jaar, zodat ze ook veel tijd hebben voor andere dingen, maar toch regelmatig iets leren en hun hersenen dus op regelmatige basis gevoed en getraind worden.

Niettemin kun je tegenwoordig heel wat dingen leren door een (soms intense) cursus van slechts enkele maanden te volgen. Voor een kind is dat zelfs nog beter mogelijk, omdat een kind nog veel vlotter opslaat en leert. Zij hebben vaak ook iets na slechts één keer of enkele keren uitleg door.

Ik ben niet van plan om volledig van mijn dagelijks schema af te stappen, maar enige veranderingen wil ik toch echt wel doorvoeren. Maar het gaat tijd nodig hebben. Ik hoop tegen september mijn nieuwe lesplannen in orde te hebben. Bovendien krijgen we waarschijnlijk komend schooljaar weer inspectie, dus een reden te meer om dit daarvoor in orde te hebben! De inspectie is nochtans altijd zeer positief geweest over mijn vorige lesplannen. Maar ik moet aan mijn kinderen denken hè, niet aan wat bepaalde mensen die niets met mijn gezin te maken hebben, wel of niet goed vinden.

Alhoewel, ik meen mij te herinneren dat ze de vorige keer liever wat meer werkstukken zagen… Wel, dat gaat dan dik in orde zijn dit keer hihi. Werkstukken is hier ieders favoriete bezigheid geworden op gebied van leren! Ze leren daar zoveel meer mee dan met die werkbladen uit het schoolmateriaal. Ik wil daar dan ook steeds meer op overschakelen en… dat is ook ineens een onderdeel van “notebooking”. Eigenlijk is notebooking maar hetzelfde als werkstukken maken. Alleen besteedt men dan meer aandacht aan de inkleding en dergelijke.

Ook kwam ik via een gesprek met een andere huisonderwijsgevende moeder van wie de zoon tegelijk met Ilani deelnam aan de examens, te weten dat mijn dochters en ik niet de enige zijn die zich zo ergeren aan de vulgaire inhoud van het vak Nederlands in het middelbaar (en zij was geen getuige van Jehovah). Zij haalt haar lesmateriaal bij een religieuze uitgeverij in Nederland, als ik het goed begrepen heb, waar zulke dingen niet in voor komen. Ikzelf heb besloten dat ik al veel te veel geld heb gestoken in al die rommel en ga het anders aanpakken. Ik ga het houden bij de kern van het vak, het echte Nederlands dat ze moeten kunnen (spelling, grammatica, spraakkunst…). De rest in die schoolcursussen is vaak maar opvulling, want hoe krijg je anders een heel jaar gevuld met Nederlands? Iets wat veel kinderen al machtig zijn van in hun jonge kindertijd (als ze goed opgeleid zijn toch en geen leerproblemen hebben). Ook de lessen die wij als getuigen krijgen op onze theocratische school zijn een perfecte hulp.

Om een voorbeeld te noemen: een 14- of 15-jarig meisje hoort toch echt niet een tekst voorgeschoteld te krijgen waarin in detail een verkrachting beschreven wordt … !!! Geschokt was ik, en mijn dochter nog meer! Dat zit me nog steeds dwars. Ze lezen het grotendeel van hun teksten niet meer, gewoonweg omdat er zoveel rommel in komt… En ik heb de tijd niet meer om alles van te voren te censureren zoals ik nog deed toen ze kleiner waren… Heb ik nu wel spijt van natuurlijk. Anders had ik dat al veel eerder opgemerkt!  Ik heb mijn kinderen eigenlijk op dat gebied aan hun lot overgelaten… Maar dat probleem ga ik dus nu eveneens aanpakken. Heb op het internet aan het speuren geweest, en cursussen Nederlands voor volwassenen zijn daar de beste oplossing voor. Daarin leren ze alleen het essentiële van de zaak. (Begrijpen wie begrijpen kan: cursussen voor volwassen maken ze zonder vulgaire taal en onderwerpen, maar voor kinderen voegen ze dat dan wel toe!)

Een tip als je wel het schoolmateriaal wilt gebruiken: neem de tijd om de inhoud zelf ook eens te lezen! JIJ beslist wanneer je kind klaar is voor iets en of het wel geschikt is voor jouw kind, en NIET de schrijvers van zulk materiaal!

Nederlands is niet het enige probleemvak. Ook bij de andere taalvakken duiken er wel eens ongepaste zaken op. Maar om de één of andere reden is het bij Nederlands het ergste. Toch, voor het vijfde en zesde ASO durf en wil ik niet meer zoveel aanschaffen bij educatieve uitgeverijen. Ben dus al intens op zoek gegaan naar alternatieven en heb ook al heel wat gevonden. Weer een heleboel links die ik trouwens nog aan mijn infosite over huisonderwijs moet toevoegen. :-)

Volgens de wet mag je zelf je lesmateriaal kiezen. Ik begrijp daar nu pas de volle waarde van. Vroeger had ik geen idee wat ik daar mee moest en hoe ik dat dan moest aanpakken. Door allerlei omstandigheden ben ik door de jaren heen afhankelijk geworden van materiaal waar ik eigenlijk NIET van afhankelijk wil zijn. En het heeft nog verschrikkelijk veel geld gekost ook! Maar een mens heeft nu eenmaal steeds tijd nodig om te groeien en te leren. En gelukkig groei en leer ik nog steeds. Beter nu de moed voor verandering vinden dan nog veel later of zelfs nooit! Ik probeer mij daar eigenlijk al vele jaren van los te werken, maar door die examens is me dat nog niet gelukt. Wel, dit keer heb ik het eindelijk door hihi. Als ik zie hoe weinig Ilani nu met al die werkbladen heeft gedaan de afgelopen 2 leerjaren en er alsnog door is, met zelfs betere resultaten dan de vorige 2 keren… Ik heb mijn “les” eindelijk wel geleerd! Want uiteindelijk zijn die punten telkens een graadmeter voor mijn manier van onderwijzen hè, niet of mijn kind slim genoeg is of niet. Als ik het hen niet goed leer, kunnen ze niet door die examens geraken natuurlijk... En ik ondervond dat mijn methodes altijd nog voor verbetering vatbaar zijn. Gelukkig heb je bij elk kind vele jaren tijd om te groeien en te verbeteren hihi.

Ik ga wel nog een deel van dat materiaal blijven gebruiken om hen voor te bereiden op de examens (het gedeelte waar ik nu goede ervaring mee heb), maar verder ga ik mijn eigen plannen doorvoeren.

Wat ook enorm geholpen heeft, zijn de ervaringen van anderen. Vooral dan die van Amerikaanse, Australische en Britse huisonderwijzers. Daar zijn er velen die les geven zonder al die aangekochte werkbladen! Fantastisch vind ik dat. Ik ben nu zelf ook begonnen met mijn eigen materiaal te maken voor Frans, net zoals ik altijd heb moeten doen om mijn kinderen Nederlands te leren lezen. Want ik ben niet tevreden over het schoolmateriaal. Teveel begeleiding nodig en ik wil dat ze meer zelfstandig verder kunnen, zodat ze sneller geneigd zijn de oefening te maken en ze niet opzij leggen. En op die manier dus ook meer oefenen. (En we niet zoveel ineens moeten instuderen voor de examens hihi.)

Tja, toen ik begon, stond ik er volledig alleen voor en had ik ook nog geen internet om op rond te neuzen. En de enige paar ervaringen die ik gehoord had, waren vrij negatief. Waar ik natuurlijk wel lessen uit trok.

Sommigen stoppen ook met huisonderwijs omdat ze ervaren dat het zwaar is om dat schoolmateriaal allemaal door te werken elk schooljaar. Een reden te meer voor mij om ook ervaring op te doen zonder of minder, zodat ik die ervaring ook weer kan doorgeven aan zulke gezinnen (en aan mijn eigen kinderen voor later). Hoe leuker het onderwijs/de onderwijsmethode is, hoe meer een kind gewillig zal zijn om zelfstandiger te leren en te werken en hoe minder stress de lesgever er zelf van heeft. Da’s wat ik ook altijd al heb ervaren.

“Werp uw last op Jehovah…”

Onlangs las ik een blog van iemand die zich ergerde aan het feit dat velen steeds alleen over hun goede dagen schrijven, of over een dag die slecht begon maar goed eindigde enz. De werkelijkheid is nu eenmaal zo dat iedereen zeker wel eens slechte dagen heeft, velen misschien zelfs wel meer slechte dan goede… Hoe kan het ook anders in deze tijd. Daarbovenop komt dan ook nog dat Gods tegenstander het ons allemaal constant moeilijk probeert te maken en niet liever heeft dan dat we de hele tijd afzien en ongelukkig zijn.

En ja, ook ik heb geregeld slechte dagen. De persoon die ik net aanhaalde, zei dat ze behoefte had om te zien dat ze niet alleen was in haar strijd. Ook dat kan ik begrijpen. Maar toch zullen degenen die mijn blogs door de jaren heen gelezen hebben, bemerken dat ook ik meestal zo positief mogelijk schrijf…

Dat heb ik op een gegeven moment in mijn leven heel bewust besloten. Ja, ik heb ook heel wat om over te klagen. Vooral dan over mijn ziektes (o.a. voortdurend pijn), mijn verleden (jeugd), de dagelijkse strijd om tegen al die dingen te vechten en er mee te kunnen leven, de nadelen voor mijn gezin, de gevolgen voor mijn sociaal leven en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Maar ik heb ooit besloten om dit NIET te doen. En als ik er toch over schrijf, om dan alsnog een aanmoediging proberen te zijn voor anderen. Want tenslotte zorgt Jehovah al die jaren al voor mij, maakt HIJ mijn leven dragelijk en kan ik toch gelukkig zijn! Ja, elk jaar wordt mijn gezondheid slechter en maakt dit de last zwaarder. Maar ook elk jaar zorgt Jehovah voor zoveel zegeningen die dit alles steeds dragelijk blijven maken! Dus hoe kan ik dan klagen? Ik heb vele jaren geklaagd en gehuild. Ik kon en kan daar niets aan doen (depressies) en het huilen gebeurt natuurlijk nog regelmatig (is wel sterk geminderd sinds ik weet dat het aan een ziekte ligt en niet aan mezelf, en ik me er dus niet meer zo schuldig over voel), dat kan ook niet anders met mijn aandoeningen. Maar ik wil niet meer iemand zijn die steeds maar klaagt, terwijl Jehovah zoveel moeite doet om mij ondanks alles gelukkig te maken! En dat ben ik ook! Oprecht. Elk jaar tel ik opnieuw mijn zegeningen, en ik zie deze alleen maar vermenigvuldigen. Dus nee, GEEN verhalen enkel over mijn miserie, WEL over de overheersende positieve dingen in mijn leven! Dankzij God is een gelukkig leven mogelijk in deze tijd, hoe moeilijk je het ook hebt. Dat is wat ik probeer te laten zien door mijn ervaringen te vertellen. De bijbel zegt in Psalm 55:22 : “Werp uw last op Jehovah, En hijzelf zal u schragen. Nooit zal hij toelaten dat de rechtvaardige wankelt.” En zo is het ook echt, ik ervaar dat al meer dan 20 jaar, zolang ik Jehovah ken!

Ik wou dit even kwijt, voor degenen die zich misschien afvragen of ze alleen zijn in hun strijd… Nee dus. Maar ik kies er gewoon voor om te laten zien dat het al strijdende ook allemaal mogelijk is, dankzij Jehovah! Ik ben enkel geraakt waar ik nu ben, door Zijn voortdurende hulp en zegeningen, door “mijn last steeds op Hem te werpen”!

Geslaagd!

Na 5 weken van hard werken, mogen de resultaten er zeker wezen: Ilani is geslaagd voor haar examens!

De laatste dagen voor de examens hebben we niet meer zoveel gedaan als de weken ervoor. We hadden veel afgewerkt en ik had het gevoel dat ik niet veel meer kon toevoegen. Ze had veel nieuwe dingen geleerd en ik had er wel een goed gevoel over. Sommige dingen leken er maar niet in te gaan, dus ze zou moeten scoren met datgene wat wel goed ging. We hebben dus nog wat dingen geoefend, maar niet meer zo intens als de eerste 4 weken.

Doordat ik dit keer enkele weken meer had, hebben we ook meer kunnen bereiken en voelde ik mij ook rustiger en geruster. Wel had ik er helemaal geen idee van wat ik kon verwachten dit keer. Ik ken mijn zwakke punten en die van mijn kinderen. Maar dan nog kan er op zo’n examen vanalles gebeuren. Soms blokkeert iemand gewoon.

Wat ik wel weer bemerkte, is dat ik zelf meer begreep dan de vorige keren, wat natuurlijk in Ilani’s voordeel was. Het komt er op neer dat de punten die de kinderen scoren op hun examens, eigenlijk punten voor mij zijn, naar gelang ik hen zaken goed of minder goed heb aangeleerd. Mijn bekwaamheid wordt telkens vooral getest. Gelukkig blijk ik vorderingen te maken! :-)

Ik maak me niet zoveel zorgen meer over de dingen die ze op dat moment nog niet kunnen of onder de knie hebben. Ik heb ondertussen gezien bij mijn oudste kinderen dat de rest wel in orde komt de jaren nadien. Ze hebben tijd.

Wat ik bij Ilani wel steeds ondervond tijdens de voorbereidingen, is dat ze details mist, doordat ze te snel over dingen heen gaat. En dat is ook tijdens de examens gebeurd, dat had de begeleider opgemerkt. Ze was dan ook steeds als eerste klaar. Maar voor mij maakt dat minder uit, bij mij moet ze niet scoren hè. Ze heeft nog tijd genoeg om daar aan te werken en dat komt wel in orde mettertijd.

De begeleider zei dat ze beter kon, moest ze de tijd nemen om haar werk nog eens na te kijken. Dus dat is iets waar ze aan kan werken. Maar ze heeft het alsnog zeer goed gedaan, want ze is voor elk vak geslaagd!

Zoals de vorige keren, en degenen onder jullie die mij kennen weten dit, ben ik ook aan deze uitdaging niet begonnen zonder Jehovah. Ik prent mijn kinderen telkens goed in dat ze daar niet alleen binnen moeten. Ik kan niet bij die examens aanwezig zijn, maar Jehovah altijd! En ook deze keer mocht ik van mijn dochter horen hoe ze dit merkte en Zijn hulp echt ervoer!

Ik zou al deze dingen nooit zonder Jehovah kunnen. Ik ben  Hem dan ook zoooo dankbaar voor Zijn hulp en om er weer zo’n prachtige zegening van te maken!

Als ik aan zulke voorbereidingen begin, dan vraag ik Jehovah steeds om me te helpen de juiste dingen aan mijn kind te leren. De hoeveelheid kan mij soms enorm overweldigen en door allerlei omstandigheden slaag ik er maar nooit in om op schema te blijven met mijn onderwijs. Ondanks dat komen de kinderen nooit iets te kort. Jehovah laat hen leren wat ze nodig hebben. En dat kan op vele manieren, ook als ik zelf niet altijd in staat ben! Dat heb ik de afgelopen 16 jaar dan ook al vaak mogen ervaren.

Dus ja, als die examens voor de deur staan, dan slaat de paniek toe, want hoe krijg ik al het juiste er nog in om hen te kunnen laten slagen? Wel, Jehovah weet precies wat daar voor nodig is, dus geef ik het steeds in zijn handen. En dat heb ik nu al 3 keer zo gedaan, en al 3 keer is het gelukt!

Spijtig dat ik zelf er 3 keer voor nodig had om er geruster in te worden en nu eindelijk te besluiten dat ik ze allemaal aan die examens ga laten deelnemen. Maar beter laat dan nooit hihi.

Paniek zal er altijd wel zijn zeker, ik heb dan ook een paniekstoornis hè. :-)

Maar ik weet dat ik altijd op Jehovah zal kunnen vertrouwen om ons te helpen, en zelfs om mijn taken over te nemen als het mij niet lukt. Dat doet Hij al die jaren al!

De maand juni 2011 zal in onze herinnering opgetekend staan als een prachtig gezegende maand. De maand begon met een bezoek aan Bethel in Selters, Duitsland; een week later werd onze tweede dochter Yana gedoopt (absoluut de mooiste dag van het jaar en haar leven), Ashanti antwoordde voor het eerst op de vergadering en na 5 heerlijke weken samenwerken met mijn derde dochter Ilani, werden we beloond met een geslaagd examen.

Ik kan Jehovah alleen maar elke keer nog meer dankbaar zijn!

En… ik verheug me nu al op de volgende! :-) (Ja, zowel doop als examens… hihi…)

Voorbereiding examens

Ondertussen zitten we al in de laatste volle week voor de examens! Volgende week donderdag is het al zover. Spannend… :-)

We zijn er dus volledig ingevlogen sinds 19 mei. En ja, zoals me al twee keer eerder overkwam: plots was ik zeker en heb ik de knoop doorgehakt. Ben er gewoon aan begonnen.

Tegenover de vorige keren heb ik het iets rustiger, omdat we een week eerder hebben kunnen starten. (Alhoewel ik nu echt wel hoop en plan om de volgende keer met Tobi VEEL eerder met de voorbereidingen te beginnen!)

Maar… er stonden enkele drukke activiteiten op het menu (daguitstap naar Bethel in Selters, Duitsland; en onze tweedaagse kringvergadering afgelopen weekend), waardoor we dus enkele dagen minder hadden om te studeren samen. En sommige dagen gaat het natuurlijk slechter dan andere, door mijn gezondheidsproblemen. Maar ondanks dit alles heb ik toch echt het gevoel dat het goed gaat met de voorbereidingen.

Natuurlijk gaat Ilani niet alles nog perfect onder de knie krijgen, maar de rest komt wel in het middelbaar. Voor nu hoop ik haar nog voldoende te leren om door die examens te geraken.

Ik weet ondertussen uit ondervinding dat datgene wat ze tijdens de examens niet kunnen of begrijpen, dit wel in orde komt de jaren nadien tijdens hun secundaire studies.

We werken dagelijks een pakketje af van tussen de 15 en 20 werkbladen. Vooral voor wiskunde, taal en Frans. De vorige keren heb ik Natascha en Yana ook veel op de computer laten werken, maar daar is dit keer niet veel tijd voor over. Als ik met Ilani werkbladen afwerk, heb ik wel meer controle over wat ze doet en wat ze kan. Ook ontdekte ik eindelijk een manier om die vele lesspellen te gebruiken die ik door de jaren heen aanschafte. Door omstandigheden komt het er niet vaak van die spellen te gebruiken, terwijl ze wel fantastisch handig en nuttig zijn bij elk lesplan! (Alhoewel ik wel steeds mijn voorneem om ze vaker te gebruiken en dit nog steeds vast van plan ben in de toekomst.) Ik heb enkele van die spellen wel gebruikt tijdens de voorbereiding van Natascha’s examens.  Maar er was steeds niet genoeg tijd om die echt uitgebreid te gebruiken en daar dus voordeel van te hebben, ook bij Yana niet.

Maar nu kwam ik op het idee om van al die spellen alleen de spelkaarten te gebruiken. De spellen zijn allemaal gebaseerd op wat ze daadwerkelijk moeten kennen voor het basisonderwijs. Ik gebruik ze nu als overhoorkaarten. Het is een aangename afwisseling voor ons beiden. Ilani moet dan niet schrijven en het is een goede geheugentraining. Zo’n spel spelen, daar steekt heel wat tijd in en niet alles komt dan aan bod. Als ik gewoon die kaarten afwerk, komt wel alles aan bod en dat duurt niet zo lang en kan ik overal doen, hebben we niet per se een tafel voor nodig.

Met wat ik gepland had, zitten we goed op schema. Eigenlijk gaat het allemaal veel beter dan ik had verwacht! Ik heb zelfs nog heel wat kunnen toevoegen. Dus op dit moment heb ik er best wel vertrouwen in dat de examens gaan lukken.

We kunnen niet meer doen dan nog zoveel mogelijk proberen af te werken en te herhalen deze week. Wat ik wel bemerk, net zoals de vorige keren, is door dat het zoveel lesmateriaal ineens is, er veel dingen ook direct weer vergeten worden of door elkaar gehaald worden. Maar toch zie ik ook elke week verbetering. Dus voorlopig probeer ik optimistisch te blijven. :-)

Tussendoor ben ik toch al wat aan het plannen voor over 2 jaar, als Tobi aan de beurt is. Ik heb daar zelfs als wat materiaal voor afgedrukt. Ook was hij er af en toe bij wanneer ik die kaarten gebruikte en ook hij wist al wel eens wat antwoorden. Ik ga er echt naar proberen te streven om Tobi vroeger voor te bereiden en hopelijk dan daarna Ashanti ook wanneer het haar beurt is.

Ik had dit plan voor Ilani ook al wel ooit, maar door de veranderingen in mijn gezondheidstoestand en de verhuizing, is dit allemaal anders gelopen.

Waar we nu wonen, gaat het allemaal terug wat makkelijker omdat ik mijn slaapkamer beneden heb en verder alles wat ik nodig heb nu steeds vlakbij is. Daardoor ben ik terug meer bij het lesgeven betrokken en dit alles draagt ertoe bij dat ook die examens voorbereiden, nu een stuk vlotter gaat. Dus ik heb hoop! :-)

Ook voor de kinderen is het nu veel handiger dat ik steeds vlakbij ben. Ze komen sneller iets vragen of hun werkbladen bij mij op de kamer maken. Vroeger moesten ze daar voor naar boven en dat kwam er vaak niet van.

Soms werken we ook aan onze lessen in de tuin. Vroeger was dit een stuk de tuin in, maar nu staat de tafel vlakbij de achterdeur en dus ook weer vlakbij mijn slaapkamer (de keuken door en een klein stukje gang). Het is nu heel eenvoudig om mijn draagbaar schoolbord neer te zetten waar ik het nodig heb: naast mijn bed of buiten naast de tafel. (Dat bord kon ik in onze vorige woonst alleen buiten gebruiken, want het telkens de trap op en af dragen was geen optie…)

Wat ik wel vervelend vind, is dat ik nu mijn dochter op elke fout moet wijzen. Ik ben daar tegen. Ik ben voor positieve versterking en niet negatieve, door op elke fout te wijzen. Maar omdat het er nu om gaat waar ze allemaal op moet letten en aan moet werken, heb ik op dit moment geen keuze. Weeral een zoveelste nadeel aan toetsen en examens. Gewoonlijk laat ik mijn kinderen (zodra ze groot genoeg zijn) hun werk zelf nakijken en verbeteren aan de hand van de oplossingen. Op die manier leren ze trouwens ook veel meer bij dan door rode strepen op hun werk te zien verschijnen van hun mama (of de juffrouw). Maar nu is daar geen tijd voor en ook moet ik controleren of ze begrijpt waarom iets fout is en uitleggen hoe het wel moet enz., omdat ze het nu per se MOET kunnen tegen volgende week…

Besluit: Tot op vandaag heb ik er nog geen spijt van gehad dat ik besloot om te beginnen aan de voorbereidingen met Ilani. De eerste week ging het moeizaam, omdat ze zich terug moest aanpassen aan het dagelijks werken en vooral aan het persoonlijk les krijgen van mij. Ze was er ook van overtuigd dat ze veel helemaal niet kon en begon daarom aan elke les met een vooroordeel. Natuurlijk bleek ze meer te kunnen dan ze dacht en ondertussen heeft ze ook nog eens veel bijgeleerd. Bovenal hebben we al veel plezier gehad samen! Ik ving ook al op dat het weer aanpassen gaat zijn na de examens als we zoveel niet meer gaan samenwerken; er leek zelfs enige spijt door te klinken in haar stem… Dus het lijkt me dat het ook dit keer weer een positieve herinnering gaat zijn, net zoals bij Natascha en Yana. Zelf geniet ik er nu nog veel meer van dan de vorige keren, omdat de omgeving en daardoor mijn mogelijkheden nu sterk verbeterd zijn.

Examens einde basisonderwijs

Al tweemaal ondergingen wij als gezin deze martelingen...

Met martelingen overdrijf ik nu wel wat... :-)

Ik herinner mij van mijn schooltijd dat wij dit 2 maal door moesten, elk jaar opnieuw. Tegenwoordig zijn er ook veel scholen waar ze zelfs 3 maal per jaar examens organiseren. Dus dan kun je die één keer op het gehele basisonderwijs per kind dat huisonderwijs krijgt, eigenlijk echt geen marteling noemen!

Wel is het beide keren best zwaar geweest, omdat ik telkens pas op het laatste moment besloten had om mijn dochters te laten deelnemen. Waardoor we dus slechts enkele weken hadden om ons voor te bereiden!

Ook dit keer twijfel ik weer. Vraag mij af wat voor zin het heeft enz. Normaal moest mijn derde dochter zogezegd vorig jaar voor haar examens gaan. Maar toen zaten we met onze verhuizing. Ik zag het toen echt niet zitten.

Nu probeer ik er eerder rekening mee te houden, zodat we niet weer alles in 3 of 4 weken moeten proppen… Maar door allerlei omstandigheden komt het er maar niet van eerder aan de voorbereidingen te beginnen! Ook die twijfels ontnemen mij steeds de zin om er echt aan te beginnen.

Niettemin, hier alsnog mijn poging.

Ik heb nog 12 dagen om te beslissen, want ik moet haar laten inschrijven voor 31 mei.

Dus de vorige keren zijn we telkens DAN pas begonnen met de voorbereidingen!

Door onze verhuizing hebben we hier en daar toch wel flink wat achterstand opgelopen. Niets dat niet in te halen is als we er eventjes stevig onze schouders onder zetten. Maar daaraan beginnen…

Ja of nee, ja of nee, ja of nee?

Ik heb al wel het inschrijvingsformulier afgedrukt gisteren.

Er zijn een aantal redenen om het wel te doen:

- die periode is al telkens een zeer toffe tijd geweest waarin we als moeder en kind dichter naar elkaar toe gegroeid zijn

- ik leer de capaciteiten en zwakheden van mijn kinderen beter kennen, de kinderen leren mij beter kennen

- het is een afsluiting van het basisonderwijs, iets dat anders maar steeds blijft aanslepen zoals dus nu al een jaar langer bij mijn derde dochter, waardoor zij nog steeds niet echt aan het secundair onderwijs is kunnen beginnen

- wat ze nog niet onder de knie hebben maar wel nodig hebben om aan het secundair te beginnen, wordt op deze manier dan toch nog in orde gemaakt

- die examens zijn een goede stimulatie om het basisonderwijs af te werken en af te sluiten, wat anders maar steeds wordt opgeschoven “want dat kan later ook nog”…

Redenen voor mij om het niet te willen:

- het kost TE VEEL van de vrijheid om ons eigen lesschema en ritme te volgen, want je moet tegen een bepaalde tijd alles hebben afgewerkt

- het bindt ons vast aan bepaald lesmateriaal, terwijl ik nog zoveel andere dingen zou willen toevoegen of zelfs in de plaats zou willen doen

- een aantal zaken zijn minder relevant of zelfs nutteloos maar moeten ook geleerd worden

- tijdverlies

Ik blijf het een nutteloos controlesysteem vinden. Examens bepalen NIET wat we later gaan kunnen in ons leven. Alleen ervaring in de praktijk kan ons voorbereiden op - en is nuttig in - het echte leven, niet het volproppen van ons hoofd met regeltjes en kennis.

En zo worstel ik dan maanden aan een stuk. Nu dus eigenlijk al een jaar voor mijn derde dochter, en geraak ik er maar niet uit. Behalve dan op het laatste moment waarschijnlijk weer... Pfffff.

Door de achterstand die we opliepen het afgelopen jaar, vermoed ik dat ik dit keer meer tijd ga nodig hebben om alles in te halen tegen de examens! Dus de paniek slaat toe…

Nieuw lesplan: Notebooking

In al die jaren dat ik al huisonderwijs geef, is het al vaker voorgekomen dat we aan een punt van grote veranderingen kwamen. Vaak is het zo dat iemand die huisonderwijs geeft, haast voortdurend op zoek is naar "betere methodes". Het wil vooral zeggen dat je meegroeit met je kind(eren). Een methode die op een bepaald moment goed werkt, kan een tijd later wel eens niet meer werken. Een kind groeit voortdurend, ontwikkelt nieuwe capaciteiten en interesses en nieuwe behoeften volgen dan automatisch. Nog een voordeel van huisonderwijs: je kan je voortdurend aanpassen aan je kind, waardoor het echt onderwijs op maat krijgt!

Zo zijn de werkpakketjes bijvoorbeeld in de loop der jaren geëvolueerd van het dagelijks door mij persoonlijk verdelen toen de kinderen nog jonger waren, naar het hen zelf laten bepalen wat ze precies doen dagelijks, nu ze groter zijn. De twee jongsten krijgen op dit moment nog steeds vooraf samengestelde pakketjes. (Met dank aan mijn oudste dochter die zich daar nu over ontfermt!)

Maar de tijd ging voorbij, de kinderen groeiden en opnieuw veranderden de behoeften van ons gezin.

Daarom ging ik weer maar eens op zoek naar nieuwe methodes.

Wat ik vond, is eigenlijk iets dat we al jaren af en aan deden tussendoor: "notebooking". Alleen was ik mij er niet van bewust dat dit een naam heeft en als degelijke beproefde leermethode bestaat!

Ik voegde door de jaren heen allerlei aspecten van andere methodes toe. 

Eén methode waar ik al lang zeker positief tegenover sta bijvoorbeeld, is de Montessori-methode. Ik voegde dan ook een aantal elementen daarvan toe aan ons huisonderwijs, voor zover dit mogelijk was.

Ook "lapbooking" is iets dat mij zeer zeker aanspreekt. Maar iets moeilijker uit te voeren in onze situatie.

Ik was dan ook zeer verheugd toen ik onlangs "notebooking" ontdekte! Een eenvoudigere versie van "lapbooking", en zeer zeker uitvoerbaar in onze situatie! Het heeft aspecten van zowel de Montessori-methode als lapbooking. En zoals eerder gezegd, iets dat we, zonder het te beseffen, al lang af en toe toepasten!

Ik heb al wat ideeën uitgewerkt en plannen opgesteld. Ik  maakte al een heleboel sjablonen en drukte er ook al heel wat af. Sommige opdrachten gaf ik al door aan de drie oudste kinderen.

Maar er is nog wel wat werk aan de winkel voor de veranderingen zichtbaar gaan zijn!

Ik heb gelezen dat we, om dit echt goed te laten werken, de oude methode helemaal moet loslaten. Iets wat voor mij moeilijker is, omdat ik daar zo afhankelijk van ben geworden door de jaren heen. Met de oude methode bedoel ik het dagelijks verwerken van werkbladen. Ook de kinderen zijn daar al heel lang aan gewoon natuurlijk. Dus het aanpassingsproces zal nog even duren.

Ook komen de examens er weer aan en ditmaal is het de beurt aan mijn derde dochter. Eigenlijk moest ze vorig jaar al, maar door de verhuizing waar we toen net voor stonden en al volop voor aan het inpakken waren, zag ik dat echt helemaal niet zitten!

Maar dit keer wil ik het niet langer uitstellen, want ondertussen is ze al 12 en wil ik graag verder kunnen gaan met het secundair onderwijs. Iets wat ik tot nu toe nog steeds niet echt kon doordrijven, aangezien ze nog steeds eerst met de basismethodes moet bezig zijn ter voorbereiding van die examens. En daardoor ben ik nog niet onmiddellijk van die werkbladen vanaf. Die examens vinden plaats in een school en die toetsen zijn volledig gebaseerd op schoolmateriaal. Om mijn kinderen daar dus soepel door te krijgen, probeer ik steeds van soortgelijk materiaal gebruik te maken tijdens de voorbereidingen.

Persoonlijk vind ik dat ze veel meer leren als ze aan "notebooking" doen. Wij noemen dit hier eigenlijk werkstukken maken. Maar dan toegepast op zowat alles wat er te leren valt!

Ik ben toevallig enkele maanden geleden begonnen met de drie oudsten wekelijks een werkstuk te laten maken. Ze hebben daar enorm veel mee bijgeleerd! Zo'n werkstuk is altijd vakoverschrijdend. Er komt vaak natuurkunde, taal, economie, aardrijkskunde, geschiedenis, enz. bij aan bod. 

Neem gerust eens een kijkje op de pagina Projecten en Projecten uit het verleden. Daar kun je zien waar we ons op die manier al mee bezig gehouden hebben.

Mijn bedoeling is nu om dit op bijna alle vakken toe te passen.

Wanneer precies, dat weet ik nog niet. April is nu pioniersmaand en mei zal dan gewijd worden aan de voorbereidingen van de examens. Die vinden plaats in juni, dus waarschijnlijk kunnen we dan nadien pas echt grotere aanpassingen beginnen maken.

Ondertussen heb ik nog wat tijd om er verder over na te denken, nog wat opzoek- en voorbereidingswerk te doen en een uitgebreider plan te vormen over hoe we het precies allemaal gaan aanpakken.